دعا کنید خورشید بره

اینو خرس می‌گه‌؛ چون دیده و می‌دونه جز دعا کار دیگه‌ای از دست جغد برنمیاد.
«وقتی از رود می‌نوشم، می‌بینم اشک‌های همه‌تون یه مزه داره.»

درباره‌ش گفتن که جغد و عقاب مثل همن؛ چون هردو به یه اندازه جنگ‌طلبن. (ما هم اصلاً ندیدیم جغدو بیشتر دوست دارن.)
توی توضیحاتشون پای استالین و هیتلر رو هم وسط کشیدن ولی چون از این کارا خوشم نمیاد، ازش می‌گذریم.

دوازده
بخور‌ یا خورده شو

جنگ جغد و عقاب شدت گرفته. یه سری توصیف از خون و خون‌پاشی داره که حال ندارم بنویسم. 

گرگ و جغد خسته و آسیب‌دیده‌ان. گرگ روی زمین افتاده و «شرابی از خون خودش رو می‌چشه».
خرس شاهد ماجراست. خطاب به گرگ می‌گه: «بالأخره از این سرزمین نفرین‌شده رها می‌شی.»

عقاب مرده. جغد کشتش و خوشحاله که برده، ولی آفتاب داره طلوع می‌کنه. فریاد می‌زنه، به گرگ می‌گه که چرا نبردیم.
«چیزیو بهت دادم که می‌خواستی، و می‌خواستی بجنگی. خورشید همیشه میاد و تو نمی‌بینی.»
جغد تازه فهمیده که جنگ پوچی داشته.
گرگ می‌گه آسیب دیده و باید بخوابه.

وقتی برف سرخ می‌شه

عقاب مرده و گرگ داره می‌میره. جغد این آهنگ رو برای عزیزترین دوستش، گرگ، می‌خونه.

«گفتن هیچی بهت آسیب نمی‌زنه.
هرگز نترسیدی.»
«شکست‌ناپذیر بودی.»
«توی‌تگرگ و کولاک و بارون، از تندر سریع‌تر می‌دویدی.»
«شب هم‌پیمانت بود، شب اسمت بود، باهاش یکی بودی.»
«نور‌ توی قلبت مسیر رو روشن می‌کرد.»
«تا ابد آوازهات رو می‌خونیم.»
«سمت ستاره‌ها برو، دنبالت میام.»
«وقتشه، راه رو روشن کن.»
«نمی‌ذارم فراموشت کنن.»

توی توضیح آواتار اومده که این یه لالاییه؛ ولی من بهش می‌گم نِواجِش. از لفظ خودشون بهتره. من بهتر می‌دونم یا آواتار؟ وا.

چون امروز موهام تیم برتونی شده، آلبوم رو تموم می‌کنیم.
شاید بپرسید چه ربطی داره؛ باید بگم که این‌جا فقط من سوال می‌پرسم.

سیزده
درد بیش از حد

بعد نواجش جغد، هرچی بگیم اضافه‌کاریه. (تنبلم، بهونه میارم.)
جغد نمی‌تونه حرکت کنه؛ ولی باید پیش از مرگ بچه‌هاش، که هنوز توی تخمن، رو ببینه.
داره به‌زور خودش رو می‌کشه بالای کوه که صدایی می‌شنوه؛ کلاغ‌هان. صداشون می‌زنه.
آهنگ بعدی، آواز کلاغ‌هاست.

سور‌ کلاغ‌ها
(با تشکر از فست‌دیکشنری که ما رو از ترکیب ناآشنای شراب کلاغ نجات داد.)

کلاغ‌ها مست خون لاشه‌هان و جشن گرفته‌ن. (به دلایلی با کلاغ‌ها به مشکل خورده‌م و هیچ تلاشی برای گوگولی نشون دادنشون نمی‌کنم.)

«می‌بریمت خونه و ازت مراقبت می‌کنیم.» (من خطاب به گوگولی‌ترین همکلاسم.)
(البته اینا می‌خوان جسد جغد رو هم به ضیافتشون اضافه کنن، من می‌خوام جدی مراقب بچه باشم.)

قبلاً ترک‌ها رو به فارسی برگردوندم که این‌جا جلو بیفتم؛ ولی ولله اگه بفهمم فارسی اینو چی نوشتم. :)) برای همین وانمود می‌کنیم اتفاق مهمی نیفتاده.

جا نشد، ادامه‌ش توی کامنت.

چهارده
مرگ پرنده

کلاغ‌ها هنوز گرم جشنین که با جسد دوستان و دشمنان جغد گرفته‌ن.
جغد سعی می‌کنه از کوه بره بالا. خیلی ضعیفه و «هرگز نمی‌فهمه جای بچه‌هاش امنه یا نه.»
برای هیچی جنگید و فکر می‌کرد می‌تونه جلوی خورشید رو بگیره.
این‌جا آخرین آوازش رو می‌خونه...

اون‌طوری که گوگل گفته، عنوان شکلی از خاک‌سپاری که نه، آسمان‌سپاریه.
بعضی مردم جسد مرده‌شون رو می‌ذارن روی کوه تا حیوانات، خصوصاً پرنده‌ها ازش تغذیه کنن.

اول همون چیزی رو می‌خونه که توی ترک اول خونده؛ خسته‌تر، ناامیدتر و رو به مرگ.
«داستانم این‌جا به پایان می‌رسه.
همه‌ش رو تعریف‌ کردم.
به باد سپرده شدم.»
«آخرین نفسم رو برای شب دادم.»
«از قانون و زمان رها شدم.»

جغد می‌میره.

عاشق این ترکم. غم شکوهمندانه‌ای داره. دوست دارم موقع گوش کردنش به آسمون نگاه کنم. دوست دارم بعد یه‌شب بی‌خوابی، موقع طلوع آفتاب بشنومش.
برام آهنگ عزیزیه.
حرف بیشتری ندارم.

پونزده
رنج ادامه خواهد داشت

از جنگ چیزی جز غم نمی‌مونه.
آخرین جمله اینه:
«شب به‌خیر.»
همه‌ش یه قصه‌ست. همه‌ش.

آلبوم در واقع این‌جا تموم می‌شه.
بعداً دوتا ترک بهش اضافه شد. اولیش چیز خاصی نداره. دومیش هم سوئدیه و نمی‌فهمم چیز خاصی داره یا نه. اگه داشت حتماً می‌گفتن دیگه.

وای تموم شد. با تشکر از صبر شما. تموم شد. پشمام.

بعد مغولی و آلمانی، سوئدی هم خیلی متاله. بهشون نمی‌خوره. :)))

این بهترین ویدیوییه که از آواتار دیدم. چندوقت یه‌ تیکه‌ش پروفایلم بود. چندروز پیش هم توی پین‌های چتم با نازنین پیداش کردم.
اون‌قدری ازشون شنیدیم که به دلیل جذابیت ویدیوش پی ببریم. :)

این هفته از آدما‌ عکسایی گرفتم که دوستشون دارم؛ ولی متأسفانه یا خبر ندارن این کارو کردم، یا خبر دارن و فکر می‌کنن پاکش کردم، یا می‌دونن نگهش داشتم ولی فکر می‌کنن آدم قابل اعتمادیم. خلاصه که نمی‌تونم بذارم ولی شما تشویقم کنید.🙏

2003

You're too tired
You choose Heaven over the Earth and me
But come on, please
You should wake up

1995

Chino Moreno:
«اینو وقتی نوشتم که ۱۶ سالم بود. احتمالاً یکی از خشمگین‌ترین آهنگامه. دربارهٔ ظلم آدمای سلطه‌گر اطرافم بود. احساس می‌کردم کل دنیا علیهمه. انگار اون آدما بهم آسیب فیزیکی می‌زدن.»