در سھای مدرسه طبیعت، عبدالحسین وهابزاده👆

One generation from now most people in the U.S. will have spent more time in the virtual world than in nature. New media technologies have improved our lives in countless ways. Information now appears with a click. Overseas friends are part of our daily lives. And even grandma loves Wii.

But what are we missing when we are behind screens? And how will this impact our children, our society, and eventually, our planet? At a time when children play more behind screens than outside, PLAY AGAIN explores the changing balance between the virtual and natural worlds. Is our connection to nature disappearing down the digital rabbit hole?

This moving and humorous documentary follows six teenagers who, like the “average American child,” spend five to fifteen hours a day behind screens. PLAY AGAIN unplugs these teens and takes them on their first wilderness adventure – no electricity, no cell phone coverage, no virtual reality.

Through the voices of children and leading experts including journalist Richard Louv, sociologist Juliet Schor, environmental writer Bill McKibben, educators Diane Levin and Nancy Carlsson-Paige, neuroscientist Gary Small, parks advocate Charles Jordan, and geneticist David Suzuki, PLAY AGAIN investigates the consequences of a childhood removed from nature and encourages action for a sustainable future

از وقتی یادمان می‌آید، در حال تحصیل بوده‌ایم. دوازده سال از دبستان تا دبیرستان و بعد هم دانشگاه. مداوماً به ما گفته‌اند که اگر درس نخوانی، به جایی نخواهی رسید. اما زندگی واقعی، به خیلی‌هایمان نشان داده است که تحصیلات ربط چندانی ندارد به جایگاهی که در جامعه خواهیم داشت. آیا همین یک نکته، کافی نیست که در فایدۀ آن همه درس‌خواندن شک کنیم؟ اقتصاد می‌گوید کافی است، اما فلسفه مخالف است. برایان کاپلان استاد اقتصاد در دانشگاه جرج میسون و نویسنده کتابی که به تازگی چاپ شده است: پرونده‌ای در مخالفت با آموزش(The Case Against Education). او در این کتاب استدلال جسورانه‌ای را مطرح می‌کند: آموزش عمومی، هدر دادن وقت و پول است و سرمایه‌گذاری روی آن باید متوقف شود. کاپلان شواهد و مدارک زیادی در اثبات این ادعا برمی‌شمارد که بیشترشان تقویت‌کننده این دیدگاه او هستند که رویه‌ای که تاکنون پیش گرفته‌ایم خوب عمل نکرده‌ است.

از این نظر که نظام فعلی ما به شکست خورده است با او هم‌عقیده‌ام، اما متقاعد نشده‌ام که باید آموزش عمومی را کنار بگذاریم. بنابرین سراغ کاپلان رفتم و از او خواستم استدلالش را بیان کند.

در ادامه پیاده‌شدۀ مکالمه ما را با کمی اصلاح می‌خوانید.
(برگرفته از سایت ترجمان)👇

امروز آخرین فرصت برای ثبت نام در " نخستین کنگره کودکی، توسعه و سیاست گذاری اجتماعی " است. 👆

اینجا
هرکسی
حق دارد رویایی داشته باشد.
(سید علی صالحی)

فیلم از علیرضا فرهادزاده

به اطلاع می رسانم که کتاب رفتارشناسی تماس اثر رفتارشناس معروف دزموند موریس را اینجانب برای تنویر افکار عمومی در مورد حس لامسه و تاثیر دیرپای آن در سایر رفتارهای انسان به فارسی برگردانیده است. بدیهی است که مطالب کتاب انعکاس دیدگاهها و یافته های نویسنده بوده و مثل هر اثر ترجمه دیگری تماما مورد تایید مترجم نباشد.کتاب به ملاحظاتی، نتوانست مجوز ارشاد برای انتشار دریافت کند اما بدون اطلاع و توافق اینجانب، هم انتشار اینترنتی و هم چاپی ،یافته است.اینکار نقض حقوق صاحب اثر و قابل تعقیب است .بعلاوه در فضای مجازی تفسیرهای نادرستی از محتوی کتاب ارائه شده که به هیچ وجه مورد تایید اینجانب نیست.برخی کتابهای درسی من نیز به همین سرنوشت گرفتار شده و بنده حق خود میدانم که در مورد مرتکبین این اقدامات غیرقانونی اقامه دعوا نمایم.

عبدالحسین وهابزاده

دوستان این کارگاه به علت شرایط جوی و بارش برف روزهای اخیر در منطقه کنسل می باشد و به زمان دیگری موکول میگردد.🌿

آیا موضوع مهمتری از طبیعت انسان وجود دارد؟
اگر بتوان این موضوع را عمیقا و به درستی درک کرد، آنگاه گونه مادقیق تر تعریف خواهد شد
و اقدامات ما شاید با خردمندی بیشتری هدایت شود. ادوارد ویلسون( از مقدمه کتاب درباره طبیعت انسان،2004)

«یادگیری شخصی» شیوه‌ای از آموزش است که این روزها بین طرفداران تکنولوژی محبوبیت زیادی دارد. آن‌ها می‌گویند برای بچه‌ها رایانه‌ای شخصی تهیه کنید و رهایشان کنید در اینترنت تا هر چه خودشان می‌‌خواهند و هر طور که خودشان دوست دارند بیاموزند. اما پشت این شیوۀ آموزش خطای فلسفی بزرگی نهفته است: اینکه همه‌چیز را می‌شود با چشم آموخت. در حالی که مرلوپونتی به ما آموخته است ما نه‌فقط با چشم، بلکه با تمام بدنمان می‌آموزیم.

برای بچه‌ها به‌جای تبلت بیلچه بخرید

یادگیری کودکان وقتی به بهترین شکل اتفاق می‌افتد که با بدن خود درگیر جهان خارج شوند

کل مقاله را در سایت ترجمان بخوانید:http://tarjomaan.com/neveshtar/9269/

درسهایی از مدرسه طبیعت

اخیرا بسیاری از شرکت تجاری بزرگ از جمله گوگل،آی بی ام و اپل داشتن مدرک دانشگاهی را از شروط استخدام خود حذف کرده اند. این تازه نوک کوه یخ است که از آب بیرون می زند. آینده متعلق به افراد خلاق ، هوشمند ، منعطف و سرزنده است ، آنانکه جسم و جانشان را بازی ، یلگی و شادمانی کودکانه پرورده باشدنه کسانی که انبانی از اطلاعات و مدارک اند و والدینشان آنها را آشفته و رنجور از این کلاس به آن یک و از این مشاور به دیگری می کشانند. جهانی را که کودکان امروز ما در بزرگسالی ادارک می کنند از هیچ نظر به امروز ماننده نیست. اگر به فکر فردای کودکان هستید دست از سرشان بردارید.بگذارید هلهله و شادمانیشان همه جا را پر کند.برای کسب اطلاعات فرصت بسیار اما برای بازی و سرخوشی کودکانه وقت تنگ است.
@madresehtabiat
@natureschool

«... اگر نگاهی به شیوه‌ی زندگی کودکان طبقه‌ی متوسط شهری بیندازیم، به راحتی می‌توانیم میزان عدم آزادی آن‌ها برای تصمیم‌گیری در چگونگی گذران وقت را مشاهده کنیم. این در حالی‌ست که متخصصان انسان‌شناسی معتقدند که کودکان نیز مانند بزرگ‌سالان توان برنامه‌ریزی برای چگونگی گذران وقت خود را دارند. آن‌ها میل ذاتی به جستجوی آزدانه در محیط پیرامون خود دارند و از طریق این جستجوی آزاد به یادگیری می‌پردازند. اما متاسفانه میل کودکان به یادگیری، توسط نظام آموزشی فعلی سرکوب می‌شود و یادگیری که میل ذاتی کودک است از کاری هیجان‌انگیز و شادی‌بخش تبدیل به کار اجباری می‌گردد. از زمانی که یادگیری از امری ارادی، بازی‌گوشانه و جذاب تبدیل به امری اجباری، پرکشمکش، کنترل‌کننده و سرکوب‌گر می‌شود، لذت یادگیری برای کودک از بین می‌رود و در بیشتر موارد کودک از محیط‌های آموزشی گریزان می‌شود.»

قسمتی از مقاله ی «کودک ایرانی و فقر بازی آزادانه»، منتشر شده در روزنامه ی شرق. متن کامل را می توانید در فایل پیوست بخوانید. منبع: کانال زیستمان@Zistman