ISTP
وقتی دو نفر دارن سر یک موضوع کاملا بی اهمیت با شور و حرارت بحث می کنن:

ISFP
وقتی یکی سبکش رو از پینترست کپی کرده ولی ادعا می کنه خودش ابداعش کرده:

ESTP
وقتی یکی قبل از انجام دادن یه کار بیش از حد ساده دائم در مورد خفن شدنش صحبت می کنه:

ESFP
وقتی یکی وسط یه مهمونی ساکت میگه “بچه ها بیاید یه بازی باحال انجام بدیمممممممم”:

آتنا دائم به خودش میگه اگر به اندازه کافی منطقی باشم هیچ چیز نمیتونه من رو بهم بریزه.

آرتمیس دائم به خودش میگه من به هیچکس احتیاج ندارم. چون این استدلالش راهی که به کسی وابسته نشه.

دیمیتر دائم به خودش میگه تا وقتی بقیه حالشون خوب باشه منم خوبم. چون مراقبت از دیگران راحت تر از رو به رو شدن با نیازهای خودشه.

هرا دائم به خودش میگه اگر به اندازه‌ی کافی وفادار باشم اونم به من وفادار میمونه. ولی تعهد همیشه تضمین متقابل نمیاره.

پرسفون دائم به خودش میگه من فقط دارم خودم رو با شرایط وفق میدم. اما انقدر خواسته های خودش رو به بهونه سازگاری نادیده گرفته که دیگه نمیدونه خودش چی میخواد.

آفرودیت دائم به خودش میگه اگر همیشه جذاب و خواستنی باشم پس ارزشمندم و ارزش خودش رو با مقدار توجه بقیه اشتباه میگیره.

هستیا دائم به خودش میگه من با خودم تنها راحتم در صورتی که چیزی که اسمش رو آرامش میزاره فاصله گرفتن از تمام دنیای بیرونه.

آرس دائم به خودش میگه من عصبی نیستم فقط دارم از خودم دفاع می کنم اما خشم ساده ترین راه برای مخفی کردن بخش آسیب پذیر وجودش شده.

آپولو دائم به خودش میگه اگر من درست انجامش بدم همه چیز درست میشه اما فکر می‌ کنه با نظم و عملکرد میشه چیزی رو کنترل کرد که اساسا قابل کنترل نیست.

زئوس دائم به خودش میگه اگر کنترل همه چیز دست من باشه همه چیز امن پیش میره. در صورتی که کنترل بیشتر به معنی امنیت بیشتر نیست.

هادس دائم به خودش میگه من فقط تنهایی رو ترجیح میدم. در صورتی که انتخاب تنها بودن راه امن تری هست که نزاره بقیه بهش نزدیک بشن.

دیونوسوس دائم به خودش میگه من فقط دارم زندگی می کنم. چون فرار از محدودیت با فرار از مسئولیت قاطی میشه.

پوزیدون دائم به خودش میگه من فقط عمیقا احساسش می کنم. در صورتی که شدت احساساتش رو به جای اینکه بشناسه تبدیل به بخشی از هویتش می کنه.

هرمس دائم به خودش میگه من میتونم از هر چیزی رد بشم. در صورتی که شوخی و عوض کردن موضوع همیشه به معنی پردازش مسئله نیست.

هفائستوس دائم به خودش میگه لازم نیست کسی من رو بفهمه کاری که میسازم خودش حرف خودش رو میزنه. در صورتی که ساختن و کار کردن تبدیل میشه به راهی برای نگفتن چیزی که واقعا درد داره.