خلاصه که… وقتی صحبت از کهن بودن می‌کنیم، منظور اینه که…

- بیش از چند هزار سال سابقه سکونت داشته باشه.

- زندگی شهری (دیوار، بازار، دین، سیاست) در اون شکل گرفته باشه.

- هنوز هم به‌طور مداوم تا امروز ساکنانی داشته باشه.

شاید با کمی تأمل متوجه باشیم که چرا همیشه غرب چشم به این سرزمین دوخته…

ایران را نمی‌توان فتح کرد، فقط می‌توان با آن ساخت یا از آن شکست خورد. 🫡🫵🏼

درود عالم بر شما!

https://farcaster.xyz/compez.eth/0xdf969eed

می‌پرسند که چرا خبری از توکنت نیست و دیگه در موردش صحبتی نمی‌کن…

پاسخ: صحبت در‌مورد چیز‌‌های حساس تا قبل از اجراء، جاشون اینجا نیست قبلش هم اگه چیزی گفتم اشتباه کردم.

با توجه به اینکه تاریخ اجرا رو TBA اعلام کردیم، همین قدر بدونید که خیلی بهتر از طرح و ساختاری که قبلا گفتم رو خواهد داشت، این مدت اخیر چیز‌های بسیاری برامون جا افتاد که قبل از این بهش با حساسیت بالا توجه نمی‌کردیم. 😌👊🏼

هر اتفاقی اتفاقی، اتفاق نمی‌افتد!

چه زمانی چنین دستگاهی به درد می‌خوره؟
زمانی که اینترنت حداقل پایدار باشه و شما نخوای به صورت مداوم VPN روی دستگاه‌های مختلف وصل کنی. در بهترین حالت اینترنت عادی رو با VPN از طریق این دستگاه به اشتراک می‌ذاری و به وای‌فای این روتر وصل میشی.

کاربردش هم بیشتر برای مدیریت ترافیک در گیم‌نت‌ها، ادارات، یا شرکت‌هایی با دستگاه‌های متنوع هست. برای خونه هم خوبه اما در اصل موضوع فعلی راه حل ایجاد نمی‌کنه.

تنها مزیت کاربرپسندش هم همینه که در بهترین حالت IP شما عموماً ثابت می‌مونه که خب این کار رو ابزار‌های Windscribe هم به خوبی انجام میدن!
موضوع مهم که در چند تا پست قبلی هم گفتم همون موضوع Upload شماست! یعنی Request که در نهایت ورودی روتر شما هم به همین وابستست؛ نه پروتکل خاصی داره که ما نشناسیم، یا تنظیمات خاص و فضایی داره که روی اصل اینترنت شما تأثیر بذاره.

https://t.me/compezeth/1701

حکایت اول و آخر کانال ماست که این دوستمون قبلاً بهمون گفته.

شما باشید کدومش رو ترجیح میدین؟ بذار برات سادش کنم!

بازیابی شده از کانال قدیمی.

هرچقدر میزان حافظه بیشتر باشه، داده‌های بیشتری رو می‌تونید ذخیره کنید. برای مثال هرچقدر حافظهٔ بیشتری از Ram رو در اختیار داشته باشید، سیستم می‌تونه به صورت هم‌زمان برنامه‌ها و وظایف بیشتری رو اجرا کنه.

مثل چندین برنامهٔ سنگین، پردازش‌ها، مروگر‌های مختلف و وظایف هر کدام به صورت هم‌زمان.

در مقابل هرچقدر فرکانس حافظه بالاتر باشه، سرعت دسترسی به داده‌ها در حافظه سریع‌تر خواهد بود. یعنی دسترسی سریع‌تر به نتیجه!

من به شخصه از دو گزینهٔ موجود ۱۶ گیگ با ۴۴۰۰ مگاهرتز رو انتخاب می‌کنم چون داده‌های زیادی به صورت هم‌زمان ندارم اما سرعت دسترسی برای پردازش برام مهمه.

یک نکته‌ای هم اضافه کنم که برای شتاب‌دهی سیستم بر مبنای حافظه هم به این دقت کنید که حافظهٔ نهان در پردازنده یا همون Cache اولویت زیادی رو نسبت به حافظهٔ اصلی داره و صد‌ها برابر هم سریع‌تر از Ram هست! به طوری که اگه یه پردازنده خفن داشته باشی با حافظهٔ نهان بالا و فرکانس میخ‌کوب کننده داستان فرق خواهد کرد و خودش می‌تونه جبران کنندهٔ ضعف حافظهٔ اصلی شما باشه که در پردازنده‌های امروزی به شدت به چشم می‌خوره.

در کل هماهنگی فرکانس‌های بالا روی قطعات اصلی، CPU و RAM و به خصوص منبع ذخیره‌سازی مثل SSD در شتاب پردازشی به شدت مهمه! این فاکتور اصلی در سرعت هست نه حافظهٔ بالا!

بر اساس اهمیت به صورت زیر لیست می‌کنم:

- منبع‌تغزیه (Power)
- برد اصلی (Motherboard)
- پردازنده‌ٔ مرکزی (CPU)
- حافظهٔ اصلی (RAM)
- پردازندهٔ گرافیکی (GPU/VGA)
- منبع ذخیره‌سازی (HDD/SSD)

- محیط و مدیریت دمای مناسب
- پیکربندی و تنظیمات صحیح
- مدیریت Overclock و Boost هوشمند
- سیستم‌عامل مناسب
- راه‌انداز‌های نرم‌افزاری مناسب

خود مرحلهٔ مربوط به برد اصلی و پردازنده در رابطه با کانال‌های پشتیبانی و میزان پتانسیلی که می‌تونه ارائه کنه نسبت به نسل‌های مختلف و سوکتی که موجود هست هم به شدت مهمه. صد البته برد اصلی شما هم باید توان پشتیبانی از فرکانس‌های بالا رو داشته باشه. 😉

اصلاً اسمبل کردن یک سیستم خوب خودش تخصص هست پیشنهادم اینه هر موقع خواستین سیستمی تهیه کنید مشورت بگیرید یا حداقل در مورد بهینه‌ترین حالت‌های مختلف با دقت از روی مراجع و منابع خود سازنده‌ها تحقیق کنید.

راجع به همین موضوع حافظه و فرکانس، نکتهٔ مهمی که لازم می‌دونم بهش دقت بشه این هست که برد اصلی شما ممکنه از یک فرکانس خیلی خوبی پشتیبانی کنه مثل فرکانس ۴۴۰۰ مگاهرتزی هم روش نوشته باشه! اما خیلی مهمه که چطور بخونیش!

برای مثال روی مشخصات فنی مادربرد نوشته:

Support for DDR4 4400(O.C.)/ 4300(O.C.)/4266(O.C.) / 4133(O.C.) / 4000(O.C.) / 3866(O.C.) / 3800(O.C.) / 3733(O.C.) / 3666(O.C.) / 3600(O.C.) / 3466(O.C.) / 3400(O.C.) / 3333(O.C.) / 3300(O.C.) /3200/3000/2933/2666/2400/2133 MHz memory modules

اما این به معنای این نیست که شما اگه یه حافظه مثلاً با ۴۴۰۰ مگاهرتزی DDR4 تهیه کنید می‌تونید از همین توان بهره ببرید! در ادامه می‌گم چرا... حالا دمش گرم اونجا هم نوشته O.C! اما کیه به این توجه کنه تو بازار خرید و فروش قطعات؟!

به این نکتهٔ جالب و مهم دقت کن، در مشخصات پردازندهٔ مرکزی که روی چنین بردی هست!
در مشخصه‌های فنی CPU چیزی که می‌نویسه، مثال برای (Intel® Core™ i9-12950HX Processor) نسل ۱۲ به این شکل هستش:

Max Memory Size (dependent on memory type) 128 GB
Memory Types Up to DDR5 4800 MT/s
Up to DDR4 3200 MT/s
Max # of Memory Channels 2
Max Memory Bandwidth 76.8 GB/s
ECC Memory Supported ‡ Yes

خب این یعنی چی؟ اینجا واضح هست که شما اگه یک برد خوب دارید که از حافظهٔ ۴۴۰۰ پشتیبانی می‌کنه باید به این نکته توجه کنی که O.C هست یا عادی!؟ درواقع پشتیبانی واقعی اون که من در تمامی سری پردازنده‌های نسل ۱۲ اینتل بررسی کردم حتی آخرین سری i9 حداکثر از فرکانس ۳۲۰۰ مگاهرتزی روی دو کانال پشتیبانی می‌کنه نه بیشتر!!! یعنی این پردازنده از سری نسل ۱۲ در حافظهٔ DDR4 حداکثر از ۳۲۰۰ مگاهرتز پشتیبانی خواهد کرد و بقیه شعار هستن! مگر اینکه از حافظهٔ نوع DDR5 استفاده کنی که در این حالت ۴۸۰۰ تا رو هم خواهی داشت.

اصلاً اصل موضوع میزان و سرعت آدرس‌دهی روی حافظه هست که در برنامه‌نویسی سی++ هم بهش خیلی اهمیت داده میشه و هماهنگی بین پردازندهٔ اصلی و حافظهٔ اصلی و برد شما در این باره باید به درستی ارزیابی بشن.

برای مثال، اگر در حالت عادی فرکانس رو ذکر کرده باشه یعنی برد اصلی شما توانایی پشتیبانی با فرکانس موجود رو به صورت واقعی ارائه می‌کنه، چیزی که در این مثال هرچند نوشته ۴۴۰۰ اما جلوش واژهٔ O.C داریم! این یعنی در زمانی که سیستم رو Overclock کرده باشی به چنین شتابی دسترسی خواهی داشت نه در حالت عادی (که گفتم بقیش شعار هست).


نتیجه‌گیری چی هست؟
ارتقاء چنین سیستمی چطور منطقی‌تر خواهد بود؟
نظر من این هست، روی چنین بردی فقط می‌تونی تا حداکثر فرکانس ممکنی که هم پردازنده و هم مادربرد پشتیبانی می‌کنه مانور بدی! اما نه روی O.C بلکه روی حالت عادی یعنی حداکثر توان ۳۲۰۰ مگاهرتزی.

این موضوع خیلی مهمه که شما بتونی سیستم رو به صورت سالم ازش کار بکشی یا با اورکلاک پدرشو در بیاری تا نقش فرکانس بالا رو براتون بازی کنه!

بنابراین، افزایش حافظه و فرکانس رو همیشه با مشخصهٔ قسمت Memory Specifications در مشخصات فنی پردازنده بسنج و بعد تصمیم بگیر! اگه پردازنده پشتیبانی خوبی داره و برد اصلی شما هم پشتیبانی رو ارائه می‌کنه، مشکلی نیست! اما در غیر این صورت فروشنده قطعه رو برای شما فروخته و شما هم حافظه رو نصب کردی به خیال اینکه سیستم رو ارتقاء دادم. 😉

درضمن، من پیشنهاد نمی‌کنم سیستم OC بشه، سال‌ها این کار رو امتحان کردم و به شدت عمر دستگاه رو کاهش میده، اصلاً واژهٔ OC یا همون Overclock کردن رو مثل دوپینگ کردن ورزشکار در زمان ورزش بدونید که خطرات بسیاری خواهد داشت، این کار بیشتر مناسب کسانی هست که پول براشون معنا نداره و بیشتر جنبهٔ تحقیقاتی برای رسیدن به حداکثر توان یک سیستم برای آزمایش هست.

خلاصه که موضوعات مفصل زیادی وجود داره، از نوع کانال‌های پشتیبانی یک پردازنده از حافظه، نسلش، لیتوگرافیش، نوع پشتیبانی سوکت، نوع میزان انرژی مصرفی، دمای بهینه، فرکانس پایه، فرکانس بوستش، و صد‌ها مورد دیگه که همهٔ این‌ها همشون تخصصی هستند و باید بررسی بشن! روی تمامی قطعات، کارت گرافیکی و حافظه‌های GDDR هم همینطور، فرکانس GPU هم همینطور! هرچی که روی سیستم هست از برد بگیر تا کابل‌های انتقال داده همینطوری الکی این‌همه مشخصات فنی ننوشتن تو مراجع سخت‌افزاری برای دکور یا تبلیغات!

بنابراین، هیچ‌وقت بر مبنای پیشنهادات فروشندهٔ قطعات سخت‌افزاری سیستم تهیه نکنید! یا خودت یاد بگیر چطور تهیه کنی که نیاز به دانش سخت‌افزار و یا حداقل تحلیلش داری یا از یه متخصص مشورت بگیر بهت بگه بر مبنای بودجه‌ای که داری چی مناسب کارته.

اگر هم دانش چنین چیزی رو نداری و نیازت تخصصی نیست یه لپ‌تاپ بگیر خیالت راحت همهٔ قطعاتش رو به صورت پیش‌فرض متخصص‌های سازندش درست ادغام کردن و به درستی کار خواهد کرد، به خصوص سخت‌افزار‌های اپل بهترین کارآیی رو با سیستم‌عامل ارائه می‌کنن.

نکته) هیچ مشاورهٔ درست حسابی هم در این خصوص نمی‌تونه رایگان باشه (هرکس مفت برات مشاوره داد شک کن به درست بودنش) چون وقت‌گیر هست و طرف باید تحلیل کنه روی قطعات به میزان بودجه و نیازمندی هدف شما. من هم اگه نظری الآن نوشتم صرفاً برای آگاه‌سازی هست که بگم امکان نداره با یه کلمه نظر بدی بگی بیا این روش مناسب سیستم شماست!

فقط آگاه باش همین! برای بار هزارم، فرصت‌طلبان از ندانسته‌های شما سوء استفاده می‌کنند.

فرهنگ زمانی درست میشه که فرصت سوء استفاده شدن رو ایجاد نکنیم، که راه حلش فقط آگاهی داشتن هست. الآن هم که AI خیلی چیز‌ها رو می‌تونید ازش یاد بگیرید.

«قابل مقایسه نبودن» یعنی عبور از مرزهای معمول، چه در بعد مادی، چه در بعد معنوی و چه در بعد خلاقیت و اثرگذاری.

تو وقتی دیگر قابل مقایسه نیستی که به درک، رفتار، و اثرگذاری‌ای رسیدی که منحصربه‌فرد و فراتر از معیارهای معمول است.

۲ تا سوأل می‌پرسند؛

سوأل اول) چه صرافی خارجی برای ایرانی‌ها مناسبه که سخت‌گیری یا احراز هویت خاصی نخواد.

۱) صرافی KCEX (متمرکز) و تا سقف ۱ بیت‌کوین در روز محدودیت داره و بدون احراز هویت می‌تونید استفاده کنید.

۲) صرافی هایپر لیکوئید (غیرمتمرکز) Hyperliquid فقط با اتصال به کیف پولتون قابل استفادست، نیاز به هیچ ثبت‌نامی نداره، اما به آی‌پی‌های محدود شده و حتی خود آمریکا تحریم کرده. با آیپی اروپایی واردش بشید.

سوأل دوم: چطور روی iOS می‌شه تیک آبی حساب X تهیه کرد؟

پاسخ) گیف کارت اپل بخرید و از طریق گوشی تیک رو فعال کنید. هیچ دردسر و محدودیت خاصی نداره.

از این‌ها استفاده کنید، اما فساد نفرمائید.😒

هر انسانی که بی‌اندیشه از ساختارهای درونی خود عبور کند، تنها یک «وراث خاموش» است.
او نه خودش را نوشته، نه می‌داند در کجای کد هستی اجرا می‌شود.

و بدتر آن‌که گمان می‌کند آزاد است.

🔐 https://farcaster.xyz/compez.eth/0x799df9c5

چشم‌اندازم از این پروژه این هست که فلش دیسک‌ها رو به یک نسخهٔ همراه مانند کیف پول‌های سخت‌افزاری تبدیل کنیم.
فعلاً‌ کاربردش محدود هست به اطلاعات رمز‌ارز‌ها اما پتانسیل امنیتی خوبی خواهد داشت. 😌

خفن‌ترین بخش کد VaultGuard جاییه که کلیدها رو روی سکتورهای فلش دیسک ذخیره می‌کنه و یه ساختار شبیه بلاک‌چین برای افزونگی و امنیت ایجاد می‌کنه.

ویژگی‌هاش اینه که:
- ساختار بلاک‌چین‌مانند داره هر بلاک شامل prev_hash (هش بلاک قبلی) و next_sector (اشاره به سکتور بعدی) هست، که یه زنجیره منطقی می‌سازه. این باعث می‌شه مثل یه بلاک‌چین عمل کنه.

- افزونگی: سه کپی از کلید توی سکتورهای مختلف (1000، 1100، 1200) ذخیره می‌شه، که اگه یکی خراب بشه، بتونی از بقیه بازیابی کنی.

- رمزنگاری پیشرفته: ترکیب salt + nonce + ciphertext توی key_data و استفاده از Argon2 برای مشتق‌گیری کلید، امنیت رو تضمین می‌کنه.

- مدیریت سکتور: هر بلاک ۵۱۲ بایتی، با هدر ثابت (VAULTGRD)، checksum برای اعتبارسنجی، و padding برای پر کردن فضا.

چطور کار می‌کنه؟
- کلید با رمز عبور و یه salt تصادفی با Argon2 به یه کلید رمزنگاری تبدیل می‌شه.

- برای هر سکتور، یه nonce جدید تولید می‌شه و کلید رمز می‌شه.

- داده رمز شده (به همراه salt و nonce) توی ساختار VaultBlock ذخیره می‌شه.

- بلاک‌ها توی فایل vault_sectors.dat توی موقعیت‌های سکتور (512 * n) نوشته می‌شن.

- هش SHA-256 از بلاک فعلی به‌عنوان prev_hash برای بلاک بعدی استفاده می‌شه، که زنجیره رو تشکیل می‌ده.

در نهایت هر رمز عبوری که شما توی فلشتون ذخیره می‌کنید ارتباط مستقیمی با سخت‌افزار دیسک داره.

اگه رمز عبور رو فراموش کنیم چی میشه؟ به قول دوستمون... به غ.......ی سگگگگ میریم! این به خاطر این هست که اون دزد کثیفی که می‌خواد کیف شمارو بزنه نتونه با روش‌های حمله رمز شمارو به دست بیاره چند لایه امنیتی روی روش ذخیره‌سازی شکل گرفته.

توی VaultGuard، رمز عبور برای مشتق‌گیری کلید رمزنگاری با الگوریتم Argon2 استفاده می‌شه، که کلیدها و داده‌های کیف‌پول (مثل کلید خصوصی و عبارت بازیابی) رو رمزنگاری می‌کنه. اگه رمز عبور رو فراموش کنی:

نتیجه: عملاً دسترسی به داده‌های ذخیره‌شده توی فلش دیسک ممکن نیست. چون:

۱) کلید رمزنگاری (derived key) مستقیماً از رمز عبور و یه salt تصادفی تولید می‌شه.
۲) بدون رمز عبور درست، نمی‌تونی کلید رو بازتولید کنی و داده‌های رمزنگاری‌شده رو قابل رمزگشایی نیستن.
۳) آرگون یه الگوریتم مقاوم به حملات brute-force هست، پس حدس زدن رمز عبور هم تقریباً غیرممکنه.

در نتیجه تا وقتی که آلزایمر نگیری اطلاعاتت هم با امنیت ذخیره‌سازی و بازیابی میشه.
البته، حقیقت این هست هیچ روشی ۱۰۰٪ تضمینی نیست اما راهکار‌ها می‌تونن یک موضوع رو سخت و سخت و بسیار سخت کنن!

نسخه‌های بعدی رو پویاتر می‌کنم طوری که داده‌ها بخشی از وجود خود شما باشن!

هر موقع یه ابزار امنیتی می‌نویسید، به خصوص وقتی هنوز کامل آزمایش نشده یا در دست توسعست؛ همچین یادداشتی در مخازن قرار بدین.