چرا سعی کردم سی++ رو به همراه سالیدیتی به‌روز رسانی کنم؟ اصلاً تعریف و مقایسهٔ این دو باهم چطور می‌تونه باشه؟

پاسخ واضح هست! سی‌پلاس‌پلاس به عنوان یک زبان همه فن حریف و با کلی پتانسیل و دامنهٔ وسیعی که داره به شدت پر کاربرد در تمامی زمینه‌هاست، چون ذاتاً چند-منظوره هستش. قطعاً هم در زیرساخت‌های بلاک‌چینی به شدت کاربردیه و هم در لایه‌های بالا‌تر.

اما، فرض بگیر بخوای یک قرارداد هوشمند روی شبکهٔ اتریومی باهاش بنویسی، چه باید کرد؟ عموم مردم که همه متخصص کامپیوتر و نرم‌افزار نیستن! مشخصه! سیر تا پیاز رو باید برای یک قرارداد پیاده‌سازی کنی! مگر اینکه از قبل یک کتابخانه یا فریم‌ورکی چیزی برای این منظور ساخته شده باشه. علاوه بر این همهٔ ایمنی‌ها و پایداری‌ها رو هم باید باهاش تضمین کنی! بله سی++ این قابلیت رو داره که باهاش قرارداد بنویسی، اما منطق می‌گه تعصب اینجا یعنی حماقت! نکتهٔ ریزش اینجاست که سالدیتی رو با ++C ساختن و باز این شیک و جذاب بودن رو مدیون همون غول دوست داشتنی خودمون هستیم.

شما با این زبان نمی‌تونی وب‌سایت بسازی، نمی‌تونی بازی بسازی، نمی‌تونی هر کاری که با سی++ یا زبان‌های دیگه انجام میدادی رو پیش ببری، اما در عوض می‌تونی باهاش یک قرارداد کاملاً ایمن و خفن بنویسی که روی شبکهٔ وب ۳ حرف‌های بسیاری برای گفتن داره.

اینطوریه که همیشه می‌گم، ابزار‌های متنوعی توی جعبه‌ابزارت قرار بده. نه تنها سالیدیتی، هر زبان دیگه‌ای رو تجربه کن و در صورت لزوم ازش استفاده کن!
هر ابزاری رو که کاربردی هست ولی توی یکیش حرف‌های زیاد و تبهر کاملی داشته باش.

در زبان‌هایی مثل سالدیتی، چون همه چیز بر مبنای یک زبان قدرتمند‌تر مثل ++C ساخته شده، در نتیجه زمانی که برنامه‌نویس باید صرف کنه، صرفاً بهینه‌نویسی کد‌های قراردادش هست که تا حد امکان هزینه‌های تراکنش رو بیاره پایین! ما در دنیای وب ۳ مهم‌ترین موضوع در بین همهٔ توسعه‌دهنده‌ها یا کاربرانش هزینه‌های گس‌فی هست!

در واقع "گس" یا Gas به عنوان واحد هزینه‌ٔ اجرایی در شبکه اتریوم استفاده می‌شود. هنگامی که یک تراکنش در شبکه اتریوم ارسال می‌شود، باید مقداری از Gas همراه با آن ارسال شود. Gas نشان ‌دهنده‌ٔ هزینه‌ٔ محاسباتی است که شبکه باید برای اجرای تراکنش پرداخت کند.

در نتیجه، نوشتن یک قرارداد که با بهینه‌ترین هزینه‌های تراکنشی الویت و اهمیت بسیاری در برنامه‌نویسی وب ۳ داره. مثلاً ما وقتی در کد‌های سطح پایین‌تر به فکر کارآیی هستیم، در دنیای سالیدیتی بیشتر به فکر بهبود هزینه‌های تراکنشی هستیم.

این موضوع از جنبه‌های مختلفی قابل بحث هست.

قراردادهای Solidity، کد برنامه‌نویسی که برای اجرای تراکنش‌ها در شبکه اتریوم استفاده می‌شود، می‌توانند شامل عملیات‌های پیچیده‌ای مانند محاسبات، ذخیره‌سازی داده‌ها، اجرای توابع و بیشتر باشند. هر عملیات در یک قرارداد هوشمند مصرف Gas دارد و هزینه‌ٔ Gas بر اساس پیچیدگی و میزان منابعی که استفاده می‌کند، محاسبه می‌شود.

به عنوان مثال، اگر یک قرارداد هوشمند تابعی داشته باشد که یک مقدار را در یک آرایه ذخیره کند، عملیات ذخیره‌سازی داده‌ها و مدیریت آرایه ممکن است نیازمند مصرف Gas باشد. همچنین، اگر قرارداد یک تابع پیچیده داشته باشد که محاسبات سنگینی انجام می‌دهد، مصرف Gas نیز بیشتر خواهد بود.

این طوریه که یکی مثل غول وب ۳ یعنی ۶۵۲۹ میاد ۶۰ هزار دلار فقط صرف هزینهٔ بهبود در باگ‌پانتی چند صد خط کد قرارداد بلاک‌چینش می‌کنه. 😉 چون کارآیی در چنین سطحی تعریف میشه نه در سطوح دیگر.

اینطوریاست که پشت سالیدیتی رو با یک زبان خفن‌تری محکم کردن که توسعه‌دهنده تمام تمرکزش روی بهینه‌سازی هزینه‌ها روی شبکه باشه نه اینکه دیگه بیاد اینجا به فکر این باشه حافظه رو چطور مدیریت کنم! خب اینارو برنامه‌نویسان حرفه‌ای تر تو اون پشت مشتا انجام میدن شما حالشو ببر قرارداد رو بنویس. 😉😁

فقط اونجاش که می‌گه پولِ همهٔ مردم رو گرفت! وقتی بهتون سود هم میده می‌گید به همه پول داد؟ 😐 یعنی نگا طرف چقدر کودن و احمقه که خریت و حماقت رو می‌اندازه گردن بازار. 😉 عین همین قضیهٔ تبلیغات منفی در مورد سی‌پلاس‌پلاس که طرف دو قرون مغز تو کلش نیست ولی میاد نظر میده می‌گه سی++ مشکل حافظه داره! نمی‌گه من بلد نیستم می‌گه زبان مشکل حافظه داره. 😂😄

انقدر از این دوست و آشناها بودن اومدن بهم گفتن ماشین یا خونم رو فروختم نمی‌دونم محصول امسال باغ رو جمع کردم دادم فلان ارز رو گرفتم الآن تا خرخره تو ضررم!
باور کنید همون سال‌هایی که توی همین بورس تبلیغات می‌شد همه فومو می‌شدن با چشم و گوش خودم دیدم از آشناها بدبخت همچین سنی هم نداشت سکتهٔ قلبی کرد از شدت شُک و ناراحتی رفت پی کارش! خب نکن دیگه لامصب وقتی تو حتی دانش و نه تجربش رو تو این موضوع نداری چرا می‌خوای به زور واردش بشی؟! بحث بورس که کلاً توی چشمت نگاه می‌کنه حتی تحلیلت هم درست از اب در بیاد باز سرت کلاه می‌ذاره با این وجود ریسک‌های فضای می‌کنی که چی؟! هر چیزی نیاز به توجه اساسی به احتمالاتی داره که هر لحظه ممکنه سرمون بیاد! الآن باز بازار‌های رمز ارز کمی سرسبز شدن باز هم همین حماقت‌ها رو می‌شه دید! به خصوص اینستاگرام پر از این چیز‌هاست.

اگه اینطور بود که الآن همه صاحب بهترین‌ها بودن! پول در آوردن مگه به این راحتی‌هاست؟ ریسک، درصد و اعداد ارقام برای این‌ها معنا نداره چرا!

🚨سوأل مهم! ما وقت می‌ذاریم ولی در ازای زمان و انرژی‌ای که روی ایردراپ‌ها صرف می‌کنیم چیز خاصی گیرمون نمیاد!

خب این بر می‌گرده به پتانسیل پروژه که قبل از ورود باید بهش بپردازیم؛ شما باید در بخش توکنومیکس اون بررسی کنید ببینید چطوری پایه ریزی شده.

توکنومیکس (Tokenomics) مطالعه پارامترهایی است که مشخص می‌کنند یک ارز دیجیتال پتانسیل خلق چه مقدار ارزش اقتصادی در آینده را دارد. اقتصاد توکنی که زیرمجموعه تحلیل فاندامنتال است، مواردی مانند عرضه و تقاضای دارایی‌های دیجیتال، توزیع و تخصیص توکن و همچنین توکن سوزی را شامل می‌شود.

مثال بزنم، چرا ریر بهتر و ارزشمند‌تر از دیجن بود؟

چون توکنومیکس خیلی خیلی شفاف وقدرتمندی داشت و هدفش حمایت از هنر بود. چه قبلش و چه بعدش تماماً روی یک حوزه متمرکز شد و غیر اون هم نبود! مثل دیجن بی‌برنامه و بی درو پیکر یک میم‌کوین نبود! جنس توکن خیلی مهمه! شت‌کوین باشه، میم‌کوین باشه یا یک ارز کاربردی.

پس روی چیزی وقت بذار که کاربرد داشته باشه، مصرف داشته باشه! و اگرنه هزاران هزار توکن وجود داره هیچ‌کدومشون قرار نیست برن فضا.
اینارو نمی‌گم که یوقت فکر کنید دیجن رو می‌توپم! نه خب من خودمم روش سرمایه‌گذاری کردم اما معتقدم هیچ‌وقت به عنوان یک توکن کاربری معرفی نشده و در حد همون کلاس میم‌کوین‌ها باقی خواهد ماند.

دارم ریسک می‌کنم روی این موضوع ولی، اگه به حرف گوش بده می‌تونه توکنش رو نجات بده.

لامصب ۹۰٪ تو ضرریم یکم حرف گوش کن خب.

اوه اوه اوه...

این اگه همینطور تا ۷ ساعت دووم بیاره و اگه به کندل برعکس سبز رنگ تبدیل بشه، قضیهٔ ادامهٔ روند و زدن ATH جدید قطعی خواهد بود. 👀

طی ۲۴ ساعت اخیر ۱۸۰۰ تا از فالور‌های Purge رو از دست دادم! اگه برای شما هم همینطور هست، دلیلش به خاطر به‌روز رسانی لیبل اسپم‌های جدیده که افراد جدید‌تری دارن اسپم شناخته میشن که در محاسبات گذشته اعمال نشده بود.

GM ~ Orbitime #30

اوربیتایم یک مفهوم بصری است که جریان زمان را از طریق الگوهای دایره‌ای نمایش می‌دهد، هر دایره نمایانگر یک لحظه، رویداد یا مرحله‌ای از زندگی است که در ساختارهای هم‌مرکز یا درهم‌تنیده قرار گرفته‌اند.

این مفهوم به ما یادآوری می‌کند که زمان یک مسیر خطی نیست، بلکه یک حرکت پویا و هماهنگ است که لحظات و تجربیات ما را در یک الگوی منظم و الهام‌بخش به هم پیوند می‌دهد.

https://warpcast.com/compez.eth/0xca6603c4

خب بحث هنر مولد رو بارها من توضیح دادم در موردش، اما واقعیتش اینه حضور چنین هنر‌هایی از سال ۱۹۶۰ شکل گرفته و چیز جدیدی نیست! اما خب تو این کشور ذهن‌ها رو همیشه با شعار‌های چپ و راستی مشغول می‌کنن که شما وقت نکنی به موارد دیگه فکر کنی.

به هر حال، یک هنر مولد کاملاً بر مبنای کد و مفاهیم و منطق ذهنی انسان ساخته می‌شه؛ برنامه‌نویس کد و ایدهٔ ذهنی خودش رو پیاده‌سازی می‌کنی و به واسطهٔ کامپیوتر اون رو به یک شکل نهایی تبدیل می‌کنه.

اما جزئیات در انواع و جنس هنر‌های مولد بسیار زیاد هست و همه چیز خلاصهٔ چهارتا تصویر و الگوی خاص نمیشه.
برای مثال هنر‌های مولد مدرنیزه شده بر مبنای شبکهٔ بلاک‌چین رو بهشون Long-form می‌گیم، چیزی که خود هنرمند هم بعد از ساختنش فقط می‌تونه حدس بزنه چی از آب در میاد و خروجی نهایی به دو عامل مهم بستگی داره:

۱) کامپیوتر و الگوریتم
۲) بلاک‌چین

مثال بزنم، نمونه قطعهٔ ۳۶۸۶۴ که قبلاً ساخته بودم خب چیزی بود که کدش رو با ++C نوشتم و بعد کامپایل کردم، خروجی شد یک فایل و اون رو در شبکهٔ بلاک‌چین قرار دادم تا ارزش خودش رو پیدا کنه، صد البته هم ارزشش رو پیدا کرد و هم توسط یکی از حامیان بزرگ جامعهٔ هنری خریداری شد و برای همیشه با مجوز CC0 در اختیار صاحبش قرار گرفت.

به اون قطعه می‌گیم یک هنر مولد off-chain و آفلاین یا shot-form. درسته که آنلاین قابل دید و حمایت هست اما کد بر روی سیستم من تولید شده و خروجیش رو من قبل از اینکه منتشر کنم دیده بودم!

خب حالا چه چیزی جالب‌تر می‌تونه باشه؟ موضوع هنر‌های مبتنی بر on-chain با خاصیت long-form، این مهم‌ترین و جدیدترین سبک هنری از کد‌های مولد هست. یعنی من کدش رو می‌نویسم، مفهوم ذهنی خودم رو با الگوریتمی ترکیب می‌کنم و خروجی نهایی وابسته به سیستم و بلاک‌چین در لحظهٔ اجرا مشخص می‌شه. مثل همین طرح‌هایی که در پست‌های اخیرم هست، اون برد‌ها و این طرح‌های رنگی پنگی ژنتیکی.

این‌ها درسته که ظاهرشون مشخصه چی می‌تونه باشه، اما تعداد، الگو، رنگ و ابعادشون رو فقط در زمانی که شما روی شبکهٔ بلاک‌چین اون رو درخواست می‌کنید (در لحظهٔ اجرا) تولید می‌شه.

خلاصهٔ فرآیندش اینه که هنرمند، آرتیست یا همون برنامه‌نویسی که ذهن هنری داره یک کد مولد ایجاد می‌کنه که روی بلاک‌چین اتریوم نوشته می‌شه و اون کد رو به طور دائمی، تغییر ناپذیر و قابل تأیید می‌کنه. در مرحله بعد هنرمند مشخص می‌کنه که چه تعداد تکرار در دسترس خواهد بود تا توسط اسکریپت قابل Mint باشه.

به طور معمول هم حداقل از ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ قطعه از الگو، رنگ و ساختار تنظیم می‌شه، هر موقع که یه نفر میاد درخواست دریافت می‌کنه، اسکریپت برای تولید یک خروجی روی شبکه اجرا میشه و اون خروجی در ساختار NFT منتقل میشه. هیچ کس نه من و نه کسی که قطعه رو دریافت می‌کنه دقیق نمی‌دونه چه چیزی تولید خواهد شد. برای همین خروجی چنین فرآیندی جالب و ارزشمند هست.