با نمک بود ، منم پُرِ زخم ؛)

آن پاسخ‌های بی‌رحمانه را فراموش نکن، به یادشان بیاور تا دلتنگ نشوی...

حوصله ندارم شاید دیگه هیچوقت هیچکسو جدی نگیرم .

نمیدونم… فقط خسته‌ام ،از آدم‌ها، از رفتاری که هیچ‌وقت کامل نمی‌فهممشون ، اوایل اون‌قدر گرم و مشتاق نزدیک شدن میشن که انگار دنیاشونو برات باز کردن ،حرف میزنن، می‌خندن، جوری رفتار میکنن که فکر میکنی شاید این‌بار فرق داره ، شاید این آدم موندنیه
اما از یه جایی به بعد، انگار ورق برمیگرده کم‌کم سرد می‌شن، بی‌تفاوت میشن، طوری رفتار میکنن که انگار یه کاری کردی انگار یه گناهی مرتکب شدی که خودت هم خبر نداری
و همین رفتارهاست که آدمو خسته می‌کنه خستگی از فهمیدنِ نفهمیدنی‌ها :)
#raha

من برای آخرین بار تلاشم رو برات کردم ، میدونستم تهش هیچی نیست اما بازم انجامش دادم چیز هایی گفتم که هیچوقت هیچکسی باعث نمیشد به زبون بیارم ، هیچوقت تا این نخواستم یه رابطه رو درست کنم ،
اما همیشه تلاش های یک طرفه چیزی جز حماقت از روی دوست داشتن نیست:)

درک کردنِ دردِ کسی، به معنی قربانی شدنِ خودم نیست.

جالبه…
در سرزمینی که خدا همه‌جا بود، انسان هیچ‌جا پیدا نمی‌شد :)

تو این کشور حتی حالِ خوبم فیلتره :)

بی شک اگر دوستت داشت ، این چنین غمگین نبودی عزیزِ من .

‏مود الانم اونجايه كه
صادق هدايت تو كتاب بوف كور ميگه؛

حس ميكردم كه اين دنيا براى من نبود!
براى يک دسته آدمهاى بى حيا، پررو،
گدامنش ، نامرد و چشم و دل گرسنه بود... :)

:)