Robert Frank
زادهٔ ۹ نوامبر ۱۹۲۴
درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۲۰۱۹

در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۳
#او_چه_دید
Robert Frank

تجربهٔ جدید و از این حرفا.
#خط

در نگاه اول خوبه ولی بعد پنج‌ثانیه یه‌طوری می‌شه.

ما مثل همیم.

نمی‌دونم چی شد که این اومد جلوی چشمم.
برای تیره احتمالاً.
عکس تروتمیزی نیست ولی ابر و درخت خوبی داره. :)

#آهستگی

۱۳۷۱

2005

خانم پرزرق‌وبرق
#خط

وای می‌خواستم سایهٔ چشم بزنم یادم رفت.
فقط هم خروجی jpg گرفتم.

عیب نداره.
سری بعد.

این الف من نیستم. هرگونه ارتباطی با این کانال رو تکذیب می‌کنم.
https://t.me/nahani_ha/726

پ‌ن: از شدت دموکرات بودن مجبور شدم این مطلب بسیار بسیار مهمو اینجا بگم.

اینو پارسال تقریبن همین موقعا کشیدم. عکسِ ژینا رو گذاشتم جلوم، اشک ریختم و نقاشی کردم. هنوز عکسِ ژینا روی تخت بیمارستان رو نگاه می‌کنم، اون عکس، چیزی فراتر از یه عکسه.
بعد از کشیدنِ این، که دیجیتال کار اش کردم، تصمیم گرفتم همه‌ی اون آدم‌هایی که سال‌ها، پنهان از خونواده‌ی ارزشی‌ام، با خوندن قصه‌هاشون اشک ریخته بودم و عزاداری کرده بودم و هی افسرده و افسرده‌تر شده بودم رو نقاشی کنم. یکی از دفترهام که دوستم هاله بهم کادو داده بود و خیلی برام عزیز بود رو برداشتم تا همه‌ی صفحاتش رو با چهره‌های تصویرسازی‌شده‌ی اون قهرمان‌ها پُر کنم.
از ستار بهشتی و گوهر عشقی شروع کردم و ...
همون‌جا هم تموم شد! بال‌هام رو چیدن، قلمم رو شکستن و .. چی بگم.
سال عجیبی بود. واسه‌ی من سالِ عبور بود. عبور از خیلی چیزا و خیلی آدما.
سایه‌ی سیاه ج.ا هنوز رو سرمونه، با این وجود از خیلی چیزا آزاد شدیم. حداقل از دیکتاتورهای اطراف‌مون عبور کردیم. من از این که مستعمره‌ی خونواده و بزرگ‌ترهام بودم رها شدم. خونواده‌ای که به خودشون اجازه میدن که صرفا به این علت که سن‌شون از من بیش‌تره، برای همه‌ی مسائل ریز و درشت زندگیم تعیین تکلیف کنن.

2004

این یکی از آهنگایی بود که از شدت علاقه نمی‌خواستم با کسی به اشتراک بذارمش؛ تا اینکه دیدم توی هری پاتر ازش استفاده شده (و از نظرم یکی از جذاب‌ترین صحنه‌هاشه: یوتیوب) و اینجا فکر کردم باید کمتر خسیس باشم.

یه‌نفر برای ویدیوی اجرای زندهٔ این آهنگ نوشته: اگه این آهنگ احساستو درگیر نمی‌کنه، پس احساس نداری. (یا یه همچین چیزی. یادم نیست.)

We're happy, Ma, we're having fun
(It's beyond my wildest expectation)
.