مزایای محیط مجازی شده در بستر ابر چیست؟

برای درک بهتر مزایای مجازی سازی، باید تفاوت ها میان ابر خصوصی و ابر عمومی توجه کرد.

به گفته Livesay رایانش ابری خصوصی به معنای این است که کاربر مالک و یا اجاره کننده سخت افزار و نرم افزاری است که مدل مصرف را تعیین می کند. در رایانش ابری عمومی کاربران برای منابع بر اساس میزان استفاده پرداخت می کنند. پرداخت برای منابع به اندازه ای که استفاده کرده اید، از یک فروشنده که چنین منابعی را به چندین مشتری ارائه می دهد، اغلب به صورت یک سناریوی چند کاربره است.

یک ابر خصوصی در محیط مجازی شده خود به کاربران بهترین های هر دو حالت را ارائه می دهد. کاربران کنترل بیشتر و انعطاف پذیری بهتر برای مدیریت سیستم های خود را دارند، در حالی که از منافع استفاده از رایانش ابری نیز استفاده می کنند.

از سوی دیگر، یک ابر عمومی محیطی است که برای بسیاری از کاربران باز است و بر اساس نیازهای سرور چند کاربره طراحی شده است. برخی ریسک ها در اینجا وجود دارند، مانند داشتن همسایه های بد و پتاسیل تاخیر در عملکرد.

در مقابل، با مجازی سازی، شرکت ها می توانند از قلعه خود نگهداری و آن را ایمن کنند. این قلعه منافع زیر را ایجاد می کند:

به حداکثر رسانی استفاده از منابع: مجازی سازی میتواند تعداد سیستم های فیزیکی که شما به آن نیاز دارید را کاهش دهد و شما می توانید ارزش بیشتری از هر سرور ایجاد کنید. بیشتر سیستم های سنتی کمتر از توانشان مورد استفاده قرار گرفته اند. مجازی سازی اجازه استفاده حداکثری از سرمایه سخت افزاری را به ما می دهد.
چند سیستمی: با مجازی سازی شما همچنین می توانید چند نوع اپلیکیشن و حتی سیستم های متنوع را بر روی همان سخت افزار فیزیکی اجرا کنید.
یکپارچه سازی بودجه IT: وقتی که شما از مجازی سازی استفاده می کنید، مدیریت و همه نیاز های مدیریت زیرساخت خودتان به صورت یک هزینه مستقیم برای IT شما با قی می ماند.

چگونه متوجه می شوید که کسب و کار شما به یک راه حل مجازی نیازمند است.

برای تعیین این که آیا مجازی سازی بهترین راه حل برای یک کسب و کار است یا خیر، نیاز به یک تحلیل عمیق نیازها و احتیاجات خاص سازمان وجود دارد.

برخی از مواردی که با مشتریان در زمان ارزیابی آنها برای انتخاب ابر خصوصی در برابر رایانش ابری انجام شده است شامل این است که چه کسی قصد ارائه پشتیبانی را دارد و یکپارچگی با دیگر سیستم ها چقدر چالش برانگیز است.

Livesay عنوان می کند که “همچنین شما باید توجه کنید که در هزینه ها –مجموع کل پرداخت ها TCO، هزینه های عملیاتی OPEX، هزینه های سرمایه ای CAPEX- کسب و کار می خواهد چه میزان بر مقیاس پذیری نیاز ها و نیاز های امنیتی مدیریت داشته باشد و چه میزان پیشرفت ویژگی ها مورد نیاز است.”

او اضافه می کند که “در حالت کلی، کسب و کار هایی که بیشتر بر روی مدل هزینه عملیاتی OPEX کار میکنند و تعداد کارکنان IT و درگیری های امنیتی کمتر دارند، بیشتر می توانند از ابر استفاده کنند. کسب و کارهایی که به کنترل بیشتر برای یکپارچگی و امنیت نیاز دارند و یا بیشتر بر اساس مدل هزینه های سرمایه ای کار می کنند بیشتر به سمت مجازی سازی می روند.

چگونه کسب و کارها می فهمند که باید از یک راه حل ابری مناسب استفاده کنند؟

در حالی که مجازی سازی بهترین راه حل برای برخی سازمان هاست، راه حل های ابری منافع متعددی را ارائه می دهند که بیشتر برای سایر کسب و کار ها مفید هستند.

Philips می گوید راه حل های ابری برای کسب و کارها با نیازهای زیر مناسبتر هستند.

IT برون سپاری شده: مدیریت روزانه، نگهداری و مراقبت از سیستم های پشتیبان، از سمت شما به سوی سرویس دهنده می روند. این امر می تواند منابع IT داخلی را برای پشتیبانی های با ارزش آفرینی بیشتر آزاد کند و به شما اجازه دهد هزینه IT را در جایی که کسب و کار شما را ارتقا می دهد سرمایه گذاری کنید.
بر پایی سریع: شروع با ابر نسبتا سریع و آسان است. به علاوه وقتی از ابر استفاده می کنید، سرورها، لایسنس های همیشگی اپلیکیشن ها و نرم افزار ها کنار می روند.
پرداخت به میزان استفاده: یک نمونه می تواند در نرم افزار به عنوان سرویس (SaaS) یافت شود که اجازه می دهد هزینه های اولیه IT به سرویس دهندگان ابری انتقال داده شود. شما برای چیزی که نیاز به استفاده از آن دارید هزینه پرداخت می کنید. اما نباید به سرمایه گذاری در بسیاری از محصولات که برای پشتیبانی از شبکه و سیستم استفاده می شوند مانند نرم افزار های آنتی ویروس و اسپم، رمز نگاری، آرشیو داده، ایمیل سرویس ها و ذخیره سازها بپردازید.
مقیاس پذیری: با به کار گیری ابر، شما می توانید به صورت موقت ظرفیت IT خود را از طریق Off Load نیازهای رایانشی پرمتقاضی به یک سرویس دهنده خارجی برون سپاری کنید. در نتیجه و همانگونه که در بالا اشاره شد، شما تنها برای چیزی که به آن نیاز داشته و از آن استفاده می کنید، در زمانی که به آن احتیاج دارید هزینه پرداخت می کنید
به خاطر بسپارید که باوجود این شرایط مجازی سازی و سرویس های ابری راه حل های نهایی نیستند. مانند هر تکنولوژی دیگر و یا سرویسی که در یک کسب و کار مورد استفاده قرار می گیرد، شرایط تغییر می کند.

Adams می گوید: “در حالیکه رایانش ابری و مجازی سازی هر کدام منافع خاص خودشان را دارند، در حال رقابت با هم نیستند. ما به رایانش ابری به عنوان یک انقلاب در مجازی سازی نگاه می کنیم. مشتریانی که سخت افزار سرور خود را مجازی سازی می کنند ممکن است در طول زمان رایانش ابری را برای ویژگی های self service، مقیاس پذیری، سطح ارائه سرویس و چابکی بپذیرند.”

کسب و کار ها باید چه چیزی را در مجازی سازی جستجو کنند؟

کسب و کارهایی که می خواهند از مجازی سازی استفاده کنند، باید در خصوص سوالات زیر تفکر کنند.

آیا این یک راه کار تجربه و امتحان شده است؟ در مورد مسیری که فروشنده در نوآوری محصول دنبال می کند، موفقیت و پذیرش مشتری تحقیق کنید.
آیا یک چشم انداز و نقشه راه عمومی برای این راه حل وجود دارد؟ شما می خواهید بدانید که چگونه این راه حل شما را پیش خواهد برد. چگونه به کسب و کار شما در این مسیر طولانی کمک خواهد کرد.
چه نوع اکوسیستم هایی برای این راه حل وجود دارد؟ این امری ضروری است که فروشنده با عوامل کلیدی کسب و کار و فروشندگان نرم افزارهای اختصاصی صنعت کار کند. به علاوه گستره وسیعی از فروشندگان، سرویس دهندگان و یکپارچه سازان سیستم را داشته باشد.
آیا این راه حل از آزادی و حق انتخاب پشتیبانی می کند؟ در حالیکه کسب و کار شما رشد می کند، شما نیاز به انعطاف پذیری برای تحول در محصولات و فرآیند های خود هستید، و نیاز دارید بتوانید با سایر تکنولوژی ها در طول زمان همکاری کنید.

چه کسانی بهتر است از رایانش ابری استفاده نکنند؟

کسانی که نمی توانند به اینترنت مناسب دسترسی داشته باشند:
رایانش ابری به ابر اینترنت و دسترسی به آن وابسته است. اگر شما به اینترنت دسترسی ندارید شانس استفاده از رایانش ابری را از دست خواهید داد.

افراد آفلاین:
کسانی که می توانند کارهایشان را به صورت آفلاین انجام دهند و هیچ وقت نیاز به آفلاین بودن ندارند.

نرم افزارمان به سخت افزار خاصی وابسته است:
نرم افزار های هستند که برای سخت افزار یا سیستم خاصی طراحی شده اند. در واقع وابستگی نرم افزار به سخت افزار با خصوصیات رایانش ابری همخوانی ندارد.

در صورتیکه دو برنامه کاربردی دارید که باید با هم کار کنند.
در صورتیکه دو برنامه کاربردی دارید که باید به طور دائم و مستقیم با هم تعامل داشته باشند. استفاده از رایانش ابری ایده خوبی نیست. قرار گیری یکی از انرم افزار ها در ابر و دیگری در سایت شما ٬ در امنیت٬ سرعت و انعطاف پذیری این تعامل اختلال ایجاد خواهد کرد.

افرادی که به مسایل امنیتی حساس هستند.
هر کسی که با برنامه های کاربردی فعلی ٬ پیمانی همیشگی بسته است
این موضوع احتمالا مهمترین دلیل برای عدم استفاده از برنامه های کاربردی تحب وب محسوب می شود.

مواردی که سازمان انعطاف پذیری بیشتری در مورد هزینه های سرمایه ای نسبت به هزینه های عملیاتی داشته باشد.

روح‌الله رحمانی، جوان 31 ساله ایرانی، متولد آمریکا و تحصیل‌کرده هوش مصنوعی و یادگیری ماشین از دانشگاه واشنگتن سنت لوییس است. او 10 ماهی می‌شود به ایران آمده و در گروه فناوری اطلاعات و شبکه دانشکده علوم و فنون دانشگاه تهران تدریس می‌کند. رحمانی که به عنوان مدیر برنامه (Program Manager) سابقه فعالیت در شرکت‌های مایکروسافت (پروژه موتور جست‌وجو) و آمازون (دسته‌بندی محصولات) را دارد، یکی از سخنرانان اصلی کنفرانس 2013 Cloudtech است که 24 و 25 اردیبهشت ماه برگزار خواهد شد. وی سخنرانی خود را در این کنفرانس با عنوان «رایانش ابری، پاسخ ایران به بحران اقتصادی» ارایه خواهد کرد. برای بررسی موضوع رایانش ابری و فرصت‌های آن، با این استاد دانشگاه گفت‌وگویی انجام داده‌ایم که از نظرتان می‌گذرد.

آقای دکتر چه شد که به رایانش ابری علاقه‌مند شدید؟
تخصص من هوش مصنوعی و یادگیری ماشین است که در مقطع دکترا در همین زمینه تحصیل کرده‌ام. اما به جهت فرصت‌هایی که رایانش ابری (Cloud Computing) به وجود می‌آورد و با توجه به نو بودن این رشته، در ایران به صورت جدی در این زمینه کار می‌کنم و گمان می‌کنم پرداختن به این فناوری بسیار مهم است.
اما رایانش ابری در مدل‌های ساده تر سال‌هاست که وجود دارد و به نظر می‌رسد تنها در سال‌های اخیر بیشتر مورد توجه قرار گرفته است.
البته ریانش ابری تعاریف زیادی دارد که بر اساس بعضی از این تعاریف، می‌توان گفت که عمر این فناوری به بیش از 20 سال می‌رسد. درواقع قبلا سرویس‌های ساده‌تر رایانش ابری مثل سرویس پست الکترونیکی وجود داشته است. اما رویکردهای جدید در کاربرد رایانش ابری از جمله نرم‌افزار به مثابه خدمت (SaaS) عمری در حد چهار یا پنج سال دارد. از سوی دیگر رایانش ابری موضوعی حل شده نیست و روزبه‌روز برای آن کاربردهای جدیدی ابداع می‌شود که مرزهای این فناوری را گسترده‌تر می‌کند. خود من هم‌اکنون در حال کار روی پروژه‌ای به نام Cloud Desktop هستم که کل کامپیوتر را در ابر قرار می‌دهد و مفهوم بسیار جذابی است.

گفتید که رایانش ابری را بسیار مهم می‌دانید. دلیل این اهمیت چیست؟
به نظر من نخستین چیزی که در رایانش ابری اهمیت دارد، پیوند داشتن آن با اقتصاد است. به ویژه با شرایط خاص اقتصاد ایران، می‌توانیم از رایانش ابری در راستای کاهش هزینه‌ها استفاده کنیم.
علت دیگر اهمیت رایانش ابری برای من نیز این است که می‌توان در راه کارآفرینی از آن سود جست. جوانان ایرانی، خلاق و توانمند هستند و کافی است زمینه را برای کار و تولید در اختیارشان بگذاریم. این جوانان با به‌کارگیری رایانش ابری می‌توانند با هزینه بسیار پایین و حتی نزدیک به صفر، خدماتی ایجاد کنند و پیش از عرضه آن به بازار، کارآمدی آن را بسنجند. همین الان در کشورهای پیشرفته، رایانش ابری فرصت‌های کارآفرینی متعددی ایجاد کرده و در واقع، کارآفرینی را تسهیل کرده است. کسانی که امکانات مالی و سخت‌افزاری تاسیس شرکت را ندارند، از مزایای این فناوری استفاده می‌کنند و به مردم سرویس می‌دهند. بنابراین از دید من رایانش ابری به عنوان یک فناوری نیست که اهمیت دارد؛ بلکه این مردم هستند که مهمند و رایانش ابری می‌تواند در خدمت مردم قرار بگیرد.

کار کردن در فضای رایانش ابری برای شما منجر به دور شدن از فضای آکادمیک نمی‌شود؟
از دید من رایانش ابری یک موضوع آکادمیک است و البته من به جنبه‌های عملی این فناوری بسیار علاقه‌مندم. ضمن اینکه معتقدم کار آکادمیک تنها فرمول نیست. دانشگاه دقیقا آن جایی که با مردم و صنعت پیوند می‌خورد، ارزش خود را نشان می‌دهد.

هم‌اکنون ما به طور حرفه‌ای وارد صنعت رایانش ابری شده‌ایم؟
البته شرکت‌هایی هستند که در این زمینه کار می‌کنند. اما باید بتوانیم زمینه‌هایی فراهم کنیم که شرکت‌های متعددی در این زمینه فعال شوند و کسب درآمد کنند. به نظر من اگر این اتفاق بیفتد، قدم بزرگی برداشته شده است. در عین حال امروز در کشور ما حتی یک شرکت نداریم که مجوز اپراتوری رایانش ابری داشته باشد.
حتی پیش از این مرحله، رایانش ابری با چالش‌هایی روبه‌روست که باید با آنها مواجه شد و راه‌حل پیدا کرد؛ مثل اینکه چطور می‌شود یک کسب و کار رایانش ابری را دارای مقیاس کرد. البته نمونه‌های جهانی متعددی هم مثل گوگل، آمازون، VMware و سیتریکس وجود دارد که باید از آنها یاد بگیریم. در کل می‌توانم بگویم که در زمینه رایانش ابری در ابتدای راه هستیم.

گفتید که شرکتی که دارای مجوز اپراتوری رایانش ابری باشد نداریم. معنی این سخن این است که جایی باید وظیفه اعطای مجوز و رگولاتوری Cloud Computing را به عهده بگیرد. منظورتان این است که در این حوزه به قانون‌گذاری نیاز داریم؟
 بله. نهاد رگولاتور برای رایانش ابری بسیار اهمیت دارد؛ چون کاربردها از سمت کاربر به سمت اپراتور منتقل می‌شود، دیتای کاربر روی ابر قرار می‌گیرد و همه اینها نیاز به قانونی دارد که اگر دیتای کاربر گم شود، بتوان تعیین تکلیف کرد. موضوعات محرمانگی هم مطرح می‌شود. از سوی دیگر، اپراتور هم باید حق و حقوق اش را بداند و بتواند آنها را دنبال کند.
به هر حال در هر جایی که ارایه خدمات هست باید ساختاری هم وجود داشته باشد و ساختار سازی، مسوولیت نهادهای دولتی یا حاکمیتی است.

نیازمندی‌ها و اولویت‌های توسعه رایانش ابری را در شرایط امروز ایران چه می‌دانید؟
من دو موضوع اعتماد و زیرساخت را مهم ارزیابی می‌کنم. کلا هر بازاری که می‌خواهد در رایانش ابری موفق باشد، باید به موضوع اعتماد توجه داشته باشد. اعتماد مفهومی ‌بسیار مهم است و تنها در جایی که بین اپراتور و کاربر رایانش ابری اعتماد وجود داشته باشد، می‌توان کسب و کار را توسعه داد. برای مثال، اگر شما به عنوان مشتری اطلاعات‌تان را در ایمیلی ذخیره کنید، اما مداوما به ایمیل تان دسترسی نداشته باشید، اعتماد پایین می‌آید. بنابراین خیلی مهم است که شرکت‌هایی که در زمینه رایانش ابری پیشرو هستند و به عنوان نخستین شرکت‌ها وارد بازار می‌شوند، خدماتی با کیفیت بالا بدهند.
اولویت دیگر نیز زیرساخت است. من رایانش ابری را به دو بخش عمومی ‌(Public cloud) و خصوصی (Private Cloud) تقسیم می‌کنم. در بخش عمومی، زیرساخت‌های ملی مثل شبکه اینترانت داخلی بسیار اهمیت دارند و باید پایدار باشند. در زمینه خصوصی هم زیرساخت‌های شرکتی موجود است.

آیا برای موفقیت پروژه‌های رایانش ابری نیاز به دسترسی با کیفیت به زیرساخت‌های اینترنت نداریم؟ بدون آنها می‌توان کسب و کار را رشد داد؟
معتقدم ابتدا باید پروژه‌های موفقی در بازارهای کوچک اجرا کنیم و مشتری وفادار داشته باشیم. اگر بتوانیم در خود ایران موفق شویم، می‌توانیم کسب و کار را به کشورهای همسایه گسترش دهیم و نیازهای آنها را برطرف کنیم و بعد از آن، حتی به مناطقی مثل آمریکای جنوبی برویم که جهان اول کمتر در آن نفوذ دارند.
از سوی دیگر یکی از راه‌های موفقیت، توسعه رایانش ابری خصوصی است. در این مدل نیازی به اینترنت نیست و سرور یا ابر درون ساختمان خود سازمان‌ها قرار گرفته است. این مدل برای شرکت‌های بزرگ و انترپرایزها مثل صداوسیما، ایران خودرو، وزارتخانه‌ها و صنایع و بانک‌ها مفید است؛ اطلاعات در شبکه عمومی ‌رد و بدل نمی‌شود و مشکل اعتماد هم حل می‌شود.

معتقدید این فناوری باید در بخش خصوصی توسعه بیابد یا اینکه دولت دست به کار شود؟
خیلی به بخش خصوصی امیدوار هستم و معتقدم که با حمایت دولت می‌تواند دستاوردهای خوبی داشته باشد. می‌گویم حمایت دولت لازم است چون رایانش ابری موضوع جدیدی است و باید با قانون و نظارت همراه باشد، وگرنه دوباره کاری و اسراف خواهد شد. معتقد هستم که باید در ایران چیزی شبیه به سیلیکون ولی بسازیم؛ یعنی جایی که دولت و بخش خصوصی با هم در تعامل باشند و کسب و کارها شکل بگیرد.
البته اینکه دولت خودش وارد اجرا بشود و اپراتور باشد، به نظر من مفید نیست. دولت از طریق ایجاد زیرساخت‌ها و تامین چارچوب کاری و اختصاص بودجه به پروژه‌های پیشتاز بیشترین کمک را به توسعه رایانش ابری خواهد کرد.

رایانش ابری … بعد از این، مشتریان شما روی ابر راه می‌روند!

ابتدایی‌ترین کارکرد نرم‌افزارهای کسب‌ وکار، کارآمد کردن فرآیندهای سازمان به سبب استفاده از به‌ روش‌ها بوده است. سپس این نرم‌افزارها امکانات جدیدی در اختیار صاحبان کسب‌ وکار قرار دادند؛ نرم‌افزارهایی طراحی شدند که توزیع دانش سازمانی را تسهیل می‌کردند، آینده را پیش‌بینی می‌کردند، مشتریان بالقوه را جذب کرده و مشتریان فعلی را به مشتریان وفادار تبدیل می‌کردند، فرصت‌های بازار را شناسایی و ارزیابی کرده و بهترین جایگزین‌ها را ارائه می‌کردند. همه این‌ها اما منوط به خرید نرم‌افزارهای کسب‌ وکاری بود که برای پیاده سازی به سرورهای قدرتمند و گروهی از متخصصین نیاز داشت و مهم‌تر از همه آن که هزینه زیادی را نیز به شرکت‌ها تحمیل می‌کرد و شرکت‌های کوچک‌تر عملاً قادر به استفاده از آن­ها نبودند. این هزینه­ ها گاها توجیه اقتصادی استفاده از این نرم ­افزارها را از بین می­ بردند.

به این ترتیب زمینه برای معرفی مفهومی جدیدی فراهم شد: رایانش ابری . این مفهوم دیدگاه موجود را نسبت به نرم‌افزارهای کسب‌ وکار به شدت تغییر داد. بر این اساس به جای آن که نرم‌افزار با تمام پیچیدگی‌های سخت‌افزاری ساخته شده و به کار گرفته شود، یک مرکز پردازش مشترک بر روی ابر تعریف شد و تنها کاری که کاربران می‌بایست انجام می‌دادند آن بود که وارد سیستم شده، تنظیمات آن را مطابق نیازهای خود تغییر داده و از آن استفاده کنند.