امروز (از لحاظ فنی، دیروز) تصمیم گرفتم غیرمنتظره باشم و خودم رو غافلگیر کنم.
بعد در نهایت الف بودن سرم رو انداختم پایین و برگشتم خونه.
بعضی اخلاقای گند آدم عوض نمی‌شن.

نه پنج صبحه.
فنی و غیرفنی می‌شه دیروز.

کاش با این فرهنگ تعارف، درها رو بزرگ‌تر می‌ساختن.
از ورودی دانشکده فقط یه نفر می‌تونه رد شه. بعد می‌بینی کلهٔ سحر داری با یه استاد مسن سروکله می‌‌زنه که «نه، اول شما بفرمایید».
ولم کن دوست عزیز. سرتو بنداز پایین و رد شو. وانمود کن من وجود ندارم.

اصلاً چرا باید روز تعطیل به این فکر کنم؟ بخواب زن.

هیچ‌کدوم از کارامو انجام نداده‌م. صبحونه نخوردم و هیچ فکری برای ناهار ندارم.
الآن دارم چی کار می‌کنم؟ میم می‌بینم.

۱۳۸۷

(فقط به‌خاطر هوای امروز.)

یادم نمیاد اون قسمت کتابه که هفتهٔ پیش خوندم، چی بود. فقط یادمه نوشته بود بدیهیه که آدم کم‌حافظه نادان می‌مونه.

برنامه‌ریزی اینا این‌طوریه که من فردا در یک زمان هم باید برم نمی‌دونم چی‌چی سلامت، هم نشست نمی‌دونم چی‌، هم سر کلاس.
تا صبح وقت دارم تکثیر شم.

از چهارشنبه هم هنوز اجتماعی بودنم شارژ نشده.
امیدوارم هفته‌م بدون نفرت از انسان‌ها بگذره.

از پینترست.

نه به انسان‌‌ها.✊

وای همین اول روز یکی اومد کله‌مو نامساعد کرد.

گاهی فکر میکنم این احساسم بخاطر اینه که ادم ها باهم حرف میزنن و ارتباط برقرار میکنن، من نمی‌تونم حس میکنم بیگانه‌م
بعد چون احساس ناتونی دارم در جذبشون یا دخالت خودم توی صحبتشون، از خودم دفع‌شون میکنم

تا صبح🤝🤝🤝🤝🤝

این‌قدر این جلسهٔ کوفتیو لغو کردن که الآن منتظرم وسطش بهمون حمله کنن.

سالم موندیم.

امروز یکی از اساتید گفت: «به کلوپ مجانین و دیوانگان خوش اومدید.»
دقیق و زیبا.

2008

می‌دونم خیلی معروفه و به احتمال زیاد شنیدید.
فقط خواستم آهنگ متروییم رو این‌جا داشته باشم.
*خندهٔ شیطانی*