فکر کنم اون برداشت‌هایی که کنار دریاچه انجام دادیم فقط ۵ دقیقه طول کشید و من حتی یادم نمیاد چجوری به اون چیزی که میخواستیم بگیم رسیدیم، اما فکر میکنم هر چیزی که توی سکانس دریاچه گفتیم فقط من و ادوین بودیم که وایب میگرفتیم و صحبت میکردیم و از روی فیلنامه نبود؛ و به عنوان سیمون و ویله شروع به حرف زدن کردیم و بعدش ادوین اهنگ it takes a fool to remain sane رو خوند و من اینطوری بودم که "اره، اولین باری بود که اهنگ خوندنم رو شنیدی، دوسش داشتی؟" و ما تازه شروع به حرف زدن درمورد کل سفرمون به عنوان ویله و سیمون میکنیم. فقط خیلی زیبا و فوق‌العاده بود و به همین دلیل من همش گریه میکردم. اره.. روز اخر خیلی احساساتی و دیوانه شده بودم.