بده حال خیابونا
غمگینه مثل سوز گیتار
تنها از این بالا گیجم
بیفتم خودم یا ته سیگار
بده حال خیابونا
فقط منو بذار خونه
تو ماشین خاموشه ضبط
سکوت تنها صدامونه
خنده ها شده دکوری
دروغه جواب چطوری
مرد دیگه ذوق ما
واسه شمالای یهویی
اگه میشه برو خونه
یه هیولا تو خیابون
به نام خاطره پی منه
میکشتم زود تر از سیانور
فقط منو بذار خونه
میخوام تعطیلی مو اصلا خونه باشم
سراغمم کسی گرفت
بگین یه جا دیگست و دوره راشم
کارای عجیب میکنم
کار تعطیله از جیب میخورم
از آدم جدید بیزارم
از رفیقای قدیم میبرم
میزنم عطرشو به بالشم
واسه من بسه حتی یادشم
فک کنم بزرگ شدم دیگه نه
فاز من کجا کجا فاز شهر

من شدم معتاد تنهایی
نه کسی میاد دیگه نه من میرم جایی
ساکتم بی حوصلم سردم
بس که گیر کرده تو دلم یه حرفایی
من شدم معتاد تنهایی
بارون و یه پنجره چایی
من شدم معتاد تنهایی
تا همیشه نه یه شبایی

۰۴/۰۴/۰۴

شاید همون نوشته هایی که میخواستی سوزونده بشن، دلیلی برای معروف شدنت باشن

نوشته های کافکا شجاعانه تر و صریح تر بودن نسبت به بقیه
چون نمی‌خواسته پخش بشن، درواقع می‌خواسته با نوشتن یه روز بیشتر دووم بیاره

در مرحله خاصی از خودشناسی؛
بی برو برگرد خود را نفرت‌انگیز می‌یابی
می‌بینی لانه موشی هستی
پر از پنهان کاری های حقارت‌بار
کثافت چیزیست که در عمیق‌ترین
لایه‌های وجودت پیدا می‌کنی!

باید تنش رو در سطح منش حل کنیم

آنچه واقعا خود است، قدرت شفابخشی دارد

آنچه نیست، آنچه هست را می‌سازد
مثلا یعنی اینکه ما چه کسی هستیم، عمدتا تحت تاثیره اینه که چه کسی نیستیم، یا به عبارتی چه کسی رو دوست نداریم باشیم

بزرگترین تهدید برای آدم اینه که خودشم نقابشو باور کنه

تعادل از عدم تعادل بوجود میاد
یعنی اینکه باید به درک نیرو های متضاد خودت برسی، وگرنه پشت اون نقاب سرزنده و خوش‌حالت از بین میری

راز تاریک ناهشیار، خیلی خیلی بدتر از راز تاریک هشیار است