‍ در من کسی پیوسته می‌گرید
این «من» که از گهواره با من بود
این «من» که با من
تا گور همراه است
دردی ست چون خنجر
یا خنجری چون درد
همزادِ خون در دل
ابری ست بارانی
ابری که گویی گریه های قرن ها را در گلو دارد
ابری که در من
یکریز می بارد
شب های بارانی
او با صدای گریه اش غمناک می خواند
رودی ست بی آغاز و بی انجام
با های های گریه اش در بی کرانِ دشت می‌راند
پیری حکایت گوست
کز کودکی با خود مرا می‌بُرد در باغ های مردمی گریان
اما چه باغی؟ دوزخی کانجا
هر دم گلی نشکفته می پژمرد
مرغی ست خونین بال
کز زیرِ پر چشمش
اندوهناکِ سنگباران هاست
او در هوای مهربانی بال می آراست
- کی مهربانی باز خواهد گشت؟
- نه، مهربانی
آغاز خواهد گشت

این دو روز فوت شدم رسما از دانشگاه
دیگه بس!

- هری پاتر و تالار اسرار، جی کی رولینگ

و مجدد برای ترم ۳✨

یه جوری گالریم بعد از یه مدت همش گربه شده که باید یه پوشه «گربه» هم به پوشه های آسمون و ماه ام اضافه کنم

من تو بچگی با نقاشیای باب راس فهمیدم که کوه های دور تر رنگشون کمرنگ تر از جلویی هاست
فکر می‌کردم مثل قضیه سایه افتادن و اینا عقبیا تیره تر باشن و هی برام عجیب بود چرا این همش روشن تر می‌کشه عقبیارو
بعد که رفتم بیرون دقت کردم دیدم چه جالب، راست میگه
اینجا می‌بینی که چقدر هم نحوه دیدن جالبه، که این همه مدت من کوه هارو می‌دیدم ولی اینو نفهمیده بودم، و هم اینکه چقدر حتی همین نقاشی و برنامه ساده می‌تونه باعث بشه که چیزای جالبی یاد بگیری

امروز دوباره به آپشن جدیدی پی بردیم و درگیر اونیم🤝

-

-

-