دلم میخواد به هر کسی که منو میشناسه بگم لطفا ظاهر زندگی منو هیچوقت با زندگی خودت مقایسه نکن؛ چون من دارم از درون داغون میشم. چون پشت این ویترینی که میبینی پر از گرد و غبار غمه. چون من خیلی گریه دارم. چون اوضاع از کنترلم خارج شده. چون دلم میخواد فریاد بزنم تا یکم سبک شم. چون دیگه نمیدونم چیکار کنم. چون خیلی خستم از همهچیز.
این غم همهی زندگیم رو یخبندون کرده. اصلا انگار فیریز شدم. نمیدونم دارم چیکار میکنم. هیچی نمیدونم. کاش این روزها خواب بود و از خواب میپریدم و همه چیز رو بالا میآوردم.
کلود
عفونتزای فرصتطلب. نوکاردیا این فقط ویژگیِ توئه باکتری نیست. آدمها نوکاردیا، آدمها حتی خیلی بدتر از تو، وقتی ضعفی میبینن درونت، میان و به راحتی ازش برعلیهت استفاده میکنن، آلودهت میکنن، بیمارت میکنن. آره نوکاردیا، همونهایی که دقیقا تا قبل فرصت مطلوب…
سه سال داره از وقتی که ازت نوشتم میگذره نوکاردیا و امروز برای اولین بار دیدمت زیر میکروسکوپ. نوکاردیا آدمها هنوز هم فرصتطلب هستن و خیلی بدتر از تو.
از ساعت خوابم گذشته و بیخوابی داره کلافهترم میکنه. صدای کلنجاری که تو ذهنم پیچیده کم نمیشه. خستم، از همهچیز. میخوام جایی باشم که هیچکس رو نبینم. با هیچکسی حرف نزنم و حرفی نشنوم. کاش میشد.
عصبانیام. اینکه نمیتونم خشمم رو خالی کنم عصبانیترم میکنه. دلم میخواد فریاد بزنم اما انگار صدام در نمیاد. فقط نفسم سنگین شده و انگار یه وزنهی صدکیلویی روی قفسهی سینهمه.
از صبح که بیدار شدم این تیکه از آهنگ هایده که میگه" این جداییا قصهی روزگاره، زندگی هنوز خوشگلیاشو داره" تو ذهنم پلی میشه مدام. راست میگه. زندگی هنوز خوشگلیاشو داره، حتی اگر کم و کوچیک و دور.
مثلا امروز قهوهم خیلی طعم خوبی داشت و بهم چسبید. مکالمههایی که داشتم خیلی بهم انرژی داد و لبخند آورد روی صورتم. امروز زندگی خیلی نرم و آروم و بیهیاهو بود.