همیشه برام سواله اونایی که گلوله می‌خورن، اونایی که بدنشون رو پوست زبر آسفالت میفته، اونایی که اعدام می‌شن، اونایی که می‌دونن طناب‌دار آخرین چیزیه که قراره لمسشون کنه، تو اون نفس‌هایِ آخر به چی فکر می‌کنن؟ توی اون لحظات آخر، تویِ اون هیاهو، فریاد و ناله مردم، توی اون لحظات آخر، تویِ اون سکوت کرکننده و آرامش جلاد، چیا از ذهنشون می‌گذره؟
توی اون لحظاتی که خونشون محصورشون کرده، توی اون لحظاتی که پاهاشون از زمین فاصله گرفته، توی اون لحظاتی که دیدشون داره تار می‌شه، سینه‌شون سنگین شده و نفسشون بالا نمیاد، دوست داشتن کیو صدا کنن؟ کیو برای آخرین بار ببینن؟ با کی خداحافظی کنن؟ توی اون ثانیه‌هایِ آخر قبل از غرق شدن تو تاریکی، به چه درکی می‌رسن؟ از زندگی، از عشق؟

شکر خدا مدیریت بلاگفا بالا نمیاد. 🤲

وی‌پی‌ان هم وصل نمی‌شه. 🤲

2005

همین.

2022
https://t.me/MetalWorld/87987

گویا اسم آهنگ عبارتی لاتینه به معنای «نور ابدی».
(یا یه همچین چیزی.)

با اجازهٔ بزرگان هیل‌استورم‌دوست.
2022
https://t.me/MetalWorld/79341

یه روزی/شبی آویزون ایشون خواهم شد و می‌رم عکاسی کردنش رو ببینم.

از عکاس هم پاسخ نه رو نمی‌پذیرم.

انگار وقت‌هایی که حالم بده با مکتوب کردن وعده‌ی خودکشی در آینده خودم رو تسکین می‌دم. شما بخونید خودم رو خر می‌کنم.

سر صُپّی!

دیشب.
#آهستگی

Nobody is normal.

میرم توییتر و این سوال تو سرم می‌پیچه. من چرا زنده‌م؟