بدین چپ
بدین راست
بده هر ور دلت خواست

غم هایی که به جای گریه،
لبخند رو به عادتت تبدیل میکنن

با اینکه چیز خاصی نیست ولی نمیتونم از دیدنش دست بردارم

چقدر زوره که حواست به همه باشه، ولی هیچکی یک صدم اون توجهی که تو داری رو بهت نکنن

اگر بدرد کسی خوردی و بدردت نخورد
بدردش بخوری بدرد نخوری

فکر میکنم هر آدمی تو زندگیش دو نوع زندگی داره. یه زندگی که کاملا برای همه نمایانه، همونایی که میذاری بقیه ببینن و‌ باهاش بشناسنت و طبق همون اطلاعات بتونن باهات ارتباط برقرار کنن. و یه زندگی دیگه که از همه مخفیه، همون لحظه هایی از زندگی که تو خلوتت داری، همونی که یه گوشه برای خودت مینویسی و همونی که فقط تو فکرت میگذره.
گاهی شاید قاطی کنی، اون اطلاعاتی که نباید رو به اشتراک بذاری، اون رازایی که نباید رو به زبون بیاری و قسمت کوچیکی از زندگی مخفیت رو عمومی کنی. اونموقع حس بدی داری، حس میکنی از خط قرمز رد شدی، یا کسی خواسته که رد بشه. اونجور موقع ها دوباره تنهایی رو ترجیح میدی و آهسته برمیگردی تو اتاقت. که دوباره احساس امنیتت برگرده.

نمی‌دونم چرا این اهنگو اینقدر دوست دارم

شاهد غم های سنگین منه
این دو تا چشم ترم
حرم چشمای تو قصه دنیای منه
یه بهانه برای همه حرفای منه

بعضی وقتا حرفای بقیه رو که می‌شنوم این طوریم که چرا اینقدر سختش میکنی؟ چرا اینقدر بزرگش میکنی؟ بابا راحت باش، آسون بگیر
و بعدش به این افتخار که نه، ولی لااقل خوشم میاد که حداقل میتونم هر چیزی رو برای خودم بزرگ نکنم و لذتشو ببرم، خودمو سریع ناراحت نکنم
اما خب بعضی وقتا هم فکر میکنم شاید اونقدریم خوب نباشه که فکر میکنم
این طوریم نیست که بگم کلا آدم بیخیالیم، ولی خب صرفا بعضی جاها میبینم که بقیه دارن خودشونو خیلی اذیت میکنن و من حتی متوجهشم نشده بودم
و خوشحالم بابتش و امیدوارم همین طور بمونم