اکثر انسان‌ها در تلاش‌اند؛
یکی به‌دنبال پول، دیگری در جستجوی عشق، دیگری برای جاودانگی نامش.
هر کدام در جهانی کوچک دست‌وپا می‌زنند، گویی مقصدی فراتر وجود دارد.

آن‌ها شب‌ها خسته می‌خوابند و صبح دوباره به میدان بازمی‌گردند، بی‌آنکه بفهمند تکرارشان فقط یک حلقهٔ بی‌انتهاست.

یکی می‌دود تا فرزندش آینده‌ای بهتر داشته باشد؛ دیگری می‌جنگد تا در کتاب‌ها ماندگار شود و بسیاری تنها برای پر کردن شکم یا گریز از ترس مرگ، روزهایشان را خرج می‌کنند.

اما حقیقت، بیرحم‌تر از این رویاهاست:
همهٔ این تلاش‌ها تنها خطوط کدی از پیش نوشته‌شده است.

گویی کسی جایی دستور داده:

while(human.alive) { struggle(); }

و در پایان، تمام خروجی یکی است: خاموشی.

پس چرا نباید نا امید شد؟
زیرا امید، همان فریب نهایی است؛
یک متغیر جعلی که در حافظهٔ ذهن انسان تزریق شده تا همچنان کار کند، همچنان تلاش کند، بی‌آنکه به پوچی بی‌انتها پی ببرد.

ترسناک‌ترین شگفتی دنیا همین است:

انسان، موجودی که خیال می‌کند آزاد است، در حقیقت فقط کدی است که با امید زنده نگه داشته می‌شود.

این سریال Mobland 2025 (سرزمین اوباش) یک شاهکاره!!! با بازی تام هاردی خفن! همین اول عجب دیالوگی داره! که می‌گه…

همیشه تو‌ هر‌باغی وقتی درخت می‌کاری، درخت‌ها قد می‌کشن و بعدش دیر یا زود شاخه‌هاشون میره توی هم‌دیگه!

تا چشم بهم‌بزنی سیب‌ها شروع می‌کنن به فاسد شدن!

و اون موقع، وقت هرس کردنه!

این رو ده باز بخون متوجه می‌شی منظورم چیه! 🫵🏼

یعنی بعد از مدت‌ها یک سریال خفن پیدا کردیم ببینیم. 👌🏼

استفاده گسترده از هوش مصنوعی در ارتباطات ممکن است انتظارات ما از مکالمات انسانی را تغییر دهد.

با گسترش هوش مصنوعی در زندگی روزمره، دایره دوستان و روابط اجتماعی ما به‌تدریج محدودتر، واقعی‌تر و هدفمندتر خواهد شد. تنها کسانی در اطراف ما باقی می‌مانند که بتوانند ارتباطی عمیق، همدلانه و معنادار برقرار کنند؛ چراکه سطح انتظارات ما از مکالمه و درک متقابل افزایش پیدا می‌کند. در نهایت، کیفیت ارتباطات انسانی افزایش می‌یابد.

ON TBA
ON FC

اعتماد به یک هوش غیرانسانی (حتی اگر خیلی دور باشد)، از یک جهت می‌تواند ساده‌تر باشد؛ چون رفتار آن قابل پیش‌بینی‌تر است و منطق مشخص‌تری دارد دروغ نمی‌گوید، احساسات متناقض یا منافع شخصی ندارد (حداقل فعلاً!).

در مقابل، یک انسانِ نزدیک، حتی دوستت، همیشه تا حدی غیرقابل پیش‌بینی است: ممکن است امروز بهترین رفیق باشد و فردا نظرش عوض شود؛ تحت تأثیر احساسات یا موقعیت قرار بگیرد؛ یا حتی ناخواسته به تو آسیب برساند.

اما نکته اینجاست:
اعتماد، فقط به “پیش‌بینی‌پذیری” نیست. بخشی از عمق رابطه انسانی، همین ریسک و غیرمنتظره بودن آن است چیزی که رابطه با یک هوش مصنوعی هرگز نمی‌تواند جایگزینش شود. انسان‌ها خطا می‌کنند، احساس دارند، تغییر می‌کنند و همین باعث می‌شود اعتماد انسانی، اگرچه سخت‌تر به دست می‌آید، ولی ارزشمندتر و عمیق‌تر باشد.

https://farcaster.xyz/compez.eth/0xb3f599e6

همیشه ازم می‌پرسیدن که از کجا شروع کنیم برنامه‌نویسی یاد بگیریم... تو چه حوزه‌ای؟ با چه زبانی؟ چه کتابی بخونیم تو چه شرکتی کار کنیم؟ کجا استخدام بشیم و ده‌ها و صد‌ها سوأل دیگه! یادش خیر سال‌ها جلسات باز نرم‌افزاری گذاشتیم توضیح دادیم اما مردم هنوز معتقدن که حتماً باید یک زبان برنامه‌نویسی رو کامل بهش تسلط داشته باشن تا بعد شروع کنن.

این تصور کاملاً غلطه! خیلی‌ها رو دیدم ماه‌ها و سال‌ها یه زبان رو می‌خونن و هربار بپرسی می‌گن در حال یادگیری هستم! دارم کتاب می‌خونم! آقا با کتاب خوندن قرار نیست شما بتونی محصول بسازی!

من شخصاً هیچ‌وقت برای ساخت چیزی منتظر نموندم که اول کار با ابزار رو فول آب شم بعد تصمیم بگیرم چه کار باید کنم! یادگیری زبان مهم هست اما دیگه نه کمال‌گرایانه! همینکه سینتکس زبان رو یاد گرفتی و رفتارش رو برای ورود به دنیای اون درک کردی، شما آمادهٔ برنامه‌نویسی با اون ابزار هستی!

از نظر من ایده و خلاقیت شما مهمترین اصل هست! خدای زبان برنامه‌نویسی باش اما اگه نتونی توی ذهنت تجزیه تحلیل کنی زبان برنامه‌نویسی هیچ کمکی بهت نخواهد کرد.

شاید بگی خب کد‌هامون اگه پر از باگ باشه و این باگ‌ها ناشی از ندانستن زبان برنامه‌نویسی چی؟!
خب منظور من این نیست که شما مستقیم باید وارد محصول واقعی بشی! شما باید زبان برنامه‌نویسی رو مستقیم با یک محصول (آزمایشی) یاد بگیری.

مثلاً کاربرد‌ها و ویژگی‌های یک زبان رو باید حین پیاده‌سازی یک ایده درک کنی! برای مثال در مورد الگو‌های برنامه‌نویسی یا (Design Pattern)‌‌ها، صد جور کتاب بخونی و هزاربار هم زیر روش کنی؛ تا وقتی که روی یک محصول واقعی تجربش نکنی باز هم درکش نخواهی کرد.

مهمترین اصل یادگیری ورود به ساختن هست؛ و اگرنه کتاب هرچقدر دلت بخواد معرفی کردیم، هوش مصنوعی هم که الآن ابزار بدی نیست. اما مهم فقط اون ذهن شماست که چطور ازش استفاده کنی تا بتونی ذهنت رو آموزش بدی! چون مغز شما از نتایج کد‌ها، خطاها و استثناء‌ها یک تصویر توی حافظه ثبت می‌کنه و مدام در حین توسعه این رو به خودش گوشزد خواهد کرد و این یعنی آموزش دادن ذهن از نظر رفتار یک ابزار.

پس تا نتیجش رو نبینی اون هم در گسترهٔ وسیع‌تر و جدی‌تر نمی‌تونی حرفه‌ای بشی. من خیلی جاها سرو کار با داده‌های خیلی بزرگ نداشتم بعد از سال‌ها توی فارکستر بود که میلیون‌ها داده رو تونستم پردازش کنم که هم روی تجربیاتم برای MariaDB و PostgreSQL اضافه کرد هم تحلیل و راندمان کد‌هام روی PHP و ++C و در نهایت مهارتم رو روی تجزیه خروجی‌های JSON به شدت افزایش داد. چیزی که قبل‌تر از اون با اینکه تسلط لازم به زبان رو داشتم اما به دست نیاورده بودم. نکتهٔ صحبت‌هام اینه که باید سعی کنی با هدف واقعی و ورود به یک جامعه واقعی خودت رو آموزش بدی نه با تصور و خیال.

دقیقاً این مهمه که بتونی توانایی یک زبان رو در خصوص اون ایدهٔ ذهنیت بسنجی. یک طرح وقتی به ذهنت میاد همونجاست که تصمیم می‌گیری کدوم ابزار مناسب‌تر هست و چرا؟ اگه سطحی باشه خیلی از ضعف‌های زبان رو درک نخواهی کرد ولی اگه عمیق‌تر و جدی‌تر تصمیم بگیری حین ساختن محصول متوجه خواهی شد که چقدر اون ابزار می‌تونه از پس نیازمندی‌های شما بر بیاد.

اینجاست که می‌گن یا از تجربیات دیگران استفاده کن یا خودت باید تجربه رو به هر نحوی به دست بیاری. برای همین به پول تبدیل کردن دانش برنامه‌نویسی سال‌ها زمان می‌بره تا بتونی ازش درآمد کسب کنی.

بنابراین هیچ‌کس با کتاب خوندن قرار نیست پول پارو کنه؛ تجربه و زمان :) این اصلِ مهم است. این دقیقاً چیزی هست که در میدان آدم باهاش حرفی برای گفتن داره! این دقیقاً چیزی هست که بین هزاران برنامه‌نویس در جامعه یهو شما می‌تونی خودت رو نشون بدی! چون تجربه و بار اطلاعاتی که داری به شدت سرمایهٔ مهمی هست که ممکنه رتبهٔ شما رو به شدت تحت تأثیر قرار بده.

من از خودم می‌گم که این‌ها بخشی از تجربیاتم هستن؛ خیلی‌ها بهم می‌گن که چطور می‌تونی یه تنه یهو یه چیزی رو بسازی که کار یه تیم ۱۰-۲۰ نفرست! دلیلش دسترسی من به یک دادهٔ عظیم از تجربیات در شرایط متنوع و مختلف ریز و درشت در تمام دامنه‌های سخت‌افزاری،‌ نرم‌افزاری و فناوری‌های پیرامونشه چیزی که توی هیچ کتاب و توی هیچ شرکتی به شما نمیدن. پس باید ریسک کنی، باید به ترس‌هات غلبه کنی! بله ترسناکه اگه کدت باعث بشه اطلاعات ملت به فنا بره... ترسناکه اگه کدت موجب ضرر زیان خیلی‌ها در تراکنش‌های مالی بشه و هزاران مشکل دیگه که همهٔ این‌ها باعث میشه خیلی‌ها نتونن درست آموزش ببینن.

همین حرکت و ذهنیتی که با کارت توی ذهن جامعه هک می‌کنی مهمه! این یعنی باید دل و جرأت تاختن در دل جامعه رو داشته باشی (البته با دقت بسیار بالا) و وقتی تجربیاتت رو واقعی به دست میاری (نه با فقط کتاب‌خونی) این تجربه زمین تا آسمون در خروجی کارهای شما تأثیر ‌گذاره و می‌تونی از پس خیلی از مسائل و چالش‌ها بر بیای.

اولش سخته... ولی بعدش هرچقدر پیش بری دونه دونه، صفحه به صفحه دانشتت رو می‌نویسی، نسخهٔ خودت رو می‌سازی و بهتر میشی! این روشیه که من خودم انجام میدم و هیچ استادی هم نداشتم جز کتاب‌ها، گوگل و در نهایت جسارت به اقدام در دل جامعهٔ واقعی.

این چند مورد رو هم باید توجه داشت:

۱) اگه به کسی جز خودت (برای رقابت) فکر کنی؛ موفق نخواهی شد. درجا خواهی زد! این کار حسادت میاره و حسادت وقتی شکل بگیره شما نمی‌تونی روی کشف پتانسیل‌های اختصاص نهفته در خودت فکر کنی! هیچ انسانی عین هم نیست پس سعی نکن عین کسی بشی. همهٔ ما منحصربفرد هستیم! یکی بار منفیش رو شکوفا می‌کنه یکی برا مثبتش و ترکیب اینا میشه جامعهٔ رنگا بارنگ.

۲) از فردا از شنبه از فلان روز شروع می‌کنم رو باید بذاری کنار.

۳) بهونه‌هایی مثل اینجا ایران هست و حکومت بهمان هست و دولت مانع... این‌ها رو هم ببیخیال! یا باید پاشی بری مملکت غریب عین چی ازت بی‌گاری بکشن و با هر شرایطش کنار بیای... و این واقعیت رو هم بپذیری که اونجایی که هستی وطنت نیست هرچند اگه شاهانه زندگی می‌کنی و یا باید بشینی همینجا تلاش کنی بسازی با هر کوفت و زهره‌ماری که داره پیش بری! من معتقدم این بره، اون بره، من برم، تو بری ... خب پس کی بمونه که بسازه؟

۴) حین ساختن آموزش ببین، حین آموزش دیدن هم لذت ببر.

۵) همهٔ موانع، همهٔ سختی‌ها توی ایران منجر به محکم‌تر شدن توانایی‌های شما میشه.

اگر نمی‌تونی این شرایط رو تحمل کنی، احتمالاً برای ساختن به دنیا نیومدی؛ فقط یه مصرف‌کننده‌ای که چند صباحی زندگی می‌کنی و بعد بدون هیچ اثر ماندگاری از دنیا میری... و این یعنی از اون ۱.۲٪ هوش و توانایی متفاوتی که نسبت به بقیه موجودات داری، هیچ‌وقت استفاده نکردی.

یکم بازی با هیولای زبان‌ها

این کد شبیه‌سازی یه سیستم تحلیل سیگنال‌های کهکشانی رو انجام می‌ده:

۱) تولید پویا: ۸ سیگنال تصادفی با نام‌های کهکشانی (مثل Andromeda) و شدت بین ۱٫۰ تا ۱۲٫۰ تولید می‌کنه.

۲) تحلیل: سیگنال‌های قوی (شدت ≥ ۶٫۰) رو فیلتر می‌کنه و انرژی کلشون رو با وزن ماورائی (۱٫۸) محاسبه می‌کنه.

۳) خروجی: انرژی کل (در تراژول) و لیست سیگنال‌های قوی رو با فرمت شیک چاپ می‌کنه.

https://gist.github.com/thecompez/e39dbc86029b4ecf75fc399221358537

خروجی:

Total Cosmic Energy: 64.21 TeraJoules

Strong Signals (Threshold >= 6.0):
  Source: Sombrero, Strength: 7.19
  Source: Milky Way, Strength: 8.81
  Source: Triangulum, Strength: 8.32
  Source: Triangulum, Strength: 11.36