تقریباً هیچ vpn‌ای برای من کار نمی‌کنه، ولی با تنظیم این DNS‌ها که قبلاً گفتم مشکل تا حدی برام درست شده.
امتحان کنید شاید برای شماهم جواب بده.

پول روی همهٔ حرام‌زادگی‌ها را می‌پوشاند.

آلبر کامو

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش، باز جوید روزگار وصل خویش.

تو آنی که در آینهٔ دل ما می‌نگری
نشان دل را در دل خود بنگری

مثنوی مولانا.

با توجه به اینکه خیلی‌هاتون فنی نیستید این آموزش رو پیگیری کنید:

## 💻 **Windows 10 / 11

1️⃣ روی آیکون Wi-Fi یا Ethernet در نوار وظیفه کلیک راست کنید و گزینه Open Network & Internet settings را بزنید.

2️⃣ روی Change adapter options کلیک کنید.

3️⃣ روی اتصال خود (مثل Wi-Fi یا Ethernet) راست کلیک کنید و Properties را بزنید.

4️⃣ از لیست، Internet Protocol Version 4 (TCP/IPv4) را انتخاب کنید و Properties را بزنید.

5️⃣ در پنجره باز شده:

* تیک Use the following DNS server addresses را بزنید.
* در Preferred DNS server بنویسید: 10.202.10.10
* در Alternate DNS server بنویسید: 10.202.10.11

6️⃣ OK بزنید و پنجره‌ها را ببندید.


## 🍏 macOS (مثلاً macOS Sonoma)

1️⃣ از منوی اپل  به System Settings (یا System Preferences) بروید.

2️⃣ روی Network کلیک کنید.

3️⃣ اتصال فعلی (Wi-Fi یا Ethernet) را انتخاب کنید و روی Details... یا Advanced... کلیک کنید.

4️⃣ به تب DNS بروید.

5️⃣ روی دکمه + کلیک کنید و:

* 10.202.10.10
* 10.202.10.11
را اضافه کنید.

6️⃣ OK و Apply بزنید.


## 🐧 Ubuntu / Debian / سایر لینوکس‌ها (با GUI)

1️⃣ روی آیکون شبکه (بالا یا پایین دسکتاپ) کلیک کنید و Settings یا Network Settings را بزنید.

2️⃣ اتصال خود را انتخاب کنید (مثل Wired یا Wi-Fi).

3️⃣ روی IPv4 یا IPv6 تب بروید (برای IPv4).

4️⃣ روش را روی Automatic (DHCP) addresses only بگذارید یا Manual.

5️⃣ در بخش DNS بنویسید:

10.202.10.10, 10.202.10.11

6️⃣ ذخیره کنید و اتصال را ریست کنید (خاموش و روشن کنید).


## 🐚 Ubuntu / سایر لینوکس‌ها (ترمینال)

اگر از Netplan استفاده می‌کنید:
فایل پیکربندی در /etc/netplan/ را باز کنید:

sudo nano /etc/netplan/01-netcfg.yaml

و DNS‌ها را اضافه کنید:

nameservers:
  addresses: [10.202.10.10, 10.202.10.11]

سپس دستور زیر را اجرا کنید:

sudo netplan apply

## 📱 اندروید Android

1️⃣ به Settings > Network & Internet > Wi-Fi بروید.

2️⃣ روی شبکه متصل شده نگه دارید و Modify network را بزنید.

3️⃣ گزینه Advanced options را باز کنید.

4️⃣ بخش IP settings را روی Static بگذارید.

5️⃣ تنظیم آی‌پی‌ها:
DNS 1: 10.202.10.10
DNS 2: 10.202.10.11

6️⃣ ذخیره کنید.

## 📱اپل iPhone / iPad

1️⃣ به Settings > Wi-Fi بروید.

2️⃣ روی دکمه (i) کنار شبکه متصل بزنید.

3️⃣ به پایین بروید و Configure DNS را روی Manual بگذارید.

4️⃣ تنظیم DNS‌های پیش‌فرض را حذف کنید و موارد زیر را:

* 10.202.10.10
* 10.202.10.11
را اضافه کنید.

5️⃣ ذخیره کنید.

⚠️ هشدار مهم درباره استفاده از VPN در شرایط جنگی یا بحرانی

دوستان عزیز،
در این روزها که کشورها ممکنه درگیر جنگ، درگیری یا بحران‌های امنیتی باشن، خیلی از ما برای حفظ حریم خصوصی یا دسترسی به اینترنت آزاد به VPNها پناه می‌بریم. اما باید بدونیم که استفاده ناآگاهانه از VPN می‌تونه خودش تهدید بزرگی باشه.

💡 چرا؟

- بسیاری از VPNهای رایگان یا حتی برخی پولی ممکنه توسط دولت‌ها یا گروه‌های خاص اداره بشن و داده‌های شما رو جمع‌آوری کنن؛ VPN عملاً تمام ترافیک اینترنت شما رو می‌بینه (از چت‌ها تا رمز عبور و اطلاعات حساس) و اگر بدخواه باشه، می‌تونه از این اطلاعات سوءاستفاده کنه.
- در شرایط جنگی یا بحرانی، دولت‌ها یا گروه‌ها ممکنه وی‌پی‌ان‌ها رو به عنوان ابزار جاسوسی راه‌اندازی کنن تا به اطلاعات مردم، خبرنگاران و فعالان دست پیدا کنن.

🚨 چطور مراقب باشیم؟

✅ فقط از VPNهایی استفاده کنید که کاملاً بهشون اعتماد دارید و سابقه شفاف و قابل اعتماد دارند.
✅ از وی‌پی‌ان‌های رایگان مخصوصاً اون‌هایی که تبلیغ زیادی دارن دوری کنید.
✅ سعی کنید در کنار VPN، از ابزارهای رمزنگاری مثل Tor، HTTPS و پیام‌رسان‌های امن هم استفاده کنید.
✅ به هیچ عنوان اطلاعات حساس (مثل مکان دقیق، نام واقعی، رمزها) رو بدون فکر از طریق VPNهایی که نمی‌شناسید ارسال نکنید.

🔑 به یاد داشته باشید: در شرایط جنگی یا بحرانی، اولین قدم برای امنیت، احتیاط در انتخاب ابزارهاست. هر ابزاری که به اینترنت وصلش می‌شید، می‌تونه پلی برای نفوذ به اطلاعاتتون باشه.

هوش مصنوعی بی‌خرد و بی‌شعور...

چند روزه دارم به همه‌چی فکر می‌کنم...
به سال‌هایی که زیر فشار و تحریم، نفس‌نفس زدم،
ده‌ها بار صفر شدم، به نخ رسیدم، ولی هیچ‌وقت نذاشتم پاره بشه.
هیچ‌کس نبود، خودم بودم و خودم.
بلند شدم، دوباره شروع کردم، از هیچ!

ضربه روحی، ضربه جسمی، شکست، قضاوت، توهین، تحقیر...
از داخل خورد تو سرم، از بیرون خورد تو سرم،
از خودی، از ناخودی، از زمین و زمان.
ولی من موندم!

امیدم رو نباختم، هر بار با دستای خالی برگشتم.
ده‌ها بار بلایی سرم اومد، صدها دشمن پیدا کردم،
هزار مدل فحش خوردم و هزار بار به شکل‌های مختلف قضاوت شدم.
اما هر بار از نو ساختم، از صفر، با همون لبخند زخمی.

هر بار خواستم قدمی رو به جلو بردارم، یه مصیبت تازه جلوم سبز شد!
انگار زندگی من یک دوئل دائمیه با سرنوشت.

حقیقتاً خودمم نمی‌دونم چطور دووم آوردم…
آیا بخشی از وجودمه؟ توی خونمه؟
یا اینکه درد کشیدن، چالش حل کردن، جنگیدن، بخشی از تقدیر منه؟

مگه من از فولادم؟ مگه من رباتم؟
تهش چند سال از عمرم مونده که این همه باید بجنگم؟

ولی با همهٔ اینا، هنوز اینجایم...
شاید چون با همهٔ زخم‌ها، هنوز امید دارم.

مسأله یه امید لعنتیه که نمی‌دونم از کجاست…
یه چیزی که نمی‌ذاره دست بکشم.
یه نوری که هی خاموش می‌شه، ولی کامل نمی‌میره.
هر وقت می‌خوام جا بزنم، همون امید بی‌نام دوباره پیداش می‌شه.

نه منطقیه، نه قابل توضیح، فقط هست…
و شاید همین “فقط هست” بودنشه که منو زنده نگه داشته.

وضعیت بازار کریپتو هم طبق تحلیلی که قبلاً دادم هست پیش میره.
واگرایی قبل‌تر از این جنگ شکل گرفته بود. تمام این خبر‌ها و هیجان‌ها صرفاً شتاب دهندهٔ روند هستند.

هیچ‌وقت، عمراً، عبداً، اکیداً، اصلاً، به‌هیچ‌وجه، تحت هیچ شرایطی، در هیچ دنیایی، با هیچ منطقی، به هیچ قیمتی، نه حالا، نه بعداً، نه تو خواب، نه تو خیال :) چنین برنامه‌هایی رو من به عنوان MADE IN IRAN نمی‌شناسم!

قطعاً از برنامهٔ ایرانی استقبال می‌کنم اما نه هر چیزی، شاید تهش خودم وقتی حوصله داشتم یه چیز متن‌باز و خفن بسازم اما این آت‌آشغال‌ها رو تأیید نمی‌کنم.

خلاصه گزارش جلسه استاندارد ایزو سی‌پلاس‌پلاس در ژوئن ۲۰۲۵ (صوفیه-بلغارستان)

کمیته سی‌پلاس‌پلاس برای اولین بار قابلیت بازتاب (reflection) در زمان کامپایل را به پیش‌نویس C++26 اضافه کرد؛ این تغییر بزرگ با استقبال و تحسین زیادی همراه بود و به گفته یکی از اعضا، عملاً یک «زبان کاملاً جدید» ایجاد می‌کند.

بازتاب به توسعه‌دهندگان اجازه می‌دهد که در زمان کامپایل روی انواع و کد ++C بازتاب داشته باشند و بر اساس آن کد جدید تولید کنند؛ این قابلیت پتانسیل تغییر اساسی در نحوه برنامه‌نویسی++C دارد.

علاوه بر بازتاب، تغییرات مهم دیگری مثل الگوریتم‌های همزمان، بهبود پشتیبانی از coroutine و مدیریت بهتر خطاها نیز در C++26 تصویب شد.

پیش‌نویس نهایی C++26 تا مارس ۲۰۲۶ آماده خواهد شد و کامپایلرهای اصلی مثل GCC و Clang در حال پیاده‌سازی آن هستند.

جلسه بعدی استانداردسازی نوامبر ۲۰۲۵ در هاوایی برگزار می‌شود.

این جلسه یک نقطه عطف مهم و تاریخی در توسعه زبان سی‌پلاس‌پلاس بود.

https://isocpp.org/blog/2025/06/reflection-voted-into-cpp26-whole-new-language-herb-sutter

این موضوع برچسب‌ها هیچ ربطی به دریافت یا عدم دریافت پاداش در فارکستر نداره.

اگه دریافت نمی‌کنید یا حتی در لیست لیدربوردش نیستید، دو تا حالت بیشتر نداره:

۱) یا مثل من تحریم هستید.
۲) یا تعامل‌هایی که می‌کنی ارزش موثری نداره.

تو در جهان چو شمعی باش، که بی‌دریغ
فروزد تا دل‌ها شود از نور تو گرم

مولوی

چرا این روز‌ها خیلی‌هاتون می‌گید اگه من به جای تو بودم خیلی چیز‌ها می‌ساختم… خوش به حالت!؟

یکم آمار واقعی بدم بهتون؛ متأسفانه بله فقط ۰٫۳۷۵٪ از کل مردم دنیا برنامه‌نویس هستن و یا حداقل می‌دونن یک نرم‌افزار چطور ساخته میشه. تازه به کمک هوش مصنوهی! پس این که به چه چیزی نیاز هست روشنه!

خب با توجه به این نیازمندی، اگه شما برنامه‌نویس بودین چه چیز‌هایی می‌ساختین؟ دوست دارم بدونم ایده‌هاتون چی هست! اتفاقاً حمایت از موضوع و ایده‌های استارتاپی و ساخت محصولات مفید رو می‌تونید مطرح کنید.

این رو هم مطمئن باشید رو هوا میزنم چه ایده‌ای چه نیتی پشتش خوابیده! خدارو شکر که همه مردم دنیا برنامه‌نویس نیستن و اگرنه دنیا جای خیلی بدتری بود الآن! چون از نظر من در شرایط کنونی قدرت پلیدی و تفکرات مخرب بسیار بیشتر از تفکرات سازندست.

چند مدت پیش به شدت تأکید کردم که از هر پیامی و هر پیشنهادی دوری کنید! اگه بتونی از هر وعده‌ای دل بکنی و تو دام هندونه‌هایی که زیر بغلت میدن نیفتی اونوقت می‌تونی به ایده‌های بهتری فکر کنی! ساختن چیز‌های مخرب خیلی ساده‌تر از چیز‌های سازندست! این یک قائدست.

بارها هم گفتم برنامه‌نویسی همونقدر که مفید هست، همون قدر هم خطرناکه! برای همین پیشنهاد می‌کنم هر ایده‌ای که دارید به همهٔ جوانبش باید فکر کنید مشورت بگیرید، همینطوری نرید برای ساختنش که بعداً براتون دردسر ساز بشه.

من به مدت زیادی منتور و داور استارتاپی بودم و روی خیلی از ایده‌ها کارشناسی کردم، برای همین موضوعات زیر رو لازم می‌دونم اینجاهم یادآوری کنم که همه جوانب رو در نظر بگیرید. 👇🏼👇🏼👇🏼

🧠 ۱. مغز انسان درک ساده‌تری از تخریب دارد تا ساختن

* تخریب یعنی برداشتن چیزی که وجود دارد؛ این اغلب نیاز به برنامه‌ریزی، هماهنگی، یا دقت زیاد ندارد.
* ساختن برعکس، نیازمند تصور، طراحی، آزمون، خطا، صبر و زحمت است.
⟶ بنابراین از نظر انرژی و پیچیدگی، تخریب ساده‌تر است.

🔥 ۲. تخریب هیجان‌انگیزتر و آنی‌تر است

* ذهن انسان به پاداش سریع واکنش نشان می‌دهد (اثر دوپامین).
* ایده‌های مخرب معمولاً نتایج فوری دارند؛ مثل شوک، ترس، قدرت‌نمایی.
⟶ اما ساختن زمان‌بر و گاهی خسته‌کننده است، مخصوصاً در ابتدا.

🎭 ۳. تخریب نیاز به مسئولیت‌پذیری ندارد

* اگر چیزی بسازی، مسئول حفظ و رشد آن هستی.
* اما وقتی چیزی را خراب می‌کنی، مسئولیت کمتری حس می‌کنی.
⟶ در نتیجه ذهن تنبل یا ناپخته ترجیح می‌دهد به سمت «تخریب» برود.

🧩 ۴. ایده‌های سازنده پیچیده‌اند، اما ایده‌های مخرب ساده‌سازی می‌شوند

* برای مثال، ساختن یک جامعهٔ عادلانه نیازمند قانون، آموزش، همکاری، اخلاق، فناوری و ده‌ها عامل دیگر است.
* اما تخریب یک جامعه فقط نیاز به یک دروغ قوی، چند شورش، یا چند حمله دارد.
⟶ سادگی ظاهر تخریب، فریبنده و دست‌یافتنی‌تر به نظر می‌رسد.

🧨 ۵. خشم، انتقام و ناامیدی سوخت رایگان برای ایده‌های مخرب‌اند

* احساسات منفی به راحتی انسان را به سمت «خراب کردن» می‌کشانند.
* در مقابل، برای ساختن، انسان باید از درون به امید، معنا و مسئولیت دست پیدا کند؛ کاری سخت‌تر.

💡 جمع‌بندی:

> ساختن نیاز به آگاهی، صبر و عمق دارد؛ اما تخریب فقط نیاز به غریزه و بی‌تفاوتی.

به قولی:

«ساختن پل زمان می‌برد، ولی شکستن آن یک ضربه کافی‌ست.»