🔐 **چرا MD5 دیگه امن نیست؟ (و چرا هنوز همه جا می‌بینیش)**

هر روز هزاران پسورد با MD5 هش می‌شن، در حالی که این الگوریتم ۲۰ ساله پیش شکسته شد.

**MD5 چیه؟**
یک تابع هش که هر ورودی رو به یک رشته ۳۲ کاراکتری (۱۲۸ بیت) تبدیل می‌کنه. ظاهراً یکطرفه‌ست، یعنی نباید بشه از هش به ورودی رسید.

**مشکل کجاست؟**
سال ۲۰۰۴ محققین چینی Collision Attack رو عملی کردن: دو ورودی متفاوت → یک هش یکسان. بعدتر Rainbow Tables اومدن که میلیاردها هش از پیش محاسبه‌شده دارن. امروز با یک GPU معمولی، میلیون‌ها هش MD5 در ثانیه کرک می‌شه.

**پس چرا هنوز استفاده می‌شه؟**
برای چک کردن integrity فایل‌ها (نه امنیت) هنوز قابل قبوله. ولی برای پسورد؟ جرم محسوب می‌شه 💀

💻 **مثال عملی:**
```bash
# ببین چقدر سریع کرک می‌شه
echo -n "password123" | md5sum
# خروجی: 482c811da5d5b4bc6d497ffa98491e38

# همین هش رو تو crackstation.net بزن، ۰.۱ ثانیه جواب می‌ده
```

🔗 **ابزار/منبع:** CrackStation.net | Hashcat

#Crypto #رمزنگاری #Cryptography #MD5 #Hashing

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

دوستان مشکل ریست پسورد سایت اوکی شد ، بازنشانی گذرواژه الان اوکیه و میتونید با ایمیل‌هاتون ورود و انجام بدید

🖥 **Linux for Hackers**

# 🔐 فایل‌های مخفی لینوکس: جایی که رازها پنهان می‌شن

اگه فکر می‌کنی `ls` همه چیز رو نشون میده، سخت در اشتباهی. لینوکس یه دنیای زیرزمینی از فایل‌های مخفی داره که هکرها عاشقشن.

**چرا فایل‌های نقطه‌دار مهمن؟**
در لینوکس، هر فایل یا فولدری که با `.` شروع بشه، به صورت پیش‌فرض مخفیه. این یعنی `.bashrc`, `.ssh`, `.bash_history` و صدها فایل حیاتی دیگه از چشم کاربر عادی دورن.

**گنج‌هایی که توی این فایل‌ها پیدا می‌کنی:**
- **`.bash_history`** → تاریخچه کامل دستورات (شامل پسوردهای تایپ‌شده!)
- **`.ssh/`** → کلیدهای خصوصی SSH
- **`.config/`** → تنظیمات نرم‌افزارها و توکن‌ها
- **`.gitconfig`** → اطلاعات Git و احتمالاً credentials

**اشتباه رایج:**
خیلی از ادمین‌ها موقع بکاپ یا انتقال فایل، فولدر home رو با `cp *` کپی می‌کنن و فایل‌های مخفی جا می‌مونن. یا بدتر، موقع آپلود پروژه روی GitHub، فولدر `.env` رو push می‌کنن!

💻 **مثال عملی:**
```bash
# نمایش همه فایل‌ها شامل مخفی‌ها
ls -la ~

# پیدا کردن همه فایل‌های مخفی در سیستم
find /home -name ".*" -type f 2>/dev/null

# خوندن تاریخچه دستورات کاربر
cat ~/.bash_history | grep -i "pass\|key\|token"
```

🔗 **ابزار/منبع:** LinPEAS (برای privilege escalation و کشف فایل‌های حساس)

#Linux #Kali #هکر_لینوکس #DotFiles #PrivEsc

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

📡 **ARP Spoofing: چطور ترافیک شبکه رو شنود کنیم؟**

وقتی یه هکر بدون دسترسی به روتر، تمام ترافیک شبکه محلی رو می‌بینه؛ ARP Spoofing در کاره.

**ARP چیه و چرا آسیب‌پذیره؟**
پروتکل ARP وظیفه‌ی تبدیل آدرس IP به MAC Address رو داره. مشکل اینجاست که این پروتکل هیچ مکانیزم احراز هویتی نداره. یعنی هر دستگاهی می‌تونه ادعا کنه که "من Gateway هستم" و بقیه سیستم‌ها باور می‌کنن!

**حمله چطور کار می‌کنه؟**
مهاجم با ارسال پکت‌های ARP جعلی، به قربانی می‌گه "MAC آدرس روتر، آدرس منه". از این لحظه، تمام ترافیک خروجی قربانی اول از سیستم مهاجم رد می‌شه. این یعنی Man-in-the-Middle کلاسیک.

**چرا خطرناکه؟**
ترافیک HTTP، پسوردهای plaintext، session cookieها و حتی DNS queryها قابل شنوده. در شبکه‌های بدون segmentation مناسب، یه سیستم آلوده می‌تونه کل شبکه رو compromise کنه.

💻 **مثال عملی:**
```bash
# فعال‌سازی IP Forwarding
echo 1 > /proc/sys/net/ipv4/ip_forward

# اجرای ARP Spoofing با arpspoof
arpspoof -i eth0 -t 192.168.1.50 -r 192.168.1.1

# شنود ترافیک با Wireshark یا tcpdump
tcpdump -i eth0 -w capture.pcap
```

🔗 **ابزار/منبع:** `arpspoof` (dsniff package) | `ettercap` | `bettercap`

#NetworkHacking #شبکه #ARP #MITM

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

🔐 **Pretexting: هنر ساختن هویت جعلی برای نفوذ**

وقتی هکر زنگ می‌زنه و خودش رو "پشتیبانی IT" معرفی می‌کنه، تو چطور تشخیص میدی واقعیه یا نه؟

**Pretexting یکی از قدرتمندترین تکنیک‌های Social Engineering هست.** مهاجم یک سناریو و هویت جعلی می‌سازه که قربانی رو متقاعد کنه اطلاعات حساس رو تحویل بده. برخلاف Phishing که معمولاً انبوه و عمومیه، Pretexting کاملاً هدفمند و شخصی‌سازی شده‌ست.

**یک Pretext موفق سه عنصر داره:** اعتبار (Authority)، فوریت (Urgency) و آشنایی (Familiarity). مهاجم قبل از تماس، اطلاعات شرکت رو از LinkedIn، سایت و حتی زباله‌های اداری جمع می‌کنه. بعد با لحن مطمئن تماس می‌گیره و از اسامی واقعی کارمندان استفاده می‌کنه.

**اشتباه رایج سازمان‌ها:** فکر می‌کنن آموزش یکبار کافیه. واقعیت اینه که مهاجمین مدام تکنیک‌هاشون رو آپدیت می‌کنن. تست‌های شبیه‌سازی منظم ضروریه.

💻 **مثال عملی:**
```
# سناریوی واقعی حمله:
تماس: "سلام، علی از تیم IT هستم.
سرور ایمیل مشکل پیدا کرده، برای ریست
باید رمز فعلیتون رو تأیید کنم..."

# دفاع صحیح:
→ شماره تماس‌گیرنده رو چک کن
→ از کانال رسمی تأیید بگیر
→ هرگز رمز رو تلفنی نده
```

🔗 **ابزار/منبع:** SET (Social Engineering Toolkit)

#SocialEngineering #مهندسی_اجتماعی #Pretexting

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

🔐 اولین CTF زندگیت رو اینجوری ببر!

تو مسابقات CTF همیشه یه چالش Web وجود داره که ۹۰٪ مبتدی‌ها توش گیر می‌کنن - و راه‌حلش ساده‌تر از چیزیه که فکر می‌کنی.

**CTF یا Capture The Flag** یه نوع مسابقه امنیتیه که توش باید آسیب‌پذیری‌ها رو پیدا کنی و flag (یه رشته متنی مثل `FLAG{s3cr3t}`) رو استخراج کنی. بهترین راه یادگیری عملی هک همینه.

برای شروع، سراغ پلتفرم **PicoCTF** برو. رایگانه، مبتدی‌پسنده و چالش‌هاش با hint همراهن. دسته‌بندی Web Exploitation رو انتخاب کن چون اکثر باگ‌ها شبیه دنیای واقعی‌ان.

یه تکنیک طلایی: همیشه **View Page Source** و **Developer Tools** رو چک کن. خیلی از flagها توی کامنت‌های HTML، فایل‌های JS یا حتی HTTP Headers پنهان شدن.

💻 مثال عملی:
```bash
# بررسی سورس صفحه برای پیدا کردن flag پنهان
curl -s https://target.com | grep -i "flag{"

# چک کردن HTTP Headers
curl -I https://target.com

# بررسی فایل robots.txt
curl https://target.com/robots.txt
```

🔗 ابزار/منبع: PicoCTF (picoctf.org) - OverTheWire Bandit برای تمرین Linux

#CTF #HackTheBox #TryHackMe

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

🔐 **اتوماسیون اسکن شبکه با Bash: از دستی تا هوشمند**

هر بار که دستی `nmap` می‌زنی و منتظر می‌مونی، داری وقتت رو هدر میدی. یه هکر حرفه‌ای اسکریپت می‌نویسه، قهوه می‌خوره و نتایج رو آماده تحویل می‌گیره.

**چرا اتوماسیون؟**
وقتی ۵۰ تا IP داری و باید هر کدوم رو برای پورت‌های خاص چک کنی، دستی زدن یعنی ۲ ساعت کار تکراری. یه Bash script ساده این کار رو تو ۵ دقیقه انجام میده و خروجی مرتب هم میده.

**ساختار یه اسکن اتوماتیک:**
اول لیست IP‌ها رو از فایل می‌خونی، بعد با یه loop روی هر کدوم nmap اجرا می‌کنی، و نتیجه رو با timestamp ذخیره می‌کنی. اینجوری هم قابل ردیابی‌ه، هم قابل مقایسه.

**نکته طلایی:**
همیشه از `tee` استفاده کن تا هم ببینی چی داره میشه، هم ذخیره بشه. و با `date` زمان شروع/پایان رو لاگ کن.

💻 **مثال عملی:**
```bash
#!/bin/bash
TARGET_FILE="targets.txt"
OUTPUT_DIR="scan_results"
mkdir -p $OUTPUT_DIR

while read ip; do
echo "[*] Scanning $ip at $(date)"
nmap -sV -sC -oN "$OUTPUT_DIR/${ip}_scan.txt" $ip
done < $TARGET_FILE

echo "[+] All scans completed!"
```

🔗 **ابزار/منبع:** GNU Bash + Nmap

#Bash #Automation #اتوماسیون #Nmap #هک

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

🔐 **حمله IDOR: وقتی یک عدد ساده، کل دیتابیس رو لو میده**

یکی از ساده‌ترین و در عین حال مخرب‌ترین آسیب‌پذیری‌های وب، جایی پنهانه که کمتر کسی بهش شک می‌کنه: همون عدد توی URL.

**IDOR یا Insecure Direct Object Reference** زمانی رخ میده که سرور بدون اعتبارسنجی مناسب، به یه شناسه (مثل user_id یا order_id) اعتماد می‌کنه. کافیه مهاجم عدد ۱۰۲۳ رو به ۱۰۲۴ تغییر بده و به اطلاعات کاربر دیگه دسترسی پیدا کنه.

این باگ توی OWASP Top 10 زیرمجموعه **Broken Access Control** قرار داره و دلیلش معمولاً یه اشتباه رایج توسعه‌دهنده‌هاست: فرض بر اینکه "کاربر این URL رو نمی‌بینه پس امنه" 🙄

برای تست، هر جا پارامتر عددی دیدی (id, uid, doc, file) تغییرش بده. Sequential باشه؟ جای شک داره. UUID هم همیشه امن نیست اگه predictable باشه.

💻 **مثال عملی:**
```
# درخواست اصلی کاربر
GET /api/invoices?id=4521

# تست IDOR - تغییر شناسه
GET /api/invoices?id=4522
GET /api/invoices?id=4520

# با Burp Intruder اتوماتیک تست کن
# Payload: Numbers 1-10000
```

🔗 **ابزار/منبع:** Burp Suite + Autorize Extension

#WebHacking #هک_وب #OWASP #IDOR #BugBounty

@codacker_ir

―――――――――――――――――
🎓 مسترکلاس یادگیری هک از صفر تا حرفه‌ای
🔗 codacker.ir/product/hs-masterclass

# وقتی ترمینال حرف می‌زنه، بقیه گوش می‌دن

سال ۲۰۱۳، تیم امنیتی یه شرکت بزرگ مالی متوجه شد کسی ساعت ۳ بامداد به سرورشون وصل شده. نه از طریق GUI، نه از طریق پنل. فقط یه ترمینال. فقط چند دستور. و تا صبح، داده‌ها رفته بود.

---

هکر با موس کار نمی‌کنه. ترمینال جایی‌ه که همه چیز اتفاق می‌افته — شناسایی، نفوذ، پاک کردن ردپا. اگه با خط فرمان راحت نیستی، هنوز وارد میدان نشدی.

اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن — فکر می‌کنن باید صدها دستور حفظ باشن. نه. یه مجموعه‌ی کوچیک از دستورات رو بشناس، عمیق. همون‌هایی که هر بار که یه سیستم جدید باهاشون مواجه می‌شی، اول به سراغشون می‌ری.

---

**دستوراتی که باید مثل نفس کشیدن بلد باشی:**

```bash
whoami # کی هستی روی این سیستم؟
id # چه سطح دسترسی داری؟
uname -a # سیستم‌عامل و کرنل رو بشناس
ifconfig / ip a # شبکه کجاست؟
netstat -tulnp # چه پورت‌هایی بازن؟
ps aux # چی داره اجرا می‌شه؟
find / -perm -4000 2>/dev/null # فایل‌های SUID — طلای privilege escalation
cat /etc/passwd # کاربرها رو بشناس
```

هر بار که یه هکر به یه سیستم دسترسی می‌گیره، اولین کاری که می‌کنه اینه — وضعیت رو می‌سنجه. این دستورات چشم‌های تو تو یه محیط ناشناخته‌ان.

---

`find` رو جدی بگیر. یه دستور ساده که می‌تونه فایل‌هایی رو پیدا کنه که صاحب سیستم هم ازشون خبر نداره. `SUID bit` یعنی یه فایل با مجوز root اجرا می‌شه — حتی وقتی تو root نیستی. این یه در پشتی‌ه که اغلب باز مونده.

#لینوکس

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

**وقتی سیستم خودت قربانی اول شد**

یه محقق امنیتی داشت یه بدافزار مشکوک رو آنالیز می‌کرد — مستقیم روی سیستم اصلیش. ده دقیقه نگذشته بود که فایل‌هاش رمزگذاری شده بود. باج‌افزار بود. اون فکر کرده بود فقط نگاه می‌کنه.

---

**ماشین مجازی یعنی یه سیستم داخل سیستم**

Virtual Machine یا VM یه محیط ایزوله‌ست — یعنی هر چیزی که اونجا اجرا بشه، از سیستم اصلیت جدا می‌مونه. بدافزار اجرا کنی، اسکن تهاجمی بزنی، سیستم کرش کنی — ماشین اصلیت دست نمی‌خوره. این ایزولاسیون دقیقاً همون چیزیه که اکثرا اول کار نادیده می‌گیرن.

---

**چرا Kali رو مستقیم نصب نکنیم؟**

می‌تونی. ولی اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن. وقتی ابزارهایی مثل `nmap`، `metasploit` یا `burpsuite` رو روی سیستم اصلیت اجرا می‌کنی، هر خطا، هر تنظیم اشتباه، هر تست بد — مستقیم به محیط کاریت آسیب می‌زنه. VM بهت می‌ده که اشتباه کنی، یاد بگیری، و snapshot بگیری — یعنی هر وقت خراب کردی، برگردی به نقطه‌ی سالم.

---

**ست‌اپ استاندارد برای شروع**

دو تا ابزار رایگان که همه ازشون استفاده می‌کنن:
- **VirtualBox** — رایگان، کراس‌پلتفرم
- **VMware Workstation Player** — کمی سبک‌تر و پایدارتر

بعد از نصب، ایمیج رسمی Kali Linux رو از سایت kali.org بگیر — نسخه‌ی آماده برای VM دارن که نیازی به نصب نیست:

```
فرمت: .ova یا .vmdk
ورودی VirtualBox: File > Import Appliance
```

یه تنظیم مهم که نادیده گرفته می‌شه — **network adapter** رو بذار روی `Host-Only` یا `NAT`. نه `Bridged`. وقتی Bridged باشه، VM مستقیم به شبکه‌ی واقعیت وصله — یعنی اسکن‌هات از IP اصلیت می‌ره بیرون.

---

#محیط_هک

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

قبل از اولین حمله، مهاجم فقط نگاه می‌کنه


سال ۲۰۱۱، قبل از اینکه گروه Anonymous سرورهای HBGary Federal رو از پا دربیاره، هیچ اکسپلویتی اجرا نشد. هیچ پورتی اسکن نشد. اونا فقط نشستن و اطلاعات جمع کردن — ایمیل‌های عمومی، اسم کارمندا، سیستم CMS سایت. همین کافی بود که کل عملیات رو طراحی کنن.

---

Recon یعنی شناخت هدف قبل از هر اقدامی. دو نوع داره:
**Passive Recon** — هیچ ترافیکی به سمت هدف نمی‌ره. فقط از منابع عمومی اطلاعات جمع می‌کنی. موتور جستجو، LinkedIn، WHOIS، آرشیو وب. هدف هیچ‌وقت نمی‌فهمه کسی داره نگاهش می‌کنه.

**Active Recon** — مستقیم با سیستم هدف تعامل داری. پورت‌اسکن، DNS enumeration، fingerprinting. سریع‌تره، اما ردپا می‌ذاره.

---

اکثرا اینجا اشتباه می‌کنن: سریع می‌رن سراغ ابزار. Nmap رو باز می‌کنن و شروع می‌کنن به اسکن — در حالی که هنوز نمی‌دونن دارن چی رو اسکن می‌کنن. Recon پایه همیشه از Passive شروع می‌شه.

یه نقطه‌ی شروع ساده برای passive recon روی یه دامنه:

```
whois target.com
```
```
curl https://web.archive.org/web/*/target.com
```

این دو خط، بدون اینکه یه بسته‌ی واحد به سمت هدف بره، می‌تونن ساختار زیرساخت، تاریخچه‌ی سایت، و حتی ایمیل‌های ادمین رو بهت بدن.

---

هر هدفی یه سطح حمله داره. Recon یعنی پیدا کردن اون سطح — قبل از اینکه کسی بفهمه داری دنبالش می‌گردی.

#Recon

@codacker\_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

یه ایمیل، یه هویت


سال ۲۰۱۳، قبل از اینکه Silk Road بسته بشه، FBI یه ایمیل پیدا کرد: rossulbricht@gmail.com. همین یه آدرس کافی بود تا هویت کامل بنیانگذار بزرگ‌ترین مارکت دارک‌وب رو بسازن — و بعدش دستگیرش کنن.

---

ایمیل یه نقطه‌ی شروعه، نه یه دیواره‌ی بسته.

اولین کاری که می‌کنی اینه که اون ایمیل رو توی **Have I Been Pwned** چک کنی. اگه توی یه دیتابیس لیک شده باشه، می‌فهمی این آدرس به کدوم سرویس‌ها وصل بوده — LinkedIn، Adobe، Dropbox. هر سرویس یه درِ جدیده.

---

بعدش نوبت **Google Dorking** می‌رسه — اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن و فقط اسم رو سرچ می‌زنن.

درست اینه:

```
"rossulbricht@gmail.com" site:reddit.com
"rossulbricht@gmail.com" filetype:pdf
```

با این دستورا، هر جایی که اون ایمیل استفاده شده — فروم، داکیومنت، پروفایل — جلوی چشمته.

---

حالا اگه username از ایمیل استخراج کردی، ابزار **Sherlock** رو بنداز رو کار:

```
python3 sherlock.py rossulbricht
```

این ابزار بیشتر از ۳۰۰ پلتفرم رو یه‌جا چک می‌کنه. یه اسم کاربری، می‌تونه Twitter، GitHub، Telegram و Reddit یه نفر رو بهت بده — و از اون‌ها می‌رسی به عکس، لوکیشن، الگوی رفتاری.

---

یه ایمیل به تنهایی هیچه. ولی با روش درست، نقشه‌ی کامل یه آدم رو می‌کشه.
این OSINT نیست که بدونی چه ابزاری وجود داره — اینه که بدونی کجا شروع کنی و کجا دنبال کنی.

#OSINT

@codacker\_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

گوشی هکر باید چی باشه؟


یه نفر توی فروم توضیح می‌داد که NetHunter رو روی گوشی Samsung Galaxy نصب کرده، ولی نیمی از toolها کار نمی‌کنن، kernel panic می‌گیره و USB OTG درست inject نمی‌کنه. مشکل از NetHunter نبود — مشکل از گوشی بود.

اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن: فکر می‌کنن هر اندرویدی با یه custom ROM کافیه. واقعیت اینه که هک با گوشی قبل از هر چیز به یه چیز وابسته‌ست: **دسترسی به kernel**.

---

وقتی می‌گیم گوشی مناسب هک، یعنی گوشی‌ای که:
- bootloader قفل نداشته باشه یا راحت unlock بشه
- kernel سورس کدش عمومی باشه
- custom kernel بشه روش فلش کرد
- درایورهای USB و wireless chipset درست کار کنن

**Pixel** اینجا پادشاهه. گوگل سورس کرنل رو کامل منتشر می‌کنه، bootloader با یه دستور unlock می‌شه، و NetHunter رسماً روش ساپورت داره. Pixel 6 و 7 الان بهترین گزینه‌ان.

**OnePlus** (نسل‌های قدیمی‌تر — تا OnePlus 9) هم گزینه‌ی خوبیه. OxygenOS پایه‌ی AOSP داره، bootloader راحت باز می‌شه، و جامعه‌ی modding قوی داره. ولی از OnePlus 10 به بعد، با ادغام با OPPO، ماجرا کمی پیچیده‌تر شده.

**Xiaomi** با MIUI یه چالش جداگانه‌ست — bootloader unlock نیاز به تأیید حساب Mi داره و گاهی چند هفته طول می‌کشه. ولی وقتی unlock شد، گوشی‌هایی مثل Redmi Note series با LineageOS و NetHunter خوب کار می‌کنن.

---

برای چک کردن اینکه گوشیت NetHunter ساپورت می‌کنه یا نه:

```
https://nethunter.com/nethunter-devices.html
```

و برای اینکه ببینی bootloader گوشیت قابل unlock هست:

```bash
adb reboot bootloader
fastboot oem device-info
```

خروجی `Device unlocked: true` یعنی راهت بازه.

---

Samsung با Knox و Xiaomi با تأخیرهای unlock — برای شروع دردسرن. اگه جدی هستی، از Pixel شروع کن. اگه بودجه‌ات محدوده، OnePlus 7 یا 8 دست دومی پیدا کن.

#هک_با_گوشی

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

**گوشیت رو دست کم نگیر**

یه محقق امنیتی تو کنفرانس DEF CON یه بار نشون داد که تونسته یه تست نفوذ کامل رو فقط با یه اندروید روت‌شده انجام بده — بدون لپ‌تاپ، بدون Kali. اکثر کسایی که اون جلسه بودن باورشون نمی‌شد.

وقتی اندروید رو روت می‌کنی، دیگه فقط یه گوشی نیست — یه ترمینال لینوکسی داری توی جیبت. اینجاست که ابزارهای جدی وارد بازی می‌شن.

**Termux** اولین چیزیه که باید نصب کنی. یه محیط ترمینال کامله که بهت اجازه می‌ده پکیج‌های لینوکسی نصب کنی. با چند خط می‌تونی `nmap`، `hydra`، یا `sqlmap` رو مستقیم روی گوشی راه بندازی:

```
pkg install nmap
nmap -sV 192.168.1.1
```

**zANTI** و **cSploit** دو ابزار گرافیکی هستن که مخصوص اندروید روت طراحی شدن — اسکن شبکه، شناسایی دستگاه‌ها، حملات MITM. اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن و فکر می‌کنن این ابزارها فقط تو لپ‌تاپ کار می‌کنن.

**NetHunter** از Offensive Security یه قدم جلوتره — یه کرنل اندروید اختصاصیه که ابزارهای Kali رو کامل روی گوشی می‌آره. با گوشی‌های خاصی مثل Nexus و OnePlus کار می‌کنه و حتی امکان تزریق بسته‌های وایرلس رو بهت می‌ده.

#هک_موبایل

@codacker\_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

# ابزاری که فرودگاه‌ها ازش می‌ترسن

سال ۲۰۲۲، کانادا داشت جدی فکر می‌کرد Flipper Zero رو کلاً ممنوع کنه — چون ادعا می‌شد با این دستگاه می‌شه قفل ماشین‌ها رو زد و ماشین دزدید.

خب. حقیقتش چیه؟

---

Flipper Zero یه دستگاه کوچیکه — اندازه‌ی یه پاوربانک — که می‌تونه با طیف وسیعی از پروتکل‌های بی‌سیم ارتباط برقرار کنه. RFID، NFC، Infrared، Sub-GHz، Bluetooth، GPIO. یعنی هر چیزی که توی دنیای واقعی سیگنال بی‌سیم رد و بدل می‌کنه، Flipper می‌تونه باهاش حرف بزنه — گوش بده، ضبط کنه، دوباره پخش کنه.

---

اینجاست که اکثراً اشتباه می‌کنن: Flipper رو با «ابزار هک» اشتباه می‌گیرن، نه «ابزار تحقیق». مثلاً وقتی ریموت در پارکینگت رو جلوش می‌گیری، می‌تونه فرکانس رو ببینه — Sub-GHz حدود ۴۳۳ مگاهرتز. می‌تونه سیگنال رو ضبط کنه. ولی در مدرن پارکینگ؟ rolling code داره — یعنی هر بار کد عوض می‌شه. Flipper به‌تنهایی اونجا می‌مونه.

---

پس چرا همه ازش می‌ترسن؟ چون شفافه. یه چیزی که قبلاً فقط پنتسترهای حرفه‌ای با ابزارهای گرون‌قیمت انجام می‌دادن — مثل SDR و HackRF — حالا تو یه دستگاه ۱۶۹ دلاری با صفحه‌نمایش귀یمه و منوی ساده جمع شده. دیگه نمی‌شه گفت «این فقط کار متخصصاست». این یعنی آسیب‌پذیری‌هایی که سال‌ها زیر فرش بودن، حالا قابل نمایشن.

---

یه نمونه‌ی ساده: کارت‌های RFID 125kHz — همونایی که تو خیلی از ساختمون‌های اداری ایران هنوز هم ازشون استفاده می‌شه — هیچ رمزنگاری ندارن. Flipper می‌تونه اون کارت رو بخونه و کپیش کنه، توی چند ثانیه:

Read Card → EM4100 Protocol
ID: 0x4A2F91C3
Save → Clone to Writable Tag

این یه نمایش از یه آسیب‌پذیری واقعیه — نه سحر و جادو.

---

#FlipperZero

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره

# وقتی یه آپستروف کل دیتابیس رو لو داد

سال ۲۰۰۸، هکری به اسم Alberto Gonzalez با تیمش بیش از ۱۳۰ میلیون شماره کارت اعتباری رو از شرکت Heartland Payment Systems دزدید. نقطه‌ی ورود؟ یه SQL Injection ساده روی یه فرم ورودی که کسی فکرش رو نمی‌کرد.

---

ماجرا اینجاست که SQL Injection یکی از قدیمی‌ترین آسیب‌پذیری‌هاست — ولی هنوز توی OWASP Top 10 جا داره. چرا؟ چون اکثر توسعه‌دهنده‌ها ورودی کاربر رو مستقیم می‌ریزن توی کوئری. وقتی یه فرم لاگین داری که این کوئری رو اجرا می‌کنه:

SELECT * FROM users WHERE username='$input' AND password='$pass'

کافیه تو فیلد username بنویسی:

' OR '1'='1' --

کوئری می‌شه:

SELECT * FROM users WHERE username='' OR '1'='1' --' AND password='...'

شرط همیشه true می‌شه. رمز عبور چک نمی‌شه. تو داخلی.

---

اینجاست که اکثرا فکر می‌کنن تموم شد — ولی تازه شروع شده. وقتی توسعه‌دهنده‌ها می‌فهمن چه خبره، شروع می‌کنن به فیلتر کردن. کلماتی مثل SELECT`، `UNION`، --` رو بلاک می‌کنن. اینجا bypass فیلترها مطرح می‌شه.

یه تکنیک رایج اینه که از comment های inline استفاده کنی تا کلمات کلیدی رو بشکنی:

UN/**/ION SEL/**/ECT null, username, password FROM users--

یا از تغییر case استفاده کنی چون بعضی فیلترها case-sensitive هستن:

uNiOn SeLeCt null, table_name FROM information_schema.tables--

یا اگه فیلتر فضای خالی رو می‌گیره، از %09 یا /**/ به عنوان جایگزین استفاده کنی.

---

نکته‌ای که خیلی‌ها نادیده می‌گیرن اینه: **SQL Injection فقط توی فرم‌ها نیست.** هدرهای HTTP، کوکی‌ها، پارامترهای URL — هر جایی که داده از کاربر گرفته می‌شه و وارد کوئری می‌شه، سطح حمله‌ته. ابزاری مثل sqlmap همین سطح‌ها رو به صورت خودکار اسکن می‌کنه — ولی قبل از اینکه به ابزار تکیه کنی، باید بدونی دستی چطور کار می‌کنه. ابزار بدون درک، فقط سروصداست.

#WebHacking

@codacker_ir

هک یک ابزار نیست ، یک طرز فکره

برای اولین بار تو کداکر: دنبال مدرس‌های حرفه‌ای هک و امنیت می‌گردیم
چندتا از دوره‌های کداکر درخواستشون اونقدر بالا رفته . می‌خوایم این دوره‌ها رو با بیشترین پروژه، بیشترین تمرین عملی و بالاترین کیفیت به بچه‌ها بدیم — و برای این کار به همکاری با مدرس‌هایی نیاز داریم که خودشون تو میدون بودن، نه فقط تو کتاب.
اگه تو حوزه‌ای از هک و امنیت (فرقی نمی‌کنه شبکه، وب، بگ‌بانتی، لینوکس، هر چی) تجربه واقعی داری و آماده‌ای تدریس کنی، به پشتیبانی پیام بده تا هماهنگی‌ها رو انجام بدیم.
@codacker_support

یه عدد. همین.


۲۰۱۹، یه محقق امنیتی داشت تو پنل کاربری یه فروشگاه آنلاین ایرانی گشت می‌زد. رفت روی صفحه‌ی سفارش‌هاش. URL این بود:

```
/orders/detail?id=1047
```

یه چیزی توی ذهنش کلیک کرد. عدد رو عوض کرد:

```
/orders/detail?id=1046
```

سفارش یه نفر دیگه. اسم، آدرس، شماره‌ی موبایل. کامل.

---

این IDOR هست — Insecure Direct Object Reference. یعنی سرور مستقیم به یه آبجکت ارجاع می‌ده (مثل ID سفارش)، بدون اینکه چک کنه این کاربر **اجازه** داره اون رو ببینه یا نه. احراز هویت هست، Authorization نیست — اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن.

---

IDOR فقط توی URL نیست. توی body درخواست‌های POST هم پیدا می‌شه:

```json
{
"user_id": 5821,
"action": "get_profile"
}
```

عدد رو عوض کن. اگه سرور جواب داد — آسیب‌پذیری پیدا کردی.

---

این باگ به‌قدری ساده‌ست که خیلی‌ها جدی نمی‌گیرنش — ولی توی گزارش‌های HackerOne، سال‌هاست جزو پردرآمدترین باگ‌هاست. چرا؟ چون تاثیرش مستقیمه. داده‌ی واقعی، آدم‌های واقعی.

وقتی داری یه اپلیکیشن تست می‌کنی، با دو تا اکانت مختلف وارد شو. ID‌های اکانت اول رو با اکانت دوم تست کن. همین.

#IDOR

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

**وقتی Burp داری ولی ترافیک نمی‌بینی**

یه نفر تو یه باگ‌بانتی request می‌فرسته، Burp باز داره، ولی Proxy هیچی نمی‌گیره. نه رهگیری، نه لاگ — هیچی. یه ساعت وقت تلف می‌کنه، بعد می‌فهمه مشکل از همون اول بوده: Burp ست نشده بود. درست.

---

Burp Suite یه پروکسیه — یعنی باید بین مرورگر تو و سرور بشینه. برای این کار، دو طرف باید بدونن این واسطه وجود داره. طرف اول مرورگره، طرف دوم سیستم‌عامل — و هر دو باید تنظیم بشن.

**مرحله اول — Listener رو چک کن:**
بعد از باز کردن Burp، برو:

```
Proxy → Options → Proxy Listeners
```

باید یه listener روی `127.0.0.1:8080` فعال باشه. اگه نیست، `Add` بزن و خودت اضافه‌اش کن. این پورت، دروازه‌ی همه‌چیزه.

**مرحله دوم — مرورگر رو هدایت کن:**
مرورگرت باید بدونه ترافیک رو کجا بفرسته. تو Firefox برو:

```
Settings → Network Settings → Manual Proxy
HTTP Proxy: 127.0.0.1 | Port: 8080
```

گزینه‌ی «Use this proxy for HTTPS» رو هم فعال کن — وگرنه نصف ترافیک رو از دست می‌دی.

**مرحله سوم — CA Certificate، اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن:**
برای سایت‌های HTTPS، Burp باید ترافیک رمزنگاری‌شده رو رمزگشایی کنه. این کار رو با یه گواهی self-signed انجام می‌ده. مرورگر بهش اعتماد نداره — مگه اینکه تو بهش بگی.

از همون مرورگر برو:
```
http://burpsuite
```
گواهی رو دانلود کن، بعد تو Firefox:
```
Settings → Privacy → View Certificates → Import
```
گواهی رو import کن و هر دو گزینه‌ی trust رو تیک بزن.

---

حالا برو یه سایت باز کن. اگه Burp تب `Intercept` توش داره قرمز می‌شه و درخواست‌ها می‌ان — ست شدی. اگه نه، اول چک کن `Intercept is on` فعاله.

این پایه‌ایه، درسته — ولی هر تستی که بعداً می‌کنی، از همین چند خط شروع می‌شه.

#BurpSuite

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**

اولین برنامه‌ات رو اشتباه انتخاب کردی


یه نفر تو دیسکورد پرسید: «شش ماهه روی HackerOne کار می‌کنم، هنوز هیچی پیدا نکردم — مشکل از منه؟»

وقتی پرسیدم روی کدوم برنامه کار می‌کنه، گفت: Google.


اینجاست که اکثرا اشتباه می‌کنن — نه تو تکنیک، تو انتخاب.

برنامه‌های بزرگ مثل Google، Apple، Facebook رو هزار نفر قبل از تو زیر و رو کردن. Attack surface هنوز هست، ولی باگ‌های سطحی مدت‌هاست که رفتن. تازه‌کار اگه بره سراغ اینا، نه باگ پیدا می‌کنه، نه یاد می‌گیره — فقط خسته می‌شه.


پس چی انتخاب کن؟

دنبال برنامه‌هایی بگرد که **عمر کمتری دارن** — برنامه‌هایی که تازه به پلتفرم اضافه شدن. روی HackerOne فیلتر بزن روی «Launched» و تاریخ رو مرتب کن. برنامه‌های جوون، scope گسترده‌تری دارن و رقیب کمتری. یه برنامه‌ی SaaS کوچیک که سه ماه پیش لانچ شده، به مراتب بهتر از یه غول شش‌ساله‌ست.

یه فاکتور مهم دیگه: **response rate** برنامه رو چک کن. بعضی برنامه‌ها گزارش می‌گیرن، جواب نمی‌دن. قبل از شروع، تو Disclosure tab ببین تیم چقد فعاله.


یه روش ساده برای فیلتر کردن برنامه‌های مناسب روی HackerOne:

```
فیلترها:
- Bounties: Yes
- Managed: Yes (تیم تریاژ داره — جواب سریع‌تره)
- Age: کمتر از ۱ سال
- Scope: Web Application
```

بعد برو تو scope برنامه، ببین wildcard دارن یا نه — مثلاً `*.example.com` یعنی سطح حمله‌ی بزرگ‌تر و شانس بیشتر.


شروع درست، نصف راهه. اگه از همون اول برنامه‌ی اشتباه انتخاب کنی، نه باگ می‌بینی، نه انگیزه می‌مونه.

#BugBounty

@codacker_ir

**هک یه ابزار نیست. یه طرز فکره.**