این بهترین ویدیوییه که از آواتار دیدم. چندوقت یه‌ تیکه‌ش پروفایلم بود. چندروز پیش هم توی پین‌های چتم با نازنین پیداش کردم.
اون‌قدری ازشون شنیدیم که به دلیل جذابیت ویدیوش پی ببریم. :)

این هفته از آدما‌ عکسایی گرفتم که دوستشون دارم؛ ولی متأسفانه یا خبر ندارن این کارو کردم، یا خبر دارن و فکر می‌کنن پاکش کردم، یا می‌دونن نگهش داشتم ولی فکر می‌کنن آدم قابل اعتمادیم. خلاصه که نمی‌تونم بذارم ولی شما تشویقم کنید.🙏

2003

You're too tired
You choose Heaven over the Earth and me
But come on, please
You should wake up

1995

Chino Moreno:
«اینو وقتی نوشتم که ۱۶ سالم بود. احتمالاً یکی از خشمگین‌ترین آهنگامه. دربارهٔ ظلم آدمای سلطه‌گر اطرافم بود. احساس می‌کردم کل دنیا علیهمه. انگار اون آدما بهم آسیب فیزیکی می‌زدن.»

2004

دلیل اصلیم برای بازبینی کل بوجک هورسمن، قسمت شیشم فصل چهار بود.

این اثر اشاره به چی داره؟ آزادی؟ خشونت؟ زن؟ جامعه‌ی LGBTQ؟ یا همه‌ش با هم؟

این وقت صبح توی ایستگاه، آدمای غربیه باهم حرف می‌زنن و می‌خندن.
زیبا.

یه جوری اوضاع مترو روی چیز کردن که دعوا شد. :))
عجب داستانیه پسر.

آقا می‌درخشد.
#آهستگی

این نقطه‌ایه که شما هم ایمان میارید مغولی خیلی متاله.

کاوری که امضای The Hu رو داره، اونم به چه بزرگی. هم از سازهای مغولی استفاده کردن، هم متن رو به زبان خودشون برگردوندن. کامنت‌های یوتیوب می‌گفتن ترجمهٔ دقیق همون متن انگلیسیه؛ راست و دروغش با خودشون.

متالیکا رو دوست دارم. این آهنگ رو هم دوست دارم. نسخهٔ د هو رو نمی‌فهمم، پس نمی‌تونم بهش احساس نزدیکی کنم؛ ولییییییی موقع گوش دادنش چنان شوری منو می‌گیره که وای. این حسو نسبت به بقیهٔ آهنگ‌هاشون هم دارم.
پس تکرار می‌کنم: مغولی متاله.

«تا وقتی به تهش نرسم، باورم نمی‌شه این گودال بی‌پایانه.»
همین یه‌خط، یادگاریه که از این آهنگ برام مونده.
#خط