مجازی سازی ذخیره سازی داده (Data Storage Virtualization)
از آنجایی که ذخیره‌سازی داده یکی از نیازمندی‌های هر کسب و کار است و حجم این داده به مرور افزایش پیدا می‌کند، مدیریت آن به مرور مشکل تر می‌شود. به همین ترتیب به مرور زمان تکنولوژی‌ها و راه‌حل‌ها زیادی برای غلبه بر این مشکلات توسعه داده شده‌اند که در نهایت به گونه‌ای متحول شدند که Data Storage Virtualization نام گرفت. اولین مرحله برای این راه‌حل، حذف اختلاف بین منابع محلی و شبکه است. با این کار، منابع ذخیره‌سازی شبکه شده مانند منابع محلی برای یک ماشین قابل استفاده خواهند بود. سپس این منابع ذخیره‌سازی می‌توانند بصورت عادی توسط هریک از ماشین‌ها به سادگی مورد دسترسی قرار بگیرند.

مزیت این کار برای شرکت‌ها واضح است. اول اینکه کل فضای ذخیره‌سازی داده در یک محل متمرکز نگهداری می‌شود. این کار مدیریت داده را برای مدیران بسیار ساده‌تر می‌کند و همچنین تهیه کپی‌های مختلف، تهیه کپی پشتیبانی یا آرشیو داده را نیز ساده‌تر می‌کند. دوم این که شبکه ذخیره‌سازی (SAN) با حجم بسیار زیادی می‌تواند ایجاد شود. این شبکه به سازمان‌ها امکان اجرای راه‌حل‌هایی که نیاز به فضای ذخیره‌سازی زیادی دارند را نیز می‌دهد. برای مثال، یک سرور می‌تواند تعدادی دیسک سخت داشته باشد اما نهایتا در تعداد دیسک هایی که می‌تواند پشتیبانی کند محدودیت وجود دارد. اما SAN ها می‌توانند شامل تعدادی rack باشند که در هر کدام تعداد زیادی دیسک وجود دارد و محدودیتی در تعداد rack ها و نیز تعداد دیسک ها وجود نخواهد داشت. تنها محدودیتی که در این حالت برای سازمان وجود دارد، میزان هزینه‌ای است که برای تهیه فضای ذخیره‌سازی اختصاص می‌دهند.

اما اگرچه SAN ها می‌توانند خیلی برای سازمان‌ها مفید باشند، اما ضرورتاً کارها را برای کاربران ساده‌تر نمی‌کنند. زیرا پروتکل های مختلف برای استفاده از آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد و هنوز باید مکان فیزیکی داده مشخص باشد. اینجاست که مفهوم مجازی‌سازی فضای ذخیره‌سازی می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد تا کاربران درگیر پروتکل ها و پیکربندی‌ها نشوند. در حقیقت در این روش یک لایه بین فرآیند های فیزیکی و منطقی ذخیره‌سازی داده قرار می‌گیرد و همه چیز را استاندارد می‌کند بطوریکه از دید منطقی همه فضا بصورت یکپارچه دیده شود. مجازی‌سازی فضای ذخیره‌سازی مزایای زیادی برای کسب‌و‌کار‌ها دربر دارد. برخی از مزایای اصلی به این شرح می‌باشد:

امکان مدیریت ساده‌تر راه‌حل‌های ذخیره‌سازی داده: به کمک این روش پیچیدگی هایی که در برخورد با داده‌های با حجم زیاد معمولا پیش می‌آید بسیار کاهش می‌یابد و راه‌حل‌های مختلف کار با داده‌های حجیم از طریق یک بستر استاندارد به راحتی قابل پیاده‌سازی خواهند بود.
مستقل از فروشنده شدن تکنولوژی‌های ذخیره‌سازی: در گذشته SAN ها سخت‌افزارهایی بودند که توسط فروشندگان مختلف با تکنولوژی‌های مختلف ارائه می‌شدند و پیاده‌سازی آنها خیلی ساده نبود و از پروتکل های مختلفی استفاده می‌کردند. با مجازی‌سازی می‌توان استفاده از این تکنولوژی‌ها را ساده کرد زیرا در نهایت همه چیز بصورت استاندارد مورد استفاده قرار می‌گیرد.
امکان صرفه‌جویی در هزینه‌ها: مدیریت ذخیره‌سازی فیزیکی هنوز هم در مراکز داده یک کار خسته کننده است. زمان و مهارت افراد می‌تواند بصورت مفیدتر بکار گرفته شود. با مجازی‌سازی داده می‌توان بصورت کارآمد نیاز به متخصصین IT را برای انجام کارهای دستی مدیریت ذخیره‌سازی فیزیکی برطرف کرد. نکته دیگر این است که سخت‌افزار لازم نیست وابسته به یک فروشنده خاص باشد و می‌توان تکنولوژی‌های ذخیره‌سازی را از فروشنده‌های مختلف خریداری کرد.
شرکت‌های بسیاری از این روش پشتیبانی می‌کنند: شرکت‌های مهم بسیاری درگیر توسعه تکنولوژی‌های مجازی‌سازی فضای ذخیره‌سازی شده‌اند که می‌توان به HP، VMware، EMC و IBM اشاره کرد. برای مثال VMware تکنولوژی مجازی‌سازی ذخیره‌سازی را در برخی از محصولات خود نظیر VMware Workstation بکارگرفته است. EMC راه‌حل خود را بنام Information Lifecycle Management ارائه کرده است. IBM هم راه‌حل مجازی‌سازی داده خود را بنام Total Storage توسعه داده است. آنها یک کنترلر SAN خاص را ارائه کرده‌اند که می‌تواند بسیاری از کارهای مدیریت SAN را انجام دهد و بار کاری مدیران مرکز داده را به شدت کاهش می‌دهد و امکان بهره‌وری بیشتر را از نظر زمان و منابع فراهم می‌آورد.

مجازی سازی سیستم عامل (OS Virtualization)
مجازی‌سازی سیستم عامل اگرچه شبیه به روش full virtualization است اما در حقیقت کاملا با آن متفاوت است. روش full virtualization شامل مجازی‌سازی کل سخت‌افزار یک ماشین است. سپس هر محیط مجازی در سیستم عامل خود و هسته مربوط به خود اجرا می‌شود. اما مجازی‌سازی در سطح سیستم عامل متفاوت است و در آن محیط‌های مجزا، هسته های مجزا ندارند، بلکه همه محیط‌ها (که به آن ها container گفته می‌شود) در یک هسته واحد اجرا می‌شوند.

محیط هر container در مجازی‌سازی سیستم عامل از دیگر container ها ایزوله خواهد بود و مانند یک سرور فیزیکی عمل می‌کند. در محیط یک container برنامه‌ها می‌توانند اجرا شوند. نتیجه نهایی در این سطح از مجازی‌سازی شبیه full virtualization است، اما روند انجام کار متفاوت است. مجازی‌سازی سیستم عامل چند نمونه تجربه عملی دارد. این روش مدت ها در محیط‌های میزبانی مجازی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. میزبانی مجازی شامل میزبانی بیش از یک نام دامنه بر روی یک ماشین فیزیکی یکسان بوده است. با استفاده از مجازی‌سازی سیستم عامل، میزبان‌های وب می‌توانستند محیط‌های مجزا و امنی را برای نام های دامنه مختلف ایجاد کنند. این کار واقعا سودمند است زیرا اگر منابع فقط به یک دامنه اختصاص داده شود، بخش عمده آن به هدر می‌رود.

دیگر مزایای استفاده از مجازی‌سازی سیستم عامل شامل تفکیک برنامه‌ها با امکان مدیریت آسان منابع است. برای مثال می‌توانید یک گروه از برنامه‌ها را در container های مختلف دسته بندی کنید یا جدا کنید. به این ترتیب منابع نرم‌افزاری نسبت به حالتی که همه برنامه‌ها با هم در یک محیط قرار داشته باشند، بهتر قابل مدیریت خواهند بود. به نظر می‌رسد که مجازی‌سازی سیستم عامل بسیار مفید بوده است و شاید جای تعجب داشته باشد که چرا اکثر سازمان‌ها امروزه بجای آن از full virtualization استفاده می‌کنند. هر دو راه‌حل اگر چه با هم متفاوتند ولی نتیجه یکسان دارند و هر دو مزایا و معایب خودشان را نیز دارند.

مزیت اصلی مجازی‌سازی سیستم عامل بر full virtualization این است که سربار بسیار کمتری دارد و در نتیجه بهره‌وری آن بسیار بیشتر است زیرا نیاز به شبیه‌سازی سخت‌افزار ندارد. از طرفی اشکال آن این است که نمی‌تواند سیستم‌های عاملی غیر سیستم عامل میزبان را اجرا کند. اگر بخواهید یک محیط لینوکسی را در سیستم عامل ویندوز اجرا کنید، مجازی‌سازی سیستم عامل برای شما مناسب نخواهد بود.

محیط Container محدودیت‌هایی نیز دارد. برای مثال، یک Container نمی‌تواند هسته خود را مستقیما تغییر دهد. نمی‌توان سیستم فایل‌ها را mount یا dismountکرد و نمی‌توان دیگر فعالیت های سطح بالا را انجام داد. یک روش full virtualization به کاربر دسترسی بدون محدودیتی را به محیطی که در آن سیستم عامل های مختلف می‌تواند نصب شود می‌دهد. بنابر این قابلیت انعطاف full virtualization باعث شده است که به یک راه‌حل استاندارد برای مجازی‌سازی تبدیل شود. همراه با تکنولوژی‌های دیگر hardware-assisted virtualization و Para-assisted virtualization، این روش کارآیی و بهره‌وری در حد مجازی‌سازی سیستم عامل را بدست آورده است. اما با این حال تکنولوژی مجازی‌سازی سیستم عامل هنوز بطور گسترده (برای مثال در محیط‌های میزبانی وب) مورد استفاده قرار می‌گیرد و در آینده نیز استفاده خواهد شد.

کتاب استانداردهای طراحی وب به زبان فارسی

سه کتاب مرجع برای طراحی وب....html,css,javascript-jQuery

این استاندارد که مجموعه ای از کنترلرها و چک لیست های پیشنهاد شده امنیتی میباشد برای استفاده همزمان با استاندارد ISO/IEC 27002 و به منظور صدور گواهینامه تدوین گردیده است . شما می توانید در پیوست اسناد منتشر شده توسط موسسه استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران را مطالعه فرمایید...
این استاندارد که مجموعه ای از کنترلرها و چک لیست های پیشنهاد شده امنیتی میباشد برای استفاده همزمان با استاندارد ISO/IEC 27002 و به منظور صدور گواهینامه تدوین گردیده است. نکته قابل توجه این است که هنوز دریافت گواهینامه ISO/IEC 27001 امری اختیاری است و می تواند توسط ارگانها و یا سازمانها اجرا نشود.
گواهینامه ایزو 27001 مبین این موضوع است که یک سیستم مدیریت امنیت اطلاعات طبق یک استاندارد برتر گواهی گردیده است. گواهینامه ای که توسط یک مرجع ثبت وصدور گواهینامه شخص ثالث صادر می شود بیانگر این است که شما پیش بینی های لازم جهت حفاظت اطلاعات حساس در برابر دسترسی ها و تغییرات غیر مجاز را مبذول نموده اید.
در این استاندارد همچنین استانداردهایی نظیر ISO/IEC 17799:2005 و سری ISO 13335 و ISO/IECTR 18044:2004 و " راهنماهای OECD برای سیستم های امنیت اطلاعات و شبکه ها - به سوی فرهنگ امنیت " را به همراه می آورد که فراهم آورنده راهنمائی جهت ایجاد امنیت اطلاعات می باشند، و نیز مشتمل بر برخی کنترل های جدید مانند تأکید بر شاخصه های امنیت اطلاعات و مدیریت حادثه است.
لازم بذکر است ISO27001 یک استاندارد فنی، یک محصول یا محرک تکنولوژی و یا روشی برای ارزیابی تجهیزات مانند ضوابط مشترک / ISO 15408، قلمداد نمی شود.همسویی با سایر استانداردهای سیستم مدیریت استاندارد ISO 27001 با سایر استانداردهای سیستم های مدیریتی در یک راستا بوده و استقرار و اجزای سازگار و یکپارچه آن با استانداردهای مدیریتی مرتبط امکان پذیر می باشد . نتایج حاصل از این همسویی :
● هماهنگی با دیگر استاندارد های سیستم مدیریت مانند ISO 9001 و ISO 14001
● بر رشد و بهبود مداوم فرآیندهای سیستم مدیریت امنیت اطلاعات تأکید میکند.
● موجب شفاف سازی الزامات مستند سازی میشود.
● شامل ارزیابی ریسک و فرآیندهای مدیریتی از طریق بکار گیری یک مدل فرآیندی PDCA میشود.ساختار ISO 27001
 در این قسمت نیازمندیهای ضروری این استاندارد مورد بررسی قرار میگیرد:الف- سیستم مدیریت امنیت اطلاعات- نیازمندیهای اصلی- ایجاد و مدیریت ISMS- مستندسازی نیازمندیهاب- مدیریت مسئولیتها- مدیریت تعهدات- مدیریت منابعج- ممیزی داخلی ISMSد- مدیریت بازنگری ISMS- بازنگری داخلی- بازنگری خارجیو- بهبود ISMS- بهبود مستمر- فعالیت اصلاحی- فعالیت پیشگیرانهمحتوای هریک از بخش های استاندارد به شرح زیر می باشد:- مسئولیت مدیریت- ممیزهای داخلی- بهبود ISMS- Annex A : اهداف کنترلی و کنترل ها- Annex B : اصول OECD و این استاندارد بین المللی- Annex C : همخوانی استانداردهای ISO 9001, ISO14001 با این استاندارد


فواید استاندارد ISO27001 و لزوم پیاده سازیاستاندارد ISO27001 فرمت مناسب و قابل اطمینانی به منظور در اختیار داشتن یك سیستم مطمئن امنیتی می باشد. در زیر به تعدادی از فوائد پیاده سازی این استاندارد اشاره شده است:- حصول اطمینان از پایداری تجارت و كاهش صدمات و تهدیدها توسط ایمن ساختن اطلاعات- سازگاری با استاندارد امنیت اطلاعات و حفاظت از داده ها- تصمیم گیری ها مطمئن باشند.- مطمئن ساختن مشتریان و شركای تجاری- امكان رقابت بهتر و موفق تر با شركت های رقیب- ایجاد مدیریت فعال و پویا در پیاده سازی امنیت داده ها و اطلاعاتطبق موارد یاد شده واضح است که این استاندارد علاوه بر رویكرد فرآیندی و مشتری محوری ، رویكردی تجاری را نیز دارا میباشد.
FAQ هایی برای ISO/IEC 270011) ISO 27001 جه زمانی منتشر شد؟در اکتبر 2005، هرچند پیشنویس نسخه نهایی چند ماه قبل از این منتشر شد.2) ISO 27001 چیست؟درواقع همان BS7799-2 میباشد.3) آیا به استاندارد ISO 27002 وابستگی دارد؟بله. اساساً چگونگی افزودن کنترلهای تعریف شده در 27002، چگونگی ایجاد و سیستم مدیریت امنیت اطلاعات را تشریح می نماید.4) مرجع صدور مجوز چیست؟سازمانی که توانایی صدور گواهی نامه استاندارد را برای دیگر سازمانها داراست.5) PDCA چیست؟چرخه ی تشریح شده بوسیله ISO 27001 برای بهبود مستمر میباشد.

acceptance>>>>> Formal agreement that an IT service,
process, plan or other deliverable is
complete, accurate, reliable and meets its
specified requirements. Acceptance is
usually preceded by change evaluation or
testing and is often required before
proceeding to the next stage of a project or
process. See also service acceptance
criteria.

access management>>>>>>>> (ITIL Service Operation) The process
responsible for allowing users to make use of
IT services, data or other assets. Access
management helps to protect the
confidentiality, integrity and availability of
assets by ensuring that only authorized users
are able to access or modify them. Access
management implements the policies of
information security management and is
sometimes referred to as rights management
or identity management.

چند سوال و پاسخ ساده در مورد اینترنت :
How it Works
The Internet works because open standards allow every network to connect to every other network.
This is what makes it possible for anyone to create content, offer services, and sell products without requiring permission from a central authority.
It levels the playing field for everyone and it’s the reason why we have a rich diversity of applications and services that many of us enjoy today.

Who’s in charge of the Internet?

No one is, but everyone is.
Unlike the telephone network, which for years in most countries, was run by a single company, the global Internet consists of tens of thousands of interconnected networks run by service providers, individual companies, universities, governments, and others.

What’s the infrastructure of the Internet like?

The Internet is that it’s a network of networks that needs to operate around the world as if it were one.
Like policy, the technical coordination of the Internet has common characteristics:
Open,
Independent,
Run by non-profit membership organizations that work together to meet the needs everyone.

ه به دور از چشم ما کار می‌کنند، گواه طراحی بی‌نظیر آنهاست.

کلاینت‌ها و سرورها

سرورها دسترسی یه اینترنت را برای ما میسر می‌کنند. تمام ماشین‌های موجود در اینترنت یا سرور هستند یا کلاینت. سرورها دستگاه هایی هستند که به دیگر ماشین‌ها سرویس ارائه می‌دهند و ماشین‌هایی که از آنها برای برقراری ارتباط با سرورها استفاده می‌شود کلاینت هستند.

در فضای اینترنت، این سرور‌های وب،‌ سرورهای ایمیل، سرورهای FTP و دیگر سرورها هستند که نیازهای ما برای ایجاد ارتباط را برطرف می‌کند.
وقتی که شما می‌خواهید به www.hamshahrionline.ir متصل می‌شوید تا یک صفحه را بخوانید، از یک کلاینت (کامپیوتری که پشت آن نشسته‌اید) استفاده می ‌کنید.

در واقع ابتدا به سرور وب www.hamshahri.ir دسترسی پیدا می‌کنید؛ ماشین سرور صفحه‌ای را که شما درخواست کرده‌اید پیدا می‌کند و برایتان می‌فرستد. کلاینت‌هایی هم که به یک ماشین سرور متصل می‌شوند همین کار را با یک منظور مشخص انجام می‌هند؛ یعنی درخواست‌هایشان را به یک نرم افزار مشخص سرور که در یک ماشین سرور فعال است هدایت می‌کنند.

هر سرور یک نشانی IP ثابت دارد که به ندرت تغییر پیدا می‌کند. در مقابل یک کامپیوتر خانگی که از طریق مودم شماره‌گیری می‌کند هر بار که به ISP متصل می‌شود یک نشانی IP دریافت می‌کند.
این IP تا هنگامی که شما به اینترنت وصل هستید منحصراً در اختیار شماست اما هر بار که به یک ISP متصل شوید، یک IP جدید دریافت خواهید کرد. بدین ترتیب ISP به جای این که هر مشتری را با یک IP بشناسد، هر مودم را با یک IP می‌شناسد.

پورت‌ها

وقتی‌ که یک کلاینت به وسیله یک پورت به یک سرویس متصل می‌شود، از یک پروتکل مشخص استفاده می‌کند. پروتکل‌ها معمولاً به صورت تکست هستند و به سادگی تعریف می‌کنند که چگونه کلاینت‌ها و سرورها با هم ارتباط برقرار می‌کنند. هر وب سرور در اینترنت پروتکل انتقال تکست‌های هایپر (HTTP) را می‌شناسد.

اجزایی که طرز کارشان در این گزارش معرفی شدند (شبکه‌ها، روتر‌ها [راهبان‌ها]، نقاط دسترسی شبکه[NAP]، سیستم نام‌‌های دامنه[DNS] و سرورهای پرقدرت)، جیزهایی هستند که ما برای دسترسی به اینترنت به آنها نیاز داریم.

نکته جالب در مورد آنها این است که این سیستم‌های عریض و طویل دسترسی ما به اینترنت را تنها در چند میلیونیوم ثانیه امکان‌پذیر می‌کنند.
این اجزا در دنیای مدرن بسیار مهم هستند چرا که بدون آنها دسترسی به اینترنت ممکن نیست و دنیای بدون اینترنت هم برای بسیاری از ما معنایی ندارد

اینترنت پدیده‌ای است که زندگی بدون آن برای بسیاری از انسان‌ها، دیگر غیرقابل تحمل و حتی غیرممکن است. همه ما بااینترنت سر و کار داریم.
اما اینترنت چگونه کار می‌کند؟ چه اجزایی دارد و مهم‌تر این که به چه کسی تعلق دارد؟ به سروری که از طریق آن وارد دنیای مجازی وب می‌شویم؟ به ما که کاربران آن هستیم؟

در واقع هیچکدام. چون اینترنت نه به ما که به هیچ کس دیگری تعلق ندارد.

اینترنت مجموعه‌ای جهانی از شبکه‌های بزرگ و کوچک است که به هم پیوسته‌اند و نام اینترنت (شبکه‌های در هم تنیده) از همین مجموعه گرفته شده است.

اینترنت کارش را سال 1969 با چهار هسته یا سیستم کامپیوتری میزبان شروع کرد اما امروز میلیون‌ها مورد از آنها در سراسر جهان وجود دارند.

مفاهیم و چطورهای دیجیتال / سیستم عامل چیست؟ / تاریخچه کامپیوتر / شرکت‌های فناوری جهان / فناوری‌های دیجیتال / نرم‌افزار / سخت افزار
البته این که گفته می‌شود اینترنت صاحب ندارد بدان معنا نیست که هیچ کس بر آن نظارت ندارد. یک موسسه غیرانتفاعی به نام انجمن اینترنت (Internet Society) که در سال 1992 تشکیل شده است مسئول نظارت بر آن است و مراقب است که پروتکل‌ها و قوانینی که در مورد اینترنت تصویب شده‌اند، در سراسر جهان اجرا شوند.

آشنایی با آیکان
تسلسل شبکه‌ها

هر کامپیوتری که به اینترنت وصل است - از جمله کامپیوتری که با آن این گزارش را می‌خوانید- بخشی از یک شبکه است. شما که در خانه با یک مودم به یک موسسه ارائه دهنده سرویس‌های اینترنتی (ISP) وصل می‌شوید؛ در محل کار بخشی از یک شبکه محلی هستید و بیشتر مواقع باز هم از طریق مودم به یک ISP و از آن به اینترنت وصل می‌شوید و یا اینکه ...

به هر حال این که از چه طریق به اینترنت وصل شوید مهم نیست، مهم این است که با اتصال به اینترنت، بخشی از دنیای شبکه‌ها می‌شوید. بسیاری از شرکت‌های ارتباطاتی بزرگ بک‌بُن‌های (ستون فقرات) اختصاصی خودشان را دارند که مناطق زیادی را به هم وصل می‌کنند.

معمولا این شرکت‌ها در هر منطقه یک نقطه حضور (POP) دارند. POP جایی است که کاربران محلی با استفاده از مودم و تلفن یا خطوط ارتباطی مشخصی به شبکه شرکت وصل می‌شوند. نکته جالب این است که در هیچ شبکه‌‌ای مرجع کنترل کننده‌ای وجود ندارد و به جای آن چند شبکه سطح بالا وجود دارند که از طریق نقاط دسترسی شبکه (NAP) به هم متصل می‌شوند.

نمونه شبکه‌ای

برای درک این پروسه به این مثال توجه کنید:
شرکت A یک ISP بزرگ است. این شرکت در هر شهر بزرگی یک نقطه حضور (POP) دارد. این POP ها قفسه‌های پر از مودم‌ هستند که مشتریان ISP با تلفن به آنها متصل می‌شوند. شرکت A خطوطی از جنس فیبر نوری را از شرکت مخابرات اجاره کرده است تا به وسیله آنها نقاط حضورش را به هم متصل کند.

حالاشرکت B را در نظر بگیرید. این شرکت از چند ISP کوچک‌تر تشکیل شده است و در هر شهر بزرگ ساختمان‌هایی دارد که ISPهای آن ماشین‌های ارائه دهنده خود را در آنها مستقر کرده‌اند. این شرکت آن قدر بزرگ است که خودش با استفاده از خطوط فیبر نوری خودش‌ ساختمان‌هایش را به هم متصل کرده است و در واقع ISP هایی که زیر نظر این شرکت کار می‌کنند از این طریق به هم وصل شده‌اند.

در این ساختار تمام مشتریان شرکت A می‌توانند با هم ارتباط داشته باشند و تمام مشتریان شرکت B با هم در ارتباط هستند. اما هیچ کدام از مشتریان شرکت A نمی‌تواند با مشتریان شرکت B ارتباط داشته باشد.

برای رفع این مشکل دو شرکت توافق می‌کنند با NAPها در شهرهای مختلف ارتباط قرار کنند و انتقال داده‌ها بین مشتریان دو شرکت در شهر های مختلف از طریق نقاط دسترسی شبکه انجام می‌گیرد. تحت این شرایط تمام کامپیوترهایی که به اینترنت وصل می‌شوند با هم ارتباط خواهند داشت.

پلی برای انتقال اطلاعات
تمام این شبکه‌ها برای برقراری ارتباط با یکدیگر به نقاط دسترسی شبکه، بک‌بُن‌ها (ستون فقرات) و روترها (راهبان) نیاز دارند. نکته جالب توجه در این پروسه این است که یک پیغام می‌تواند در کسری از ثانیه از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر برود و با عبور از شبکه‌های مختلف، نیمی از جهان را بپیماید. اما این پیغام‌ها از کدام مسیر باید رفت و آمد کنند.


مشخص کردن این مسیرها به عهده روتر‌ها است. روتر‌ها (راهبان‌ها یا مسیریاب‌ها) مشخص می‌کنند که اطلاعات از کدام مسیر از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر بروند.

آنها در واقع کامپیوتر‌های حرفه‌ای و قدرتمندی هستند که پیغام‌های ما را می‌فرستند و از طریق هزاران مسیری که تعریف شده است انتقال پیغام را سرعت می‌بخشند.

یک روتر (راهبان) دو وظیفه مجزا اما مرتبط با هم دارد:
    - تضمین می‌کند که اطلاعات به جایی که نباید بروند، نروند.
    - تضمین می‌کند که اطلاعات به مقصد مورد نظر برسد.

به دلیل انجام این کارها، روتر‌ها نقش بسیار موثری در نحوه ارتباط دو شبکه کامپیوتری ایفا می‌کنند. روتر‌ها دو شبکه را به هم متصل