باشه بابا همش برا خودت-

جدی هنوز باورم نشده که واقعیه..

نمی‌دونم از کجا شروع کنم به نوشتن..
شاید از روزی که تیزر اولیه اومده بود و برام مسخره به نظر می‌رسید که مگه میشه همه از دم گی باشن؟
از وقتی که اپیزود یک ریلیز شد و من همچنان اون دو دلی رو نسبت به ادامه دادنش داشتم؟
یا از جوری که اروم اروم به قلبم نشست و کار من شد هفته به هفته انتظار کشیدن برای چهارشنبه‌هایی که اپ میشد؟
هر چی که هست من تا ابد ممنون این سریال می‌مونم..
ممنونِ وقت‌هایی که تنها دلیل لبخند زدنم و خوشحال شدنم توی کل روز میشد، ممنونِ روزهایی که برای یه ساعت هم که شده تموم اون افکار بد و استرس و اضطرابی که ذره ذره وجودمو می‌خوره رو از ذهنم دور می‌کرد، ممنونِ لحظه‌هایی که کرکترهاش حس یه خونه گرم، یه خانواده‌ی ساپورتیو و یه دوستی طولانی و شیرین رو بهم میدادن که همیشه ارزوی داشتنش رو داشتم..
وی عار امن و عزیزِ من، ازت ممنونم که بهم دوستی، عشق و فداکاریِ واقعی رو نشون دادی و ثابت کردی که فرقی نداره چی پیش بیاد، ادم‌های ارزشمند زندگیمون مهم‌ترین دارایی ما هستن و باید تا جایی که می‌تونیم از وجودشون توی زندگیمون قدردانی و تشکر کنیم-
توی این چهار ماه چیزهای زیادی رو ازت یاد گرفتم و به لطف تو ساعت‌های خوبی رو گذروندم..
یه گوشه‌ی بزرگی از قلبم تا ابد برای تو و خاطرات قشنگی که برام ساختی باقی می‌مونه و میشه مکان امنی که وقتی حالم بده برم سراغش و همه چیز رو پشت در بذارم و اجازه بدم که مثل همیشه یه لبخند گنده روی صورتم بنشونه:>

1403/01/15 - 1403/04/27