ایرج میرزا حدود صدسال پیش دربارهٔ ملاها گفت: «زمان رفتن این خار‌ و خس نیست؟» و دارم به این فکر می‌کنم که چقدر گناه داریم.

2005
این کاوره. اصلش رو دوست ندارم. همین خوبه.

«وقتی برم، خاکم می‌کنی؟»
به گوینده غبطه می‌خورم. کسی هست که بتونه اینو ازش بپرسه. باید جالب باشه.
«من دردم، امیدم، رنجم.»
معلومه که می‌تونی خود امید باشی. تو می‌دونی کی دفنت می‌کنه. نگو «سعادتی ندارم». چشماتو باز کن و ببینش.

2009

ریتمش هم به متن می‌خوره، هم نمی‌خوره. :))
خیلی شاده ولی صدای قطار رو تداعی می‌کنه.

در واقع 1992

ما چون خیلی فرهیخته‌ایم، به خود آهنگ‌ها توجه می‌کنیم و درگیر دعوای بچگانهٔ متالیکافنا و مگادث‌فنا نمی‌شیم چون می‌دونیم به‌طور کلی متالیکا بهتره.

به‌هرحال، این هم از اون آهنگاییه که بغلت می‌کنه و تسکینت می‌ده.

تازه اولیه فقط دیده کتابایی که دربارهٔ متالن رو توی گودریدز چیز کردم. :)))

گویا علاقه به آهستگی، ارثیه.
بخشی از آرشیو ویدیوهای پدر، عموماً برای سال ۸۷ تا ۸۹.
(ولی من فقط فیلمای خودمو می‌خواستم، نه جاده.)

متأسفانه این‌قدر درست گفت که بهم برنخورد.

سالش رو نمی‌دونم. دههٔ سی؟ شاید. بی‌مدرک می‌گم. شاید اواخر دههٔ بیست. غیر‌ این دوحالت نیست.

همون کپشن قبل. طبیعیه، عمرش به بیشتر خوندن نکشید.

رفیعی درس زندگیه. درس اول اینه که تف بندازید تو صورت ضدواکسنا. درس دوم هم اینه که معتاد نشید. خودم پریروز‌ برای دومین‌بار قول انگشتی دادم که معتاد نشم. (نمی‌دونم چرا این بچه به یه‌بار قانع نشد.) شما هم یکیو پیدا کنید بهش قول‌ انگشتی بدید که معتاد نشید.
رفیعی فقط ۳۱ سال زندگی کرد. حیف شد. ای‌بابا.

من و که؟

۱۳۴۱

2003

یه نسخهٔ متال‌ از‌ این دارم. یادم باشه دوباره گوش بدم، اگه جالب بود این‌جا‌ هم بذارم.
(الآن دارم دفتونز گوش‌ می‌دم. نمی‌شه چیز دیگه‌ای بذارم.)