اینو پارسال تقریبن همین موقعا کشیدم. عکسِ ژینا رو گذاشتم جلوم، اشک ریختم و نقاشی کردم. هنوز عکسِ ژینا روی تخت بیمارستان رو نگاه می‌کنم، اون عکس، چیزی فراتر از یه عکسه.
بعد از کشیدنِ این، که دیجیتال کار اش کردم، تصمیم گرفتم همه‌ی اون آدم‌هایی که سال‌ها، پنهان از خونواده‌ی ارزشی‌ام، با خوندن قصه‌هاشون اشک ریخته بودم و عزاداری کرده بودم و هی افسرده و افسرده‌تر شده بودم رو نقاشی کنم. یکی از دفترهام که دوستم هاله بهم کادو داده بود و خیلی برام عزیز بود رو برداشتم تا همه‌ی صفحاتش رو با چهره‌های تصویرسازی‌شده‌ی اون قهرمان‌ها پُر کنم.
از ستار بهشتی و گوهر عشقی شروع کردم و ...
همون‌جا هم تموم شد! بال‌هام رو چیدن، قلمم رو شکستن و .. چی بگم.
سال عجیبی بود. واسه‌ی من سالِ عبور بود. عبور از خیلی چیزا و خیلی آدما.
سایه‌ی سیاه ج.ا هنوز رو سرمونه، با این وجود از خیلی چیزا آزاد شدیم. حداقل از دیکتاتورهای اطراف‌مون عبور کردیم. من از این که مستعمره‌ی خونواده و بزرگ‌ترهام بودم رها شدم. خونواده‌ای که به خودشون اجازه میدن که صرفا به این علت که سن‌شون از من بیش‌تره، برای همه‌ی مسائل ریز و درشت زندگیم تعیین تکلیف کنن.

2004

این یکی از آهنگایی بود که از شدت علاقه نمی‌خواستم با کسی به اشتراک بذارمش؛ تا اینکه دیدم توی هری پاتر ازش استفاده شده (و از نظرم یکی از جذاب‌ترین صحنه‌هاشه: یوتیوب) و اینجا فکر کردم باید کمتر خسیس باشم.

یه‌نفر برای ویدیوی اجرای زندهٔ این آهنگ نوشته: اگه این آهنگ احساستو درگیر نمی‌کنه، پس احساس نداری. (یا یه همچین چیزی. یادم نیست.)

We're happy, Ma, we're having fun
(It's beyond my wildest expectation)
.

بدون ادیت

پلتفرم موردعلاقه‌م گودریدزه.
مثلاً می‌نویسی: حال ندارم ریویو بذارم.
برمی‌گردی می‌بینی ده نفر لایکش کردن و دوتا ریکوئست جدید داری.

2014

یکی برای این نوشته بود: وقتی بهش گوش می‌دم، دلم می‌خواد به‌زور وارد خونهٔ یکی شم و به گل‌هاش آب بدم.

می‌خواستم یه چیز جالبی دربارهٔ یه موضوعی بگم ولی یادم نمیاد.

توی گالری می‌گشتم که دیدم دوتا عکس دیگه عین همین ولی در زمان‌های مختلف دارم. (این برای همین الآنه.)
می‌تونم این سه‌تا رو باهم مقایسه کنم و تغییری که کردم رو ببینم. (نور و کادر دقیقاً همینه. حتی لباس‌ها هم عوض نشده‌ن. هیچ علاقه‌ای به تغییر ندارم. درود بر ثبات.)
#آهستگی

پ‌ن: البته اون قسمت دیوار کثیف‌تر شده. از تمیز کردن دیوار هم خوشم نمیاد.

البته کلاً گالری جای عجیبیه. هیچ نمی‌دونم چی شد که یک‌سال و چندماه پیش این‌طوری شد.
(حالا هم نمی‌دونم چرا خواستم بذارمش این‌جا. ته‌ تهش سر عقل میام و بی‌سروصدا پاکش می‌کنم.)
#آهستگی

خانم گردن‌دراز گیاهی
#خط

با اجازه پر رنگش کردم :)

خانم لوبیای سحرآمیز اژدها به‌سر.

2023

امروز هرجا رو باز کردم چندتا five finger death punch خورد تو صورتم.
احساس می‌کنم اتفاق مهمی افتاده که بی‌خبرم.

یعنی داری به عنوان یه خاورمیانه‌ای به کیلو کیلو بدبختی فکر می‌کنی.
بعد این‌طوری ‌می‌شی که: «هووووم. دارم ماجرایی که هیچ تاثیری روی زندگیم نداره رو از دست می‌دم؟»
عجیب است.