راست می‌گفت؛ غم آدم‌و ساکت می‌کنه.

از ساعت خوابم گذشته و بی‌خوابی داره کلافه‌‌ترم می‌کنه. صدای کلنجاری که تو ذهن‌م پیچیده کم نمیشه. خستم، از همه‌چیز. میخوام جایی باشم که هیچ‌کس رو نبینم. با هیچ‌کسی حرف نزنم و حرفی نشنوم. کاش می‌شد.

روزی صدبار به خودم میگم دووم بیار، دووم بیار، دووم بیار. اما دووم آوردن خیلی سخته.

عصبانی‌ام. اینکه نمی‌تونم خشمم رو خالی کنم عصبانی‌ترم می‌کنه. دلم میخواد فریاد بزنم اما انگار صدام در نمیاد. فقط نفسم سنگین شده و انگار یه وزنه‌ی صدکیلویی روی قفسه‌ی سینه‌مه.

از صبح که بیدار شدم این تیکه از آهنگ هایده که میگه" این جداییا قصه‌ی روزگاره، زندگی هنوز خوشگلیاشو داره" تو ذهنم پلی میشه مدام. راست میگه. زندگی هنوز خوشگلیاشو داره، حتی اگر کم و کوچیک و دور.

مثلا امروز قهوه‌م خیلی طعم خوبی داشت و بهم چسبید. مکالمه‌هایی که داشتم خیلی بهم انرژی داد و لبخند آورد روی صورتم. امروز زندگی خیلی نرم و آروم و بی‌هیاهو بود.

تحت فشار کمال‌گرایی دارم پرس میشم.

کاش مغزم پردازش کنه و آروم بگیره که نمی‌تونم همه‌ی هندونه‌ها رو باهم بغل کنم.

زاده شده‌م که سخت بگیرم.

برات آرزو میکنم دور و در امان باشی از آدم‌های بلاتکلیف.

آدم‌ بلاتکلیف قابلیت این رو داره که شما رو از صد به صفر برسونه.

بعضی تکست‌هارو می‌خونی، می‌بینی که عه چه‌قدر من؛ چه‌قدر حسی که دارم. اینکه احساس درونی‌ت از زبان شخص دیگری بیان میشه واقعا جالبه. انگار تنها تو نیستی که در اون شرایطی و اون احساسات رو داری زندگی‌ می‌کنی.

خوشبخت‌م‌، بابت وجود خانواده‌م و دوستام.

امروز یه آخ‌عیش از ته دل بودم.

عیب نداره. تو سخت‌تر از اینا رو هم گذروندی. قوی باش و‌ جسور، خب؟ میگذره.

از اون لحظه‌ای که از شدت خشم گریه‌م‌ می‌گیره بسیار فراری‌ام.

من دیگه خیلی وقته نمیدونم باید چی‌کار کنم خدا. باید چی‌کار کنم خدا؟

کاش چیزی به اسم پی‌ام‌اس وجود نداشت.

ما با ناگفته‌هامون زندگی می‌کنیم.