و در نهایت...

قبول کردنش برام آسون نیست که همین روزایی که پر از دل‌واپسی و خستگی‌ان، قراره یه روز براشون دلتنگ بشیم و اسمشونو بذاریم جوونی، روزایی که بیشتر به گذروندنشون فکر می‌کنیم تا به زندگی کردنشون، انگار لبخندا زود محو میشن و فکر و خیال‌ها موندگار، عجیب نیست که قشنگ‌ترین سال‌هامون همون زمانیه که بیشتر از همه غرق نگرانی و دویدنیم بی‌آنکه بفهمیم شاید همین لحظه‌ها بعدها شبیه آرزو بشن.

از قیطریه تا اورنج کانتی

نویسنده: حمیدرضا صدر
راویان: رضا کیانیان و فاطمه معتمدآریا

الان فهمیدم چقدر فشار داره وقتی آدم نمیتونه هیچ حرفی بزنه سر اینکه کارش گیره وگرنه کلی حرف هست که بشه زد به طرف و اونم همین طور بتازونه :))))