تو اینستا این طوریم که وقتی یه ادیت از یه فیلمی که دوست دارم میبینم...
اول با ذوق میبینمش، لایکشم میکنم
دفعات بعدی که بیشتر میشه
هم می‌خوام ببینم ذوق کنم با هرکدوم، هم می‌خوام نبینم تا بیشتر نشه و فاز افسردگی بگیرم، چون بعدش دلم میخواد هزار بار دیگه هم فیلمشو ببینم و هی از اول براش اشک بریزم

من ریدم تو چرخه کربس

به گمانم ذهنیتی که آدم‌ها از خود برای هم به یادگار می‌گذارند، از همه‌چیز بیشتر اهمیت دارد. وگرنه همه آمده‌اند که یک روز بروند.

نامه از صمد بهرنگی به اسد بهرنگی

مثل اینکه من هر چند وقت یه بار باید برم لایکای اینستامو چک کنم
چون دیدم یه سری پستارو اون لحظه خیلی مودی شدم و لایک کردم، ولی الان این طوریم که: ودف؟؟؟

همه اش مسئله تخیل است. مسئولیت ما از قدرت تخیل شروع می شود. درست همان طور است که ییتس می گوید: مسئولیت از رویا آغاز می شود. این موضوع را وارونه کنید، در این صورت می شود گفت هرجا قدرت تخیل نباشد، مسئولیتی در بین نیست.

- اوشیما، کافکا در کرانه

ترکیب جمعه، گرما و درس‌های تلنبار شده.

خواستم جزومو برای امتحان review کنم
دیدم باید از نو study کنم

-