17 فوریه سال 2000 ویندوز 200 ریلیز شد.

اگر با این ویندوز کار کردید احتمالا الان از جاتون که بلند میشید باید دستتون رو بگیرید سر زانوتون.
یه سری درد‌ها هم تو بدنتون هست که فکر می‌کنید شاید خوب بشه ولی دیگه دائمیه :))



@codebyme

مارتین فاولر از امامان زنده صنعت نرم‌افزار یه مقاله قشنگی نوشته.

«سرعت AI داره تبدیل میشه به شتاب‌دهنده بدهی فنی»

خلاصش اینت که AI یک شناب دهنده هست. حالا اگر پایه‌تون ضعیف باشه پرشتاب گند می‌زنید تو کدبیس

نوشتن کد هیچوقت bottleneck نبوده. طراحی، تست، review، deploy کردن بیشترین زحمت و داشته.

خلاصه که طوری نکنید که طوری شود.


https://martinfowler.com/fragments/2026-02-18.html



@codebyme

‏«بازار کار جهنمه.» اما چرا؟

خوب کسی که دنبال کاره با ChatGPT رزومه خودش رو می‌سازه و بهینه میکنه تا سیستم رو دور بزنه.

کارفرما با AI رزومه‌ها رو فیلتر و فله‌ای رد می‌کنه.

نتیجه؟ دو تا هوش مصنوعی دارن به هم دروغ می‌گن و با هم حرف می‌زنن، این وسط «انسان» حذف شده.

ماه‌ها انتظار و رزومه‌هایی که حتی خونده نمی‌شن. استخدام تبدیل شده به یه «تئاتر مسخره» یا یه چیزی شبیه Squid Game که برنده‌ای نداره.

‏تا حالا دقت کردی وقتی بچه‌ای، تابستون انگار صد سال طول می‌کشه، ولی الان تا پلک می‌زنی سال تموم شده؟
«جورج مک» توی یه توییت خیلی جالب با استفاده از قانون ژانت (Janet's Law) اینو کالبدشکافی کرده.
قصه، قصهِ درصدهاست:
ماجرا خیلی ساده‌ست اما وحشتناک:
وقتی ۵ سالته، یک سال زندگی معادل ۲۰٪ کل عمرته؛ پس معلومه که خیلی طولانیه!
وقتی ۵۰ سالته، یک سال فقط ۲٪ عمرته؛ پس مثل یه چشم‌به‌هم‌زدن می‌گذره.
طبق این منطق، تو وقتی به ۲۰ سالگی می‌رسی، از نظر «حسِ زمانی» نصف عمرت رو سپری کردی! یعنی تعطیلات تابستونی یه فسقلی ۵ ساله، با کل زندگی تو از ۴۰ تا ۵۰ سالگی برابری می‌کنه.

چرا مغزمون بهمون کلک می‌زنه؟
دلیلش فقط ریاضی نیست؛ مقصر اصلی «روتین» و «اتوپایلوت» زندگی کردنه. وقتی بزرگ می‌شی، دیگه کمتر دنبال تجربه جدید می‌ری. مغز وقتی چیز جدیدی نمی‌بینه، خاطرات تکراری رو فشرده و حذف می‌کنه. نتیجه؟ انگار زمان غیب می‌شه!

چطور زمان رو کِش بیاریم؟ (راهکار High Agency)
نویسنده می‌گه نباید قربانی این قانون باشی. می‌تونی با High Agency (یعنی منفعل نبودن و فرمان زندگی رو دست گرفتن) این روند رو معکوس کنی:
کشتن اتوپایلوت: روتین‌های مرده رو بشکن.
تزریق تازگی: کارهای جدید، سفرهای نرفته و تجربه‌های نو.
خاطره‌سازی آگاهانه: هر چی خاطره متمایز بیشتری بسازی، مغزت فضای بیشتری به اون بازه زمانی اختصاص میده و زمان «کندتر» می‌گذره.

تهِ قصه دو راه داری:
۱. مثل بقیه زندگی کنی و توی ۸۰ سالگی حس کنی کلاً ۲۰ سال زندگی کردی.

۲. فرمان رو دست بگیری و طوری زندگی کنی که ۸۰ سالت به اندازه ۲۰۰ سال بهت مزه بده.

خلاصه که زمانِ ذهنی دست خودته، نذار روی دور تند هدر بره.


@codebyme

با این سایته می‌تونید آنلاین و بدون نصب هیچ چیزی کانتر 1.6 بازی کنید، اولین باری که وارد می‌شید چند دقیقه فقط باید صبر کنید دیتا ها دانلود بشن.

هشدار بسیار اعتیاد آوره، برای ترکش باید مرورگرتون رو پاک کنید:

play-cs.com



@codebyme

.یه خبر خوب برای مظلومین دنیای توسعه :)

اینقدر بکندی‌ها داکیومنت تولید نکردن که Postman خودش دست به کار شد و شرکت Fern را خرید.

کاری که Fern می کرد تولید خودکار مستندات از روی کد بود.

حالا Postman با این خرید میتونه از این قابلیت در نرم افزار خودش استفاده کنه تا بعد از اینکه شما لیست API را داخل Postman ایمپورت کردید داکیومنت مورد نیاز را تحویل بگیرید استفاده کنید.

قدر بکندکاری که فقط کد نمی‌زنه، تحلیل، تست و داکیومنت می‌کنه را بدونید.
و مهم‌تر از اون قدر مدیری که ازش می‌خواد و بعنوان الزام شناخته شده.



@codebyme

بعد از حدود ۸۰ روز اگه شما اجازه بدید برمیگردیم🙏🏻

بزرگ‌ترین اشتباهی که برنامه‌نویس‌های تازه‌کار می‌کنن، کم کد زدن نیست.
زیاد یاد گرفتنه.
هر روز یک دوره جدید.
هر روز یک تکنولوژی جدید.
هر روز یک ویدیو با عنوان:
“این مهارت رو یاد نگیری عقب می‌مونی!”
و نتیجه؟
۶ ماه می‌گذره.
۱۰ دوره دیدی.
۵۰۰ ساعت آموزش دیدی.
اما هنوز یک پروژه واقعی نداری.
حقیقتی که خیلی‌ها دوست ندارن بشنون:
بازار کار به تعداد دوره‌هایی که گذروندی پول نمی‌ده.
به مسئله‌هایی که می‌تونی حل کنی پول می‌ده.
من رزومه‌هایی دیدم که ۳۰ مدرک داشتن.
ولی حتی یک پروژه کامل داخلشون نبود.
از اون طرف افرادی رو دیدم که فقط ۲ یا ۳ تکنولوژی بلد بودن.
اما پروژه ساخته بودن.
و دقیقاً همون‌ها استخدام شدن.
اگر امروز دوباره از صفر شروع می‌کردم:
کمتر آموزش می‌دیدم.
بیشتر می‌ساختم.


@codebyme

چرا اکثر پروژه‌های Microservice شکست می‌خورن؟
از چند سال پیش که معماری Microservice مد شد، خیلی از پروژه‌ها رفتن سمتش.
اما یه تعداد قابل توجهی از همین پروژه‌ها بعد از مدتی به دردسر افتادن.
می‌دونید چرا؟
چون از اول اصلا لازم نبود Microservice باشن.
این موارد چقدر براتون آشناست؟
- ده‌ها سرویس کوچیک که هیچ‌کس مالک واقعی‌شون نیست.
- تغییر یه Feature ساده که نیازمند تغییر چندین سرویسه.
- یه تیم کوچیک که مسئول توسعه همه سرویس‌هاست.
- مانیتورینگ و دیباگ سخت‌تر از خود توسعه شده.
- هزینه زیرساخت و نگهداری هم سر به فلک کشیده.

مشکل اینجاست که بعضی وقت‌ها پیچیدگی معماری از خود مسئله بیشتر میشه.
در عمل برای بیل زدن یه باغچه، از لودر استفاده کردیم!
یه پروژه با چند هزار یا حتی چند ده هزار کاربر رو بردیم روی معماری‌ای که اصلا برای این مقیاس طراحی نشده و فقط پیچیدگی، هزینه و دردسر بیشتری ایجاد کرده.
به نظرم قبل از اینکه بپرسیم:
چطور سیستم رو Microservice کنیم؟
باید از خودمون بپرسیم:
اصلا چه مشکلی داریم که Microservice قراره حلش کنه؟



@codebyme

توی توییتر یه بحثی شده که بانک ها هک شده و همه دیتا ها پاک شده!

این بحث بیشتر جنبه طنز داره ولی سیستم بانکی ایران اونقدری هم داغون نیست قطعا توی صد ها نقطه جغرافیایی مختلف به صورت آفلاین و آنلاین دارن از دیتاها بکاپ می‌گیرن این یه قانون پایه ای و خیلی سادس، البته restore کردن بکاپ بانک کار ساده ای نیست چون خود بکاپ ممکنه آلوده باشه! و نکته بعدی اینه با یه الگوریتم هایی چک میکنن ببینن جامعیت داده ها اوکیه، اگر اوکی نباشه بکاپ هارو بر نمی‌گردونن.

یه عده می‌گفتن از روی آخرین پیامک موجودی ارسال شده قراره بکاپ ها بازیابی بشه، البته این شوخیه! احتمالا الان بکاپ هارو دارن توی محیط sandbox بالا میارن بعد روش اصلاحیه هارو انجام می‌دن حتی 1 ریال هم جابجا بشه جامعیت داده ها از بین میره و بکاپ رو به هیچ وجه روی پروداکشن restore نمیکنن تا زمانی که با آخرین تراکنش syncش کنن.

@codebyme

برنامه نویس های جدید:


@codebyme

شرکت فورد بیش از 300 مهندس با سابقه رو دوباره استخدام کرد و جایگزین AI کرد، چون به نظرش هوش مصنوعی نتونسته همون سطح از تخصص رو ارائه بده


@codebyme

🔴 تو اندونزی 🇮🇩 یه ربات انسان‌نما اسکلش در میره و قاطی میکنه و شروع میکنه به آدما مشت و لگد زدن:


@codebyme