TIAN, THE ACTOR YOU ARE.❤️‍🔥

و دوستان راه افتادن و به چی‌چنگی هیت می‌دن که قبل از اینکه بره داخل اتاق، با ذوق روی موهاش دست می‌کشید و مرتبشون می‌کرد چون وی‌وی اومده بود ملاقاتش..
اخه همچین ادمی می‌تونه اون جمله رو از ته دل گفته باشه؟ می‌تونه اصلا مخاطبش سووی باشه؟
خودتون رو بذارین جاش و تصور کنین که کسی که براش جون می‌دین و بهش قول دادین که مراقبش باشین، بخاطرتون بلند شه بره کل زار و زندگیشو بفروشه که فقط از توی زندان بیارتتون بیرون.. مخصوصا خونه‌ای که کل بچگیش رو توش گذرونه بود‌ و براش پر از خاطره بود و تو خوب خبر داشتی چقدر عاشق اون خونه‌اس!
چی‌چنگ از خودش عصبانی و متنفر بود، نه سووی.
چیزی رو توجیه نمی‌کنم و قطعا سووی می‌دونه که چی‌چنگ تحت‌فشاره و مسلما اینو از ته دلش نگفته، با اینکه باید چی‌چنگ رفتار بهتری نشون می‌داد و احساساتش رو کنترل می‌کرد (که توی اون لحظه سخت بود) و تلاش‌های سووی رو با دو کلمه حرف لگدمال نمی‌کرد، ولی بازم..
he's not ok and blames himself for all of this..

منتظر پشت‌صحنه‌اش می‌مونم.

به نفعشونه نشونمون بدن.

به هیچ وجه از قسمت اخر راضی نبودم-

‍ خداحافظی همیشه سخت‌ترین بخش بوده، توی هر چیزی.. چه بسا که اون سریالی باشه که هفته‌ها باهاش لبخند زدی، اشک ریختی و با تک تک کرکترهاش زندگی کردی..
طول می‌کشه.. یکم طول می‌کشه به نبودنت عادت کنم و برگردم به روتین خسته‌کننده‌ای که زندگیم قبل از تو داشت، ولی چاره‌ای نیست.. هر شروعی یه پایانی داره، ابدیتی وجود نداره و نمی‌شه ازش فرار یا انکارش کرد، فقط باید باهاش کنار اومد و رو به رو شد؛ هر چند که پروسه‌ی دردناکیه..

وو چی‌چیونگ، داوی، داچیونگ، وو سووی، وی‌وی، دابائو، پسرک نازنین من، احتمالا از همه بیشتر دلم برای غر زدن‌ها و لب‌های پوت کرده‌ی تو تنگ بشه:)
تو خیلی قوی بودی، کلی صبوری کردی و براش جنگیدی، بیشتر از هر کس دیگه‌ای لیاقت این عشق و ارامش رو داری عزیزکم.. بهت افتخار می‌کنم و قراره دلم کلی برای لبخندهای روشنت و چشم‌های براقت یه ذره بشه..

چی‌چنگ، مردی که از همه چیز می‌گذره تا فقط پسرش لبخند بزنه و اون رو خوشحال ببینه؛ خوشحالم ادم زندگیت رو پیدا کردی (یا اون پیدات کرد؟) کسی که بی‌قید و شرط دوستت داشته و تو رو گنج خودش بدونه، کسی که حاضر باشه از همه چیز برات بگذره چون تو خانواده‌شی.‌.
سووی قطعا باید خوشبخت‌ترین ادم روی زمین باشه که تو رو توی زندگیش داره و همینطور برعکس!

چنگ‌یو و شیائو شوای هم که چیزی جز عامل فشار خوردنم و یاداور سینگلیم نبودن و ازشون متنفرم و امیدوارم هر چه زودتر با همدیگه ازدواج کنن و شرشون از سرمون کم شه. (عاشقشونم و براشون می‌میرم خیلی جدی.)

و در اخر، ریونجد لاو عزیزم، ممنونم بابت رنگ بخشیدن به این تابستون کسل‌کننده و بی‌روح؛ دوشنبه‌ها و سه‌شنبه‌هایی که کنار هم گذرونیم رو هیچوقت از یاد نمی‌برم و تا ابد اون احساسات قشنگ و جوراوجورش رو داخل یه صندوقچه‌ی کوچولو توی کنج قلبم نگه می‌دارم.. خوش گذشت:>

در نهایت بخش بزرگی از روحِ من قراره تا ابد یه جایی زیر اون درخت ازگیل، پشت میز خونه‌ی پدری سووی، توی مزرعه‌ی ذرت، داخل کمپانی ccuwei، کنار چرخ‌دستی ابنبات شکری و گوشه‌ی اتاق سووی که پشت کلینیک 181s بود، باقی بمونه..

سووی : مامان و بابا، همسرمو اوردم که نشونتون بدم. من و چی‌چنگ، ما هم یه خونه داریم.. چی‌چنگ! چیکار می‌کنی؟
چی‌چنگ : می‌خوای چیکار کنی؟
سووی : می‌خوام هنوز با مامان و بابام حرف بزنم.
چی‌چنگ : بذار من بگم.
سووی : مگه می‌دونی چی می‌خوام بگم؟
چی‌چنگ : مامان و بابا، من قطعا با وو سووی، زندگی خوبی خواهم داشت.
سووی : منم می‌خوام برای همیشه با چی‌چنگ زندگی کنم.

این یکی از صحنه‌های حذف شده‌ی قسمت اخره.💔