صفحه نو| مستر کلاس «کودک و طبیعت»|اپیزود هشتم| یادگیری از طبیعت
کودک موجودی خودیادگیرنده و خیال‌پرداز است. شیوه‌های یادگیری کودک و یادگیری آزاد را در این صفحه می‌آموزیم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو| مستر کلاس «کودک و طبیعت»| اپیزود نهم|آموزش به کودکان
درباره‌ی آموزش به کودکان چه می‌دانیم؟ تأثیر رقابت و ارزشیابی بر کودک چیست؟ رویکردهای آموزشی مناسب برای کودک چیست؟ پاسخ این پرسش‌ها را در این درس از عبدالحسین وهاب‌زاده می‌شنویم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»| اپیزود دهم|مدرسه طبیعت
استاد این دوره، آموزش را وابسته به خواست کودک می‌داند. او در این درس دربار‌ه‌ی مدرسه‌ طبیعت و تفاوت آن با مدرسه کلاسیک سخن می‌گوید. همچنین ما را با دلایل خود مبنی بر برتری ساختار مدرسه طبیعت نسبت به سایر شیوه‌های آموزشی آشنا می‌کند.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود یازدهم|طبیعت خود بهترین آموزگار است
در مدرسه طبیعت به جای آموزگار، تسهیلگر وجود دارد. در این صفحه در مورد تسهیلگری، چگونگی حفاظت از کودک در طبیعت و همچنین شرایطی که زیستگاه غنی برای پرورش کودک باید داشته باشد، می‌آموزیم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو| مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود دوازدهم|بازی تمرین زندگی است
عبدالحسین وهاب‌زاده معتقد است که کودک از طریق بازی همه‌چیز را می‌آموزد، نه از طریق درس و موعظه. از او درباره‌ی محیط مناسب برای بازی کودک، نقش همبازی در دوران کودکی و این‌که آیا بزرگسالان می‌توانند همبازی خوبی باشند، می‌شنویم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود سیزدهم|رهایی و رشد کودک
مدرسه طبیعت می‌خواهد ما از بچه‌ها غافل شویم و فرصتی برای رهایی و یله‌گی آن‌ها فراهم کنیم تا در خلال آن توانایی‌هایی چون ارزیابی ریسک و خلاقیت در کودک شکل بگیرد. این رهایی تا کجا مجاز است؟ وهاب‌زاده معتقد است ما باید از واژه‌ی ولگردی اعاده‌ی حیثیت کنیم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس «کودک و طبیعت»| اپیزود چهاردهم|نقش والدین در رشد کودک
دکتر وهاب‌زاده معتقد است کودک امروز در قفسی از مهربانی و کنترل گرفتار است، اما او به کنترل و برنامه‌ریزی نیاز ندارد. استاد این دوره آموزشی در این صفحه از باید و نبایدهایی در مورد کشف‌وشهود کودکان در طبیعت و چگونگی ایجاد تعادل بین آموزش کلاسیک و یادگیری آزاد کودکان می‌گوید.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود پانزدهم|راه‌هایی برای تجربه طبیعت در زندگی شهری
«تجربه‌ی طبیعت، مهم‌تر از مدرسه طبیعت است». عبدالحسین وهاب‌زاده در این درس درباره‌ی راه‌هایی می‌گوید که با داشتن نگاه درست به فضا و نیازهای کودک، می‌توانیم تجربه‌ی طبیعت را در شهر، محله، خانه و مدرسه برای کودک فراهم کنیم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود شانزدهم|نقش نهادهای مدیریتی، آموزشی و محیط‌زیستی
در این صفحه نقش نهادهای آموزشی، آموزگاران مدارس، نهادها و کنشگران محیط‌زیستی و شهرداری‌ها برای فراهم‌کردن تجربه‌ی طبیعت برای کودکان را از استاد دوره‌ی آموزشی می‌شنویم.
https://www.youtube.com/@Safheyeno

صفحه نو| مستر کلاس«کودک و طبیعت»| اپیزود هفدهم|آداب شخصی
وهاب‌زاده در این صفحه از آداب و عادات شخصی خود در زندگی روزمره‌اش می‌گوید. او بخش زیادی از دستاوردهای حرفه‌ای خود را مرهون این آداب شخصی می‌داند.

صفحه نو|مستر کلاس«کودک و طبیعت»|اپیزود هجدهم|صفحه آخر، حرف آخر
عبدالحسین وهاب‌زاده در صفحه آخر، ضمن جمع‌بندی دوره، سخن پایانی خود را با مخاطبان این دوره‌ی آموزشی در میان می‌گذارد.

نوبانگ اندیشه نشست‌های کودک اندیشی به صورت حضوری در مشهد برگزار می‌کند:
در صورت تمایل برای ثبت‌نام به شماره ۰۹۹۳۳۸۹۲۰۶۷ در تلگرام پیام دهید.

https://t.me/NobangAndisheh

« ساده بگویم، از دست‌دادن همسایگی با گونه‌ها، تجربه‌ی طبیعت را برای ما با مشکل مواجه می‌کند... تماس مستقیم و شخصی با موجودات زنده ما را به اشکالی حیاتی تحت تأثیر قرار می‌دهد و تجربه‌ی جانشین مستقیم نمی‌تواند جای خالی آن را پر کند. بر این باورم که یکی از اصلی‌ترین علل بحران بوم‌شناختی همین وضعیت دور افتادگی و بیگانگی از طبیعت است که بسیاری از انسان‌های امروزی دچارش هستند. ما از نظر حس نزدیکی و صمیمیت با جهان زنده دچار کمبود هستیم ... اصطلاح «خاموشی تجربه» ... به همین چرخه‌ی معیوبی اشاره دارد که می‌تواند برای ما پیامدهای اسف‌باری به همراه داشته باشد ... همان‌طور که به تدریج شهرها و گسترش حومه‌ی شهرها گوناگونی طبیعت را از بین می‌برند، و تعداد شهروندان آنها بیشتر می‌شود، به همین شکل به طور تدریجی تماس مستقیم با طبیعت، هوشیاری و برخورد همراه با قدردانی از آن نیز به فراموشی سپرده می‌شود... و طی همین روند است که ... « خاموشی تجربه» حیات را از زمین ، و صمیمیت و نزدیکی را از ارتباطات ما می‌زداید.»
رابرت مایکل پایل|Robert Michael Pyle

👆یادش گرامی که چه خوب ارزش رهایی می‌دانست

یک اُنس تجربه به اندازه یک تُن نظریه، ارزشمند است. {بنجامین فرانکلین}


@cnstudy|مطالعات کودک و طبیعت

نوام چامسکی در ۱۲سالگی به دبیرستان راه یافت. او با کسب نمره‌های بالا در این دوره، نشان داد که دانش‌آموز خوب و موفقی است. با این حال، او که دوران دبستان[دبستانی با سبک دیویی] را در آزادی، خلاقیت و پرورش استعدادهای فردی گذرانده بود، از برنامه‌های درسی مشخص دوره دبیرستان ‌و شیوه‌های ارزشیابی و درجه‌بندی نمره‌ای دانش‌آموزان، شگفت‌زده شده بود.
به گفته‌ی او:
«به تجربیات گذشته خود که می‌نگرم، همواره نقطه‌ای تاریکی را در آن می‌بینم. این نقطه تاریک چیزی جز آموزش رسمی نیست، دورانی که صرف بازآموزی،‌تکرار و کنترل می‌شود و بخشی از آن به تلقین مستقیم می‌گذرد و از این راه نظامی از باورهای نادرست آموخته می‌شود.»
[منبع: نوآم چامسکی و انقلاب زبان‌شناسی؛دکتر رضا نیلی‌پور؛‌‌ نشر دانژه:چاپ سوم-۱۳۹۵،ص.۲۳]

@cnstudy|مطالعات کودک و طبیعت

«...نوزادان کشف می‌کنند، تقلید می‌کنند، تجربه می‌کنند و از طریق آزمون و خطا به دیدگاه‌های پیچیده‌تری می‌رسند. فهمیدنش سخت نیست، اما پذیرشش خیلی سخت است که بهترین خدمتی که می‌توان در حق هر کسی در هر سنی کرد این است که سد راه مسیر کنجکاوی ذاتی و خلاقیتش نشویم، که بهترین آموزش شاید آموزشی باشد که حداقل مانع را برای کاوش آزاد ذهن ایجاد کند.»
{میمسی سادوفسکی}

[ نقاشی:علی نورپور]
[منبع: تجربیات مدرسه سادبری‌ولی؛ ترجمه محبوبه گل‌فشانی؛ ص.۲۱۰؛ تهران:کرگدن،۱۴۰۰]

@cnstudy|مطالعات کودک و طبیعت

پیتر گری[روانشناس تکاملی و استاد بازنشسته کالج بوستون] نویسنده کتاب یادگیری آزاد:

«کودکان همانطور که هنگام تولد از محرک‌های غریزی برای اینکه چه بخورند و چه بنوشند تا زنده بمانند برخوردار هستند، دارای محرک‌های غریزی برای شناخت محیط اطراف‌شان هستند تا آنچه را برای عضو کارآمد شدن در فرهنگ‌شان و در نتیجه بقا، لازم دارند یاد بگیرند. این محرک‌ها بطور کلی عبارتند از کنجکاوی، بازیگوشی و اجتماعی بودن.
-کنجکاوی: محرک جستجو کردن و فهمیدن است.
-بازیگوشی: محرک تجربه و ابداع است.
-اجتماعی بودن: محرک طبیعی برای به اشتراک گذاشتن ایده‌ها و اطلاعات است.
چگونه می‌توان شرایط محیطی را به گونه‌ای مهیا کرد تا این غرایز به شکل بهینه‌‍‌ای عمل کنند؟
با افزایش روز افزون اهمیت آموزش رسمی، ما بیشتر شاهد کاهش پیوسته‌ی آزادی کودکان برای بازی[بخش اصلی روش طبیعی کودکان برای یادگیری] بوده‌ایم. ما با نادیده گرفتن قدرت و اهمیت بازی آزاد برای خودآموزی کودکان، در حقیقت، در روشهای طبیعی یادگیری کودکان مداخله کرده‌ایم.»

{منبع:یادگیری آزاد؛ ترجمه مهدی غلامی؛ فرهنگ نشر نو:۱۴۰۱}

@cnstudy|مطالعات کودک و طبیعت

«انگلستان از نعمت داشتن دانشمندان و محققینی برخوردار بوده که هر یک در چندین رشته‌ی مختلف پرورش یافته بودند. در زمره آنها از برتراند راسل، الفرد نورت وایت هد، هالدین، برنال و ژاکوب برنوفسکی می‌توان نام برد. راسل در رابطه با دست‌یابی به این موهبت اظهار نظر می‌کند که برای داشتن اینگونه افراد نیازمند شرایطی هستیم که در آن شخص توانسته باشد در دوران کودکی تمایلات و علایق خویش را ، هرچند عجیب و غریب، دنبال نموده و جامه‌ی عمل بپوشد، بدون اینکه اجبار و الزامی برای تطابق با وضعیت خاص و از پیش تعیین شده‌ای را داشته باشد. به گمان من ایالات متحده، اتحاد شوروی، ژاپن و جمهوری خلق چین که در آنها، هم دولت و هم گروه‌های همسال، فرد را برای انطباق با شرایط اجتماعی تحت فشار می‌گذارند به نسبت کمتری از اینگونه همه‌چیز‌ دانان را پرورش می‌دهند.»
منبع:
[ اژدهای بهشتی: کنکاشی پیرامون تکامل هوش در آدمی/ کارل ساگان، ترجمه عبدالحسین وهاب‌زاده،مشهد: اترک،1368،ص.۲۴۰]

@cnstudy|مطالعات کودک و طبیعت

سلام دوستان،
در فرسته‌ی پیوست بالا یادداشتی را می‌بینید از سایت عدم خشونت، با عنوانِ
اریک کستنر و کودک ماندن
:
تنها کسانی آدم‌اند که بزرگ می‌شوند و باز هم بچه می‌مانند. (اریک کستنر).

اما یادم رفت که کارهای کستنر را در همین‌جا مستقیما به همه‌ی دوستان معرفی کنم.
دو کار‌ اش:
لوته و همتایش (همان خواهران غریبِ زنده‌یاد کیومرثِ پوراحمد، سازنده‌‌ی قصه‌های مجید) و
سفرهای گالیور (شاهکاری به روایت کستنر).

او هم‌چون شازده‌کوچولو رفتار بزرگ‌تر‌ها را دست می‌اندازد و بزرگی دروغین‌شان را برملا می‌کند.

کارهای او را در گوگل و سایت کتابخانه ملی جستجو کنید و هر کدام‌شان را که گیرآوردید، مثل خوراک‌ی سالم و لذت‌بخش، اول برای کودکیِ‌نکرده‌‌ی‌ خودتان و بعد دسته‌جمعی برای کودکیِ‌نکرده‌ی فرزندتان بخوانید.
و مطمئن باشید که اگر این نوع جمع‌ها را مخصوصا در طبیعت راه نیندازید، اینترنت و  شبکه‌های مجازیِ کنترل‌نشده فرزندتان را از شما خواهد گرفت و از او چیزی خواهد ساخت که مطلوب‌تان نیست.
(این نکته را که ذاتِ دنیای دیجیتال آدم را به‌جاهایی می‌برد که اصلا قرار نبوده برود، خودِ ما بزرگترها به‌خوبی و به‌عینه تجربه کرده‌ایم. اما کودکِ ما در برابر این پدیده بی‌دفاع‌تر است، مخصوصا با کاربرد اخیرِ هوشِ مصنوعی برای تغییرِ مسیرِ رفتاریِ کاربرها در فضای مجازی. نک: اندر مصائبِ موبایل، والدین و فرزندان! ؛ سایت عدم خشونت")

بعضی وقت‌ها در موقعِ خواندن سطر‌های آن‌ها، آدم سر به جِیبِ تفکر می‌برد و از فرزندآوری و دشواری‌ها و وظایف عظیم‌اش می‌هراسد.  او به ما تلنگرِ مثبت و سازنده می‌زند تا آن‌چه را که از کودک باقی مانده، پاس بداریم و اجازه‌ی رشدِ طبیعی به آن بدهیم.


اما همین خواندن این کتاب‌ها برای بچه و در حضور جمع خانواده، باز هم کمک کننده است. کتاب‌های خوب دیگر هم همین کارکردِ خوب را دارند. نشان می‌دهند که هنوز خانوادهْ کمی بر سر جای خود وجود دارد و والدین برای تربیتِ خود و فرزندشان ارزش قائل اند.

کسی که این حرف را می‌زند و در عینِ حال برای بچه‌ها هم قلم می‌زند،‌ قطعا کسی است که معتقد به تقدمِ بازی به هر‌گونه تربیتِ تدوین‌شده‌ی سازمان‌‌یافته برای کودک است.

او هم‌چون عبدالحسینِ وهاب‌‌زاده، اما در دوران هیتلر، بر این باور است:
بازی تفکر و خلاقیت و رشد کودک است.

وهاب‌‌زاده بر همین بازی، اما در طبیعت تاکید بیشتر دارد.

به نظر من  او نگاهِ سهراب سپهری و احمد شاملو  (در شعر آستانه) به طبیعت را ادامه می‌دهد. (و نخوانیم کتابی که در آن باد نمی‌آید: شعار کانال وهابزاده)

نظر خودِ من این است که هر گونه مهارت‌آموزی را باید به شکلِ بازی در آورد و به کودک فرصت داد که در ضمن بازی، مهارت فلان و بهمان را تمرین کند. کار یدی را می‌توان به او سپرد، اگر که آن را به‌شکل بازی درآورد.

باید همه‌ی مهارت‌های زندگیِ مستقل را با هوشمندیِ بالا، به‌شکلِ بازی درآورد و در اختیار کودک گذاشت.

و در همین‌جا است که می‌بینیم بچه‌سازی چه امر خطیر و خطرناکی است ! و

اگر آن هوشمندی را نداشته باشی که مهارت‌ها را به شکل بازی در بیاوری و آن را با حضور طبیعت اجرا کنی، کلاهِ بچه‌داری‌ات پسِ معرکه است.

البته می‌توان بخشی از این هوش‌مندی را از تجربه‌ی دیگرانِ دور و نزدیک قرض و یاد گرفت. اما همین هم اراده به تغییر می‌خواهد و هوش‌مندی برای جستجو.


آن که می‌گوید ۱۵۰ میلیون بچه بسازیم، در فکر تولید آدم‌های یک‌بار مصرفِ دم توپ و روی میدان مین است تا در زیرِ مفهومی برساخته به‌نام سلطه‌ی یک ایدئولوژی بر جهان، دنیای کفر را یک‌باره ریشه کن کند.

اما این پدر و مادر‌های درون خانواده‌ها هستند که باید تا آخرِ عمر از تک‌تکِ ناهنجاری‌های برامده از کم‌دانشی، کم‌تجربه‌گی، بی‌فکری، بی‌ارادگی، بی‌مسئولیتی و ... خود در تربیتِ تک فرزندِ  دلبندشان دل‌نگران و پشیمان باشند که:

خود "کودکی‌نکرده" بودند و کودک ساختند؛
در فقر آمادگیِ دانش و تجربه‌‌ی فرزندداری بودند و یهویی بچه ساختند؛
در آپارتمانِ تنگِ شهری و کوچه‌های پر از ماشینِ پارک شده بودند و بچه ساختند؛
در شهر آلوده و دور از طبیعت بودند و بچه ساختند؛
در فقر معیشتی و سکونتی و بهداشتی و ...  بودند و بچه ساختند؛ و
در  ...


پس "بازی تفکر کودک است."*
- این اسم اولین کتابی بود که در سال ۱۳۵۴ باید در درس روان‌شناسیِ یادگیری می‌خواندیم.
*(این کتاب به اسم "تفکر، بازی کودک است" امروزه در کتابفروشی ها هست.)

- کارها و کانالِ عبدالحسین وهابزاده و تاسیس مدرسه‌های طبیعت به ابتکار او وقف این نکته‌ی مهم هستند:
https://t.me/madresehtabiat