[نمیدونم چطور واست بنویسم-
میدونی منو دیوونه میکنی؟!
چیزی که منو تو داریم مثلِ تو پیچیده و بی حرف نیست اما مثلِ تو قشنگ و پر حرفِ؛ میدونی چی میگم؟! نمیخوام به تو بگم باهام حرف بزن. هیچوقت قرار نیست بهت بگم باهام حرف بزن.
میخوام ی روز از خواب بیدار شم و همه چیزو بدونم.
من فقط حواسم هست بهت میدونی؟!
از دور. از همون فاصله که بهم اجازه میدی.
کوکیِ شیرینِ من هر روز از خودم میپرسم چی تو رو انقدر عزیز میکنه واسه من؟! و هیچ جوابی ندارم. شاید ی چیزی تو صداته که شبیه خاطراتمه یا شاید شیطنتِ عجیبِ بودنتِ که نمیشه رهاش کرد. شاید هم اینکه هر بار میگم عاشقتم ذوق میکنی ولی خودتو به اون راه میزنی. میخوام بدونی میدونم چقدر قلبت مالِ منه؛ خودتو به اون راه نزن. احمق.]
اولین نامه از هزار تا نامه‌م به کوکی.

خدای رنگین کمان واقعا برات متاسفم فقط همین.

ما میگیم، مینویسیم، راجبش حرف میزنیم،
ولی عمیق‌تر که بهش فکر میکنم نمیتونم باور کنم جسم این بچه‌ها، رویاهاشون، خنده‌هاشون، برق شادی توی چشم‌هاشون، وجودشون که به دوست‌ها و اطرافیانشون دلگرمی میداد، همه و همه الان زیر یه مشت خاکن..
میدونین..
اونا قرار نیست هیچوقت دوباره از خواب بیدار بشن..
قرار نیست عزیزانشون یک بار دیگه بدنای گرمشونو توی بغلشون فشار بدن..
انگار که از اولش خواب بوده..
انگار که اون ادم هیچوقت وجود نداشته-
کی رو تو این دنیا بیشتر از همه دوست دارین؟
فکر کنین از فردا نباشه؛
از فردا دیگه صداشو نشنوین..
ذوق توی حرف‌هاشو زندگی نکنین..
نفس‌های ارومی که توی خواب میکشه رو نشمارین..
الان.. الان هزاران هزار خانواده اون بیرونه که عزیزشون، امیدشون، تنها دلیل زندگی کردنشون زیر خاکه؛
و هیچوقت قرار نیست یک بار دیگه به چشم ببیننش.

‧₊🧡🤍

Be my reliever 'cause I don't self medicate.