❤️ بسم تعالی ❤️

هنگامی که اکتیویژن به طور رسمی تایید کرد که ندای وظیفه قرار است به جنگ جهانی دوم بازگردد، شک و تردیدهایی وجود داشت. آیا این واقعا همان اکتیویژنی است که میلیون‌ها طرفدار خود را با نداهای وظیفه علمی تخیلی خود خسته کرده بود؟ آیا عقلش سر جایش آمده؟ یا طرفداران برایش مهم نیستند و فقط نخواسته جلوی بتلفیلد کم بیاورد؟ نمی‌دانیم جریان چیست، اما هر چه که هست، اتفاقی خوش‌آیند رخ داده و بازی به دورانی برگشته که در آن بی‌نظیر بود، در آن بی‌رقیب بود، و در آن، آن‌قدر تبحر داشت که هنوز هم لحظات فوق‌العاده نسخه‌های اولیه Call of Duty در ذهن‌مان جریان دارند و برای همیشه ثبت شده‌اند.

با بازگشت سری ندای وظیفه به این دوره خونین از تاریخ کره زمین، به این دوره‌ای که سال‌های سال است اکتیویژن آن را فراموش کرده بود (یا حداقل دوست نداشت آن را نگاه کند و چشمانش را به روی آن بسته بود!) این فرصت نه به استودیو تری‌آرک و نه به اینفینیتی‌وارد، بلکه به استودیو اسلج‌همر رسید تا دست به ریسکی بزرگ بزند. ریسکی حیاتی نه از نظر بازگشت ندای وظیفه به ریشه‌هایش، نه از نظر بازگشت Call of Duty به روزهای اوج، بلکه ریسکی که باعث خواهد شد میلیون‌ها نفر باز هم به جای تماشای زرق و برق‌ها و جنگولک‌ بازی‌های مضحکی که در نسخه‌های تخیلی اخیر این سری شاهد بودند، با بوی دود و گوگرد، فریادهای سربازان، خون، شکست، پیروزی و اسلحه‌های رنگ و رو رفته ملاقات کنند؛ همان چیزی که سال‌های سال است از این بازی انتظار داشتیم.