یازدهمین نشست #کودک_و_طبیعت

پرسش و پاسخ با آقای #علی_صداقتی (#عمو_خیاط)
با موضوع "خواندن و نوشتن در خدمت رفاه اجتماعی"
۱۲ آذرماه ۱۳۹۷

مدرسه طبیعت
پیام ضرورت بازنگري گفتمانی در نگاه به کودك و جامعه، عبدالحسین وهابزاده

بازخوانی یک پیام...👆

سفارش:09356215159

آخرین کودک جنگل
بررسی ریشه‌ها و راه‌های رهایی از " اختلال فقر طبیعت "
ریچارد لو / ترجمه آرش حسنیان با همکاری رها تیموری
غلب به تنهایی از درختان بالا می‌رفتم، گاه در حیرت و شگفتی گم می‌شدم، به اعماق جنگل می‌رفتم و خود را همان پسری که به دست گرگ‌ها بزرگ شد، تصور می‌کردم. بیشتر لباس‌هایم را پیش از بالارفتن از درخت می‌کندم. اگر به حد کافی بالا می‌رفتم شاخه‌ها آنقدر باریک می‌شدند که با وزش باد، دنیای پیرامونم به تمامی به حرکت در می‌آمد. خود را به تمامی سپردن به نیروی باد، هم ترسناک و هم هیجان‌انگیز بود و تمام وجودم از حس بالا و پایین‌رفتن و تاب‌خوردن با باد سرشار می‌شد. صدای شکستن برگ‌ها در دوروبرم شبیه به صدای شکستن انگشتان بود و باد با آن صدای حزن‌آلودش در گوشم نجوا می‌کرد. باد عطر درختان را با خود می‌اورد و در نهایت این تنها باد بود که از بین همه‌چیز در عبور بود.
اکنون دیگر از روزهای درخت‌نوردی‌ام مدت‌ها گذشته است. اغلب به ارزش ماندگار آن روزهای رویایی و چشم‌اندازهای وسیعی که از فراز درختان می‌دیدم فکر می‌کنم و تک‌تک‌ آن لحظات را ستایش می‌کنم. به واقع، طبیعت ریتالین من بود؛ برایم آرامش و تمرکز به ارمغان می‌آورد، حواسم را برمی‌انگیخت، و وجودم را سرشار از شوق می‌کرد.
برای سفارش کتاب میتوانید با خانم منیر کامیاب(09356215159) از طریق تلگرام هماهنگ کنید.

روشن است كه خشونت ريشه ها و
خاستگاه هاي متعددي دارد. تاريخ زيستي ميليون
ساله بشر هرگز عاري از خشونت نبوده و به حيث يك
زيست شناس، بنده معتقد نيستم كه انسان روزي
ميتواند شاهد جهاني كاملاً عاري از خشونت باشد.
براي اين كار نظام انگيزشي او مي بايد دستخوش
تحولات بنيادي شود و به فرض اين كه چنان شود
رويداد ميموني نخواهد بود چرا كه همراه با حذف
خشونت مي بايد شاهد جهاني عاري از عشق وعطوفت نيز باشيم؛ اينها همه از يك آتشخانه نيرو
مي گيرند و با خاموشي آن آتشخانه همگي خاموش
خواهند شد.
اما اين كه خشونت از جامعه بشري رخت
بر نمي بندد به معني آن نيست كه نمي توان جهاني
را تصور كرد كه خشونت در آن به حداقل رسيده باشد
و تجلي خشونت در معبرهاي سالمي هدايت شود كه
از رنجباري آن تا سرحد ممكن بكاهد. در اين مورد
گفته و نوشته از جانب صاحبنظران بسيار است.

در سھای مدرسه طبیعت، عبدالحسین وهابزاده👆

One generation from now most people in the U.S. will have spent more time in the virtual world than in nature. New media technologies have improved our lives in countless ways. Information now appears with a click. Overseas friends are part of our daily lives. And even grandma loves Wii.

But what are we missing when we are behind screens? And how will this impact our children, our society, and eventually, our planet? At a time when children play more behind screens than outside, PLAY AGAIN explores the changing balance between the virtual and natural worlds. Is our connection to nature disappearing down the digital rabbit hole?

This moving and humorous documentary follows six teenagers who, like the “average American child,” spend five to fifteen hours a day behind screens. PLAY AGAIN unplugs these teens and takes them on their first wilderness adventure – no electricity, no cell phone coverage, no virtual reality.

Through the voices of children and leading experts including journalist Richard Louv, sociologist Juliet Schor, environmental writer Bill McKibben, educators Diane Levin and Nancy Carlsson-Paige, neuroscientist Gary Small, parks advocate Charles Jordan, and geneticist David Suzuki, PLAY AGAIN investigates the consequences of a childhood removed from nature and encourages action for a sustainable future

از وقتی یادمان می‌آید، در حال تحصیل بوده‌ایم. دوازده سال از دبستان تا دبیرستان و بعد هم دانشگاه. مداوماً به ما گفته‌اند که اگر درس نخوانی، به جایی نخواهی رسید. اما زندگی واقعی، به خیلی‌هایمان نشان داده است که تحصیلات ربط چندانی ندارد به جایگاهی که در جامعه خواهیم داشت. آیا همین یک نکته، کافی نیست که در فایدۀ آن همه درس‌خواندن شک کنیم؟ اقتصاد می‌گوید کافی است، اما فلسفه مخالف است. برایان کاپلان استاد اقتصاد در دانشگاه جرج میسون و نویسنده کتابی که به تازگی چاپ شده است: پرونده‌ای در مخالفت با آموزش(The Case Against Education). او در این کتاب استدلال جسورانه‌ای را مطرح می‌کند: آموزش عمومی، هدر دادن وقت و پول است و سرمایه‌گذاری روی آن باید متوقف شود. کاپلان شواهد و مدارک زیادی در اثبات این ادعا برمی‌شمارد که بیشترشان تقویت‌کننده این دیدگاه او هستند که رویه‌ای که تاکنون پیش گرفته‌ایم خوب عمل نکرده‌ است.

از این نظر که نظام فعلی ما به شکست خورده است با او هم‌عقیده‌ام، اما متقاعد نشده‌ام که باید آموزش عمومی را کنار بگذاریم. بنابرین سراغ کاپلان رفتم و از او خواستم استدلالش را بیان کند.

در ادامه پیاده‌شدۀ مکالمه ما را با کمی اصلاح می‌خوانید.
(برگرفته از سایت ترجمان)👇

امروز آخرین فرصت برای ثبت نام در " نخستین کنگره کودکی، توسعه و سیاست گذاری اجتماعی " است. 👆

اینجا
هرکسی
حق دارد رویایی داشته باشد.
(سید علی صالحی)

فیلم از علیرضا فرهادزاده