از قیطریه تا اورنج کانتی

هرچی داری به پای زندگی بریز تا مرگ چیزی برای بردن نیابد

ریختن همه چی به پای زندگی چگونه با درد میسر است؟

هیچ وقت با هم در یک کلاس نبودند، اما این موضوع هرگز به گروه صدمه ای نزد

اگر در کافه ای جمع می شدند، بی وقفه و مدام حرف میزدند؛ حتی اگر حرف خاصی نداشتند باز گفت و گو را قطع نمی‌کردند. هیچ وقت!

به نظر می‌رسید خوش شانسی آنها را دور هم جمع می‌کرد

چطور جز آن ۵ نفر بوده؟
آیا واقعا آنها به دوستی با او نیاز داشتند؟

- اصلا هدف اصلی این جمع چه بود؟
جواب این سوال برای سوکورو سخت بود.
چون اوایل هدف فقط وقت گذرانی و کار بعد از مدرسه بود؛ اما بعد ها، "جمع" ماندن جمع مهمترین وظیفه آنان شد.

وقتی باهم بودند، انگار هیچ فاصله ای از زمان بینشان اتفاق نیوفتاده بود.
همه چیز همان طور مثل قبل دست نخورده بود.

پیش گروه رنگارنگ رفقای دبیرستانی اش، همه ی آدم های توکیو بی روح، ملال آور و نچسب بودند.