وقتی هر ثانیه شب تپش هراس من بود
وقتی زخم خنجر دوست بهترین لباس من بود
تو با دست مهربونی به تنم مرحم کشیدی
برام از روشنی گفتی پرده شب و دریدی

عمری ساحل و دریا مثل غم با دل من گفتگو شون سر نمیاد
اگه روزی یکی شون از هم دیگه دوری کنه مهتاب دیگه در نمیاد
موج های دریا رو خون آلود و زرد نمیکنه
فقط دروازه ی دل رو روی غم وا میکنه