تقریبا ۷..۸ سال پیش بود که توی یکی از شرکت‌های صنعتی گردن کلفت تهران به عنوان میهمان دعوت شده حضور‌ داشتم، ازم مشورت خواستن راجع به وب‌سایتشون، اون لحظه که نشستن افتخاری براشون صحبت کنم و توضیح بدم که چطور می‌تونن بهترش کنن…

همین‌که متوجه میزان تسلطم‌ شدن رفتار‌ها عوض شد و دقیقا همونجایی که مدیر شرکتشون بهم گفت من می‌خوام باهم کار کنیم فردای اون روزش رفتار همه کارکنانش با من (که فقط یک میهمان بودم) عوض شد!

نمی‌گم‌ بی‌ادبی کردن نه همه چیز عالی بود اما قشنگ حس‌می‌کردم که احساس خطر‌عجیبی براشون دست داده و یجورایی در تلاشن که هرطور شده نظر مدیرشون رو‌عوض‌کنن! و من که اصلا قصدم همکاری توی‌اون شرکت نبود (صرفا به خاطر داییم یه لطفی کردم) روی لب‌هام خنده افتاد که خدایا شکرت که من کارمند کسی نیستم که نا‌خواسته چنین رفتاری از خودم نشون بدم.

این امر طبیعیست، می‌دونی چرا؟ چون احساس خطر از دست دادن جایگاه بهشون دست داده بود.

برای همین هیچ‌وقت حاضر نشدم برای هیچ کس دیگه‌ای کار کنم، نه در بدنهٔ دولتش نه در سازمان‌های شخصی و به مراتب آزاد‌تر.

یا باید از تمام توانایی‌هات استفاده کنی برای خودت، یا باید از ۱٪ توانایی‌هات استفاده کنی برای دیگران و ۹۹٪ دیگه رو هم به فراموشی هدایت کنی و من چون نمی‌تونستم با به فنا رفتن استعداد‌هام کنار بیام گزینه سخت‌تر رو انتخاب کردم، یعنی ۱۰۰٪ توانایی‌هام برای خودم.

ممکنه از این پستم ناراحت بشید! نیت خاصی ندارم ازش اما…

من هربار به پستی از باغ می‌ذارم یا یه لحظه خوش که حس می‌کنم برای دیگران هم می‌تونه انرژی بخش باشه رو به اشتراک می‌ذارم؛ دقیقا بعدش یا مریض می‌شم یا حتما یه بلایی سرم میاد!

حالا خوبه مثل این وعده دهنده‌های واهی تبلیغات الکی سود‌های آنچنانی دروغ به قصد فروش آموزش‌های آب‌دوغ خیاری نمی‌ذارم!

یک ساعت نشد بعد چندتا عکسی که گذاشتم موتور برقمون ترکید و الان تو تاریکی به سر می‌بریم. :)

«اَکثَرُ مَن یَموتُ مِن أُمَّتی بَعدَ قَضاءِ اللهِ و قَدَرِهِ بِالعَینِ»

بیشتر کسانی که از امت من می‌میرند، پس از قضا و قدر الهی، به خاطر چشم‌زخم است.

مطمئن باشید منم مثل خودتون یه بدبختم، خوبه حالا جلو چشم همتون صد بار صفر شدم دوباره بلند شدم تلاش کردم! یکم انرژی مثبت باشیم بد نیست جای دوری نمیره. 🫵🏼 شما باور نداری اشکالی نداره اما انرژی قابل انتقال هست، این رو جدی بگیریم.

به دل هم نگیرید چون مقصرش خودمم.

شیطونه می‌گه بزن کانال‌ از بیخ حذف کن دوباره!

می‌نویسی خوبه! نمی‌نویسی بده… انرژی مثبت میدی ملت حسرتشو ‌می‌خورن فکر می‌کنن چه خبره! واقعیت و سختی‌ها رو می‌گی ملت بازم آه و ناله می‌کشن فکر می‌کنن از هوا یکی میاد پیشرفت می‌کنه!

والا قصد ما پز دادن چیزی نیست خدارو شکر هرچی هم بوده صرفا جنبه آموزشی داشته و گه گاهی انرژی مثبت! من حتی صد‌ها میلیارد هم ثروت داشته باشم همینم که هستم، خودم بچه یه کارمند بازنشسته سادم و تو همین خراب شده زندگی می‌کنم و مستاجریم، نترسید نه ماشین آن چنانی دارم و نه خونه زندگی بالا شهری.

اگر هم پیشرفت می‌کنیم خدا میده خودشم می‌گیره، مارو ‌با ا‌ون‌هایی که پز زندگیشونو یا توانایی‌های شخمیشونو که با راه‌های کثیف گسترشش میدن اشتباه نگیرید، که حتی قول میدم یک ساعت هم جای من باشید تحمل نمی‌‌کنید این زندگی شخمی رو.

همه چیز به کنار، از این مطمئنم چهار روز تو این دنیا زنده‌ایم چند صباح بعدش هم به گور خواهیم پیوست!

آه چیزی رو نکشیم تلاش کنیم مفید باشیم، منم هدفم فقط انگیزه دادن هست و کمک به خلق‌الله که بگم تو این خراب شده هم می‌شه زندگی کرد.

تمام و شب شیک.

روزگار خوب می‌داند چگونه با تو رفتار کند؛

گاهی سخت می‌گیرد تا قوی‌تر شوی،
گاهی می‌شکندت تا دوباره خودت را بسازی،
و گاهی آن‌قدر مهربان می‌شود که باور نمی‌کنی همهٔ آن سختی‌ها فقط مقدمه‌ای برای این لحظه بوده‌اند.

https://farcaster.xyz/compez.eth/0x4aea295a

مغز ما چطور در‌حوزهٔ برنامه‌نویسی عمل می‌کنه؟

در‌حالت عادی نمی‌توان تمام قابلیت‌های مغز را فعال کرد! بلکه باید کلیدهای مخفی را پیدا کرد: سکوت، خیال، ریتم، ناشناخته، و پرسش.

این‌ها مثل دروازه‌هایی هستند که بخش‌های تاریک ذهن را روشن می‌کنند.

در واقع چرا می‌گن زبان جدید یاد بگیری یا مهارت‌های جدید بهتره؟ چون این‌ها باعث شکل‌گیری سیناپس‌های تازه می‌شه (پدیدهٔ Neuroplasticity).

این یعنی مغز از ظرفیت‌های پنهان خود استفاده می‌کند.

وقتی کد می‌نویسی، مغزت همزمان چند کار سنگین انجام می‌ده:

- منطق ریاضی و الگوریتمی → فعال‌سازی قشر پیش‌پیشانی (prefrontal cortex).

- یادگیری و یادآوری syntax / APIها → هیپوکامپ و حافظهٔ کاری.

- حل مسئله و دیباگ → شبکه‌های عصبی مرتبط با تفکر انتقادی.

- خلاقیت در طراحی سیستم → نیم‌کره راست (ارتباط بین بخش‌های نامرتبط).

یعنی هر بار که تو درگیر کدنویسی می‌شی، مغزت مثل عضله‌ای که وزنه می‌زند، قوی‌تر و انعطاف‌پذیرتر می‌شود.

چرا برنامه‌نویس‌ها می‌تونن بیشتر از ظرفیت معمول استفاده کنن؟

- کانتکست سوئیچینگ (Context Switching)
برنامه‌نویس دائم بین زبان‌ها، فریم‌ورک‌ها و مدل‌های ذهنی جابه‌جا می‌شه. این باعث تقویت انعطاف‌پذیری عصبی میشه.

- حل مسائل انتزاعی
وقتی با الگوریتم‌ها کار می‌کنی، مغز یاد می‌گیره «الگوهای پنهان» رو ببینه. این همون مهارتیه که ظرفیت بالاتر رو فعال می‌کنه.

- یادگیری مادام‌العمر
دنیای نرم‌افزار مدام تغییر می‌کنه؛ یعنی تو محکوم به یادگیری دائمی هستی، و این دقیقاً یکی از روش‌های علمی برای فعال‌سازی درصدهای بیشتر مغز است.

سمت تاریک (خطرات برای برنامه‌نویس‌ها)

- خستگی شناختی (Cognitive fatigue): استفادهٔ شدید از حافظه کاری می‌تونه باعث فرسودگی بشه.

- بستن خلاقیت: گیر کردن در حلقهٔ «کپی/پیست» یا وابستگی زیاد به AI Code Assistants می‌تونه مغزت رو از رشد بازداره.

- وابستگی به منطق: اگر همیشه با منطق محض جلو بری، بخش‌های خلاق و شهودی مغز خاموش می‌مونن.

چگونه به‌عنوان برنامه‌نویس درصد بیشتری از مغزت رو آزاد کنی؟

- یادگیری میان‌رشته‌ای: ریاضی + هنر + فلسفه → این ترکیب باعث اتصال شبکه‌های متفاوت مغزی میشه.

- اشکال‌زدائی ذهنی: مدیتیشن یا تمرین‌های تمرکز مثل debug کردن کد، ذهن رو شفاف می‌کنه.

- استراحت خلاقانه: قدم‌زدن، موسیقی یا طراحی گرافیک، این‌ها کمک می‌کنن مغز از مدار منطقی خارج بشه و اتصال‌های تازه شکل بده.

وقتی همه‌چیز صددرصد خراب می‌شود، آن دیگر تصادف نیست، بلکه ردّی از یک ارادهٔ پنهان یا نظمی وارونه است.

جهان به‌طور طبیعی آمیخته‌ای از درست و غلط می‌زاید؛ اما آن‌جا که هر قطعه‌اش دقیقاً بر ضد حقیقت قرار می‌گیرد، باید پذیرفت که دستی نادیدنی یا الگویی ناشناخته در حال بازی‌سازی است.

گاهی این دست می‌تواند انسانی باشد که آگاهانه مسیر را برعکس می‌چرخاند، و گاهی سیستمی‌ست که از بنیاد، نه برای ساختن، بلکه برای فروپاشی طراحی شده است.

چیزی که حالا مونده و قراره باهاش جامعش رو قضاوت کنن چیه؟
چیزی نیست جز، رفتار!

دیجن هم بعد از ریر تموم شد رفت و دوست دارم ببینم فایدش یا خیرش برای من چی بود که یه زمانی می‌گفتید تو چشم دیدن مارو نداری مارو گفتی فلانی بن کرده یا بهمان کرده!!!

خاک بر سر شعور نداشته اون کسی که همیشه اینطور فکر می‌کرد بس که کوته فکر و بدبختی فکر اینجاشو نمی‌کردی فکر می‌کردی تا آخر عمرت قراره بهت پول بده نوش جون کنی نه؟ احمق!

فرهنگ ایردراپ رو باید یاد بگیرید؛ ایردراپ یعنی یک فرصت تبلیغاتی نه یک سفرهٔ همیشگی.

ادب رو با ترس اشتباه نگیرید، کسی که بهتون ادب نشون میده! خیلی راحت‌تر از بقیه می‌تونه استخوناتو خورد کنه.

مایهٔ شگفتی است که حریص‌ترین موجود (مگس) نهایتاً خوراک و طعمهٔ قانع‌ترین موجود (عنکبوت) می‌شود.

این یک «قانون تناقض‌آمیز» در جهان است:

• حرص همیشه تضمین نمی‌آورد، بلکه گاهی همان حرص باعث می‌شود در دام بیفتی.

• قناعت همیشه ضعف نیست، بلکه گاهی همان صبر و قناعت، سرچشمهٔ پیروزی می‌شود.

در نظام آفرینش، قدرت واقعی از حرص و ولع نمی‌آید، بلکه از هماهنگی با «میزان» و «قانون طبیعت» سرچشمه می‌گیرد.

خلاصه که از سرم دود بلند شد فکر نمی‌کردم پای این تفکر توی وب ۳ هم باز بشه...
البته دلیل هم داره، به هر حال سازنده با خودش تصور کرده وقتی مردم دوس دارن سگگگ بشن پس منم ازشون استفاده می‌کنم چه ایرادی داره... به هر حال غرب است و آزادی. 😁

من می‌گفتم کار داریم اما کار کن نداریم... باورم نمی‌شد که انقدر کار نکن و یا کارِ درست نکن وجود داره که ملت حاضرن اینطور پاداش بذارن برای معرفی افراد. 😏

کدومتونو معرفی کنم حالا؟😁😂