Forwarded from مردِ تنها.
قبول کردنش برام آسون نیست که همین روزایی که پر از دلواپسی و خستگیان، قراره یه روز براشون دلتنگ بشیم و اسمشونو بذاریم جوونی، روزایی که بیشتر به گذروندنشون فکر میکنیم تا به زندگی کردنشون، انگار لبخندا زود محو میشن و فکر و خیالها موندگار، عجیب نیست که قشنگترین سالهامون همون زمانیه که بیشتر از همه غرق نگرانی و دویدنیم بیآنکه بفهمیم شاید همین لحظهها بعدها شبیه آرزو بشن.