زوال
#آهستگی

خودش اومد پیشم.
#آهستگی

2016

برام جالبه که چقدر می‌تونن دوست‌داشتن و مرگ رو درهم‌آمیخته ببینن.
«توی‌ قربانگاه زانو می‌زنم و قول می‌دم تا آخرش بمونم.»
آهنگ‌های دیگه‌شون هم همین‌طوره. یکی‌ از دلایلی که تا این حد شیفته‌شون شده‌م.

2020

خلاصهٔ مکالمه‌های چندروز اخیر.

ایرج میرزا حدود صدسال پیش دربارهٔ ملاها گفت: «زمان رفتن این خار‌ و خس نیست؟» و دارم به این فکر می‌کنم که چقدر گناه داریم.

2005
این کاوره. اصلش رو دوست ندارم. همین خوبه.

«وقتی برم، خاکم می‌کنی؟»
به گوینده غبطه می‌خورم. کسی هست که بتونه اینو ازش بپرسه. باید جالب باشه.
«من دردم، امیدم، رنجم.»
معلومه که می‌تونی خود امید باشی. تو می‌دونی کی دفنت می‌کنه. نگو «سعادتی ندارم». چشماتو باز کن و ببینش.

2009

ریتمش هم به متن می‌خوره، هم نمی‌خوره. :))
خیلی شاده ولی صدای قطار رو تداعی می‌کنه.

در واقع 1992

ما چون خیلی فرهیخته‌ایم، به خود آهنگ‌ها توجه می‌کنیم و درگیر دعوای بچگانهٔ متالیکافنا و مگادث‌فنا نمی‌شیم چون می‌دونیم به‌طور کلی متالیکا بهتره.

به‌هرحال، این هم از اون آهنگاییه که بغلت می‌کنه و تسکینت می‌ده.

تازه اولیه فقط دیده کتابایی که دربارهٔ متالن رو توی گودریدز چیز کردم. :)))

گویا علاقه به آهستگی، ارثیه.
بخشی از آرشیو ویدیوهای پدر، عموماً برای سال ۸۷ تا ۸۹.
(ولی من فقط فیلمای خودمو می‌خواستم، نه جاده.)