اینترنت پدیده‌ای است که زندگی بدون آن برای بسیاری از انسان‌ها، دیگر غیرقابل تحمل و حتی غیرممکن است. همه ما بااینترنت سر و کار داریم.
اما اینترنت چگونه کار می‌کند؟ چه اجزایی دارد و مهم‌تر این که به چه کسی تعلق دارد؟ به سروری که از طریق آن وارد دنیای مجازی وب می‌شویم؟ به ما که کاربران آن هستیم؟

در واقع هیچکدام. چون اینترنت نه به ما که به هیچ کس دیگری تعلق ندارد.

اینترنت مجموعه‌ای جهانی از شبکه‌های بزرگ و کوچک است که به هم پیوسته‌اند و نام اینترنت (شبکه‌های در هم تنیده) از همین مجموعه گرفته شده است.

اینترنت کارش را سال 1969 با چهار هسته یا سیستم کامپیوتری میزبان شروع کرد اما امروز میلیون‌ها مورد از آنها در سراسر جهان وجود دارند.

مفاهیم و چطورهای دیجیتال / سیستم عامل چیست؟ / تاریخچه کامپیوتر / شرکت‌های فناوری جهان / فناوری‌های دیجیتال / نرم‌افزار / سخت افزار
البته این که گفته می‌شود اینترنت صاحب ندارد بدان معنا نیست که هیچ کس بر آن نظارت ندارد. یک موسسه غیرانتفاعی به نام انجمن اینترنت (Internet Society) که در سال 1992 تشکیل شده است مسئول نظارت بر آن است و مراقب است که پروتکل‌ها و قوانینی که در مورد اینترنت تصویب شده‌اند، در سراسر جهان اجرا شوند.

آشنایی با آیکان
تسلسل شبکه‌ها

هر کامپیوتری که به اینترنت وصل است - از جمله کامپیوتری که با آن این گزارش را می‌خوانید- بخشی از یک شبکه است. شما که در خانه با یک مودم به یک موسسه ارائه دهنده سرویس‌های اینترنتی (ISP) وصل می‌شوید؛ در محل کار بخشی از یک شبکه محلی هستید و بیشتر مواقع باز هم از طریق مودم به یک ISP و از آن به اینترنت وصل می‌شوید و یا اینکه ...

به هر حال این که از چه طریق به اینترنت وصل شوید مهم نیست، مهم این است که با اتصال به اینترنت، بخشی از دنیای شبکه‌ها می‌شوید. بسیاری از شرکت‌های ارتباطاتی بزرگ بک‌بُن‌های (ستون فقرات) اختصاصی خودشان را دارند که مناطق زیادی را به هم وصل می‌کنند.

معمولا این شرکت‌ها در هر منطقه یک نقطه حضور (POP) دارند. POP جایی است که کاربران محلی با استفاده از مودم و تلفن یا خطوط ارتباطی مشخصی به شبکه شرکت وصل می‌شوند. نکته جالب این است که در هیچ شبکه‌‌ای مرجع کنترل کننده‌ای وجود ندارد و به جای آن چند شبکه سطح بالا وجود دارند که از طریق نقاط دسترسی شبکه (NAP) به هم متصل می‌شوند.

نمونه شبکه‌ای

برای درک این پروسه به این مثال توجه کنید:
شرکت A یک ISP بزرگ است. این شرکت در هر شهر بزرگی یک نقطه حضور (POP) دارد. این POP ها قفسه‌های پر از مودم‌ هستند که مشتریان ISP با تلفن به آنها متصل می‌شوند. شرکت A خطوطی از جنس فیبر نوری را از شرکت مخابرات اجاره کرده است تا به وسیله آنها نقاط حضورش را به هم متصل کند.

حالاشرکت B را در نظر بگیرید. این شرکت از چند ISP کوچک‌تر تشکیل شده است و در هر شهر بزرگ ساختمان‌هایی دارد که ISPهای آن ماشین‌های ارائه دهنده خود را در آنها مستقر کرده‌اند. این شرکت آن قدر بزرگ است که خودش با استفاده از خطوط فیبر نوری خودش‌ ساختمان‌هایش را به هم متصل کرده است و در واقع ISP هایی که زیر نظر این شرکت کار می‌کنند از این طریق به هم وصل شده‌اند.

در این ساختار تمام مشتریان شرکت A می‌توانند با هم ارتباط داشته باشند و تمام مشتریان شرکت B با هم در ارتباط هستند. اما هیچ کدام از مشتریان شرکت A نمی‌تواند با مشتریان شرکت B ارتباط داشته باشد.

برای رفع این مشکل دو شرکت توافق می‌کنند با NAPها در شهرهای مختلف ارتباط قرار کنند و انتقال داده‌ها بین مشتریان دو شرکت در شهر های مختلف از طریق نقاط دسترسی شبکه انجام می‌گیرد. تحت این شرایط تمام کامپیوترهایی که به اینترنت وصل می‌شوند با هم ارتباط خواهند داشت.

پلی برای انتقال اطلاعات
تمام این شبکه‌ها برای برقراری ارتباط با یکدیگر به نقاط دسترسی شبکه، بک‌بُن‌ها (ستون فقرات) و روترها (راهبان) نیاز دارند. نکته جالب توجه در این پروسه این است که یک پیغام می‌تواند در کسری از ثانیه از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر برود و با عبور از شبکه‌های مختلف، نیمی از جهان را بپیماید. اما این پیغام‌ها از کدام مسیر باید رفت و آمد کنند.


مشخص کردن این مسیرها به عهده روتر‌ها است. روتر‌ها (راهبان‌ها یا مسیریاب‌ها) مشخص می‌کنند که اطلاعات از کدام مسیر از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر بروند.

آنها در واقع کامپیوتر‌های حرفه‌ای و قدرتمندی هستند که پیغام‌های ما را می‌فرستند و از طریق هزاران مسیری که تعریف شده است انتقال پیغام را سرعت می‌بخشند.

یک روتر (راهبان) دو وظیفه مجزا اما مرتبط با هم دارد:
    - تضمین می‌کند که اطلاعات به جایی که نباید بروند، نروند.
    - تضمین می‌کند که اطلاعات به مقصد مورد نظر برسد.

به دلیل انجام این کارها، روتر‌ها نقش بسیار موثری در نحوه ارتباط دو شبکه کامپیوتری ایفا می‌کنند. روتر‌ها دو شبکه را به هم متصل

می‌کنند و اطلاعات میان آن دو را رد و بدل می‌کنند. آنها همچنین از شبکه‌ها در برابر انتقال بی‌مورد اطلاعات محافظت می‌کنند. بدون توجه به تعداد شبکه‌ها،‌ طرز کار روتر‌ها بدون تغییر باقی می‌ماند.

از آنجا که اینترنت از ده‌ها هزار شبکه مختلف تشکیل شده است، استفاده از روتر‌هادر آن ضروری است.

بک‌بُن‌ها
اولین بک‌بُن دنیا در سال 1987 توسط بنیاد ملی علم آمریکا (NFS) درست شد. این بک‌بُن که NSFNET نام داشت یک خط T1 بودکه 170 شبکه کوچک‌تر را به هم متصل می‌کرد و با سرعت انتقال 554/1 مگابایت در ثانیه کار می‌کرد. یک سال بعد NSF با همکاری IBM و MCI بک‌بُن T3 (چهل و پنج مگا بایت بر ثانیه) ایجاد کرد.

بک‌بُن‌ها معمولا شاهراه‌هایی از جنس فیبر نوری هستند. این شاهراه‌ها از چندین فیبر نوری در هم تنیده تشکیل شده‌اند تا ظرفیت انتقال داده‌هایشان بیشتر شود.
 این کابل‌ها با علامت OC مشخص می‌شوند مانند: OC-3 ،OC-12 یا OC-48 . یک OC-3 توانایی انتقال 155 میلیون بایت را در ثانیه دارد در حالی که یک OC-48 می‌تواند 2488 میلیون بایت(488/2 گیگا بایت) را درثانیه انتقال دهد.

برای این که به سرعت بالای بک‌بُن‌های مدرن پی ببریم کافی است آنرا با مودم‌های معمولی 56K مقایسه کنیم که 56000 هزار بایت را در ثانیه منتقل می‌کنند.

امروزه شرکت‌های بسیاری وجود دارند که بک‌بُن‌های با ظرفیت بالای خود را دارند و به نقاط اتصال متفاوتی در سراسر جهان متصل‌اند. در این حالت هر کاربر اینترنتی، بدون توجه به موقعیت جغرافیایی‌اش و شرکتی که از آن برای اتصال به اینترنت استفاده می‌کند می‌تواند با هر کاربر دیگری در زمین به راحتی صحبت کند.

اینترنت موافقت‌نامه‌ای تو در تو و بسیار عظیم بین شرکت‌ها است تا به صورت مجانی با هم ارتباط برقرار کنند.

پروتکل اینترنتی: نشانی‌های IP
هر کامپیوتری در اینترنت یک شماره اختصاصی دارد که به آن نشانی IP می‌گویند.

IP علامت اختصاری پروتکل اینترنتی ‌است؛ زبانی که کامپیوترها به ‌وسیله آن با هم ارتباط برقرار می‌کنند. یک پروتکل، راه از پیش تعریف شده‌ای است که هرگاه کسی می‌خواهد از یک سرویس استفاده کند، از طریق آن وارد عمل می‌شود.

این «استفاده کننده» (کاربر) در این جا می‌تواند یک شخص حقیقی‌ و یا یک برنامه مثل نرم افزارهای استفاده کننده از اینترنت باشد.

یک IP معمولا بدین شکل است:

38.113.162.42

ما انسان‌ها برای اینکه این نشانی‌ها را راحت حفظ کنیم، آنها را به صورت بالا می نویسی (که البته این هم راحت نیست) اما کامپیوترها به صورت باینری یا با هم ارتباط برقرار می‌کنند‌ و نشانی IP بالا به زبان باینری بدین شکل است:

100110.111001.10100010.101010

به عدد چهار بخشی موجود در IP اوکتتز(اوکتتز از ریشه عدد هشت یونانی گرفته شده است) گفته می‌شود چون هر کدام از آنها در صورت تبدیل به فرم باینری (دو دوئی) هشت موقعیت دارند. اگر این موقعیت‌ها را به هم اضافه کنیم می‌شود 32 و دلیل این که به نشانی‌های IP اعداد 32 بایتی می‌گویند همین است.[چطور بیت و بایت کار می‌کند؟]

از آن جا که هر کدام از این موقعیت‌ها در سیستم باینری می‌توانند دو حالت داشته باشند (صفر یا یک)، تعداد نهایی حالات ترکیب آنها در اوکتتز، 232 یا 4,249,967,296تعداد منحصر به فرد است.

در ازای تقریبا 4.3 میلیارد ترکیب محتمل، اعداد خاصی به عنوان نشانی‌های ‌IP مشخص انتخاب شده‌اند.

برای نمونه، نشانی 0.0.0.0 برای شبکه‌های پیش‌فرض در نظر گرفته شده است و نشانی 255.255.255.255 برای broadcastها.

اوکتتز‌ها به جز جدا کردن اعداد کار دیگری هم دارند. از آنها برای ساخت کلاس‌هایی از IP ها استفاده می‌شود که می‌توانند در موارد خاص تجاری، دولتی و ... استفاده شوند.

 اوکتتز‌ها به دو بخش نت (Net) و هاست (Host) تقسیم می‌شوند.بخش نت همیشه اولین اوکتتز را در بر می‌گیرد و از آن برای یشناسایی شبکه‌ای که کامپیوتر به آن تعلق دارد استفاده می‌شود. هاست (که گاهی به آن Node هم گفته می‌شود) کامپیوترهای حقیقی را در شبکه مشخص می‌کند. بخش هاست همیشه آخرین اوکتتز را در بر می‌گیرد.

پروتکل اینترنت: سیستم نام دامنه
وقتی که اینترنت در دوران ابتدایی‌اش به سر می‌برد، از تعداد کمی کامپیوتر که بوسیله مودم‌ها و خطوط تلفن با هم در ارتباط بودند، تشکیل شده بود.

در آن زمان برای این که ارتباط بین دو کامپیوتر برقرار شود کاربران باید IP کامپیوتری را که می‌خواستند با آن ارتباط برقرار کنند تهیه می‌کردند. برای نمونه نشانی IP یک کامپیوتر 216.27.22.162 بود و کاربر برای برقراری ارتباط با آن باید آن را تهیه می‌کرد. در اوایل این کار چندان سخت نبود اما با گسترش استفاده‌کنندگان اینترنت، تهیه IP دیگران دیگر غیر ممکن شد.

اولین راه‌حل یک تکست فایل ساده بود که توسط مرکز اطلاعات شبکه‌ها تهیه شد و نام‌ها را به نشانی‌های IP هدایت می‌کرد. به زودی این فایل به قدری کند و ناکارآ

مد شد که نمی‌شد آن را مدیریت کرد. در سال 1983، دانشگاه وییسکانسین سیستم نام‌ دامنه (DNS) را ابداع کرد که نام‌های تکست را به صورت خود‌کار به نشانی‌های IP هدایت می‌کرد.

در این روش شما به جای این که IP یک سایت،‌ مثلا hamshahrionline.ir را حفظ کنید تنها hamshahrinline.ir را حفظ می‌کنید.

URL ؛ مکان‌نمای یکسان منبع (نشانی سایت)

وقتی که شما از اینترنت استفاده می کنید یا یک میل می‌فرستید، از یک نام دامنه استفاده می‌کنید که این کار را برای شما انجام می‌دهد.

برای نمونه نشانی www.hamshahrionline.ir نام دامنه hamshahrionline.ir را در بر دارد. همین نام دامنه در example@hamshahrionline.ir هم وجود دارد. هر بار که ما از یک نام دامنه استفاده می‌کنیم، از سرورهای نام‌های دامنه (DNS) استفاده می‌کنیم که نام‌های دامنه قابل خواندن برای انسان را به IPهای قابل فهم برای ماشین تبدیل می‌کند.


نام‌های دامنه سطح بالا که به آنها دامنه‌‌های سطح اول هم گفته می‌شود این‌ها هستند: .COM، .ORG ، .IR، .NET ، .EDU و .GOV.

چند سایت معروف که از دامنه .COM استفاده می‌کنند این‌ها هستند:

• Google
• Yahoo
• Microsoft

هر نامی در دامنه سطح بالای COM. باید منحصر به فرد باشد. کلمه همیشگی سمت چپ مثل WWW، نام میزبان است که نام یک ماشین خاص (با یک IP خاص) را در یک دامنه مشخص می‌کند.

یک دامنه داده شده می‌تواند به صورت بالقوه نام میلیون‌ها هاست(میزبان) را تا زمانی که در آن منحصر به فرد هستند در بر بگیرد.

سرور نام‌ ‌ای دامنه (DNS)، درخواست‌ها را از برنامه‌ها و دیگر سرورهای نام‌ دریافت می‌کنند تا نام‌های دامنه را به نشانی‌های IP تبدیل کنند.

وقتی که یک درخواست به سرور نام‌دامنه وارد می‌شود، سرور یکی از چهار کار زیر را بر روی آن انجام می‌دهد:

1- با یک نشانی IP به آن جواب می‌دهد چون نشانی IP دامنه درخواست شده را می‌داند.
2- با دیگر سرور‌های سیسم نام‌ دامنه تماس می‌گیرد و سعی می‌کند نشانی IP نام درخواست شده را پیدا کند. البته سرور شاید چندین بار این کار را انجام دهد.
3- امکان دارد بگوید: من نشانی IP دامنه‌ای که شما خواسته‌اید ندارم اما نشانیIP سرور دیگری را به شما می‌دهم که نشانی‌های بیشتری از من می‌داند.
4- یک پیغام ارور(Error) می‌فرستد، چون دامنه درخواست شده یا وجود ندارد یا دیگر اعتبار ندارد.

برای درک این پروسه بهتر است به این نمونه توجه کنید:

فرض کنید شما نشانی Hamshahrionline.ir را در مرورگر خود تایپ می‌کنید. مرورگر برای یافتن نشانی IP به یک سرور نام‌ دامنه(DNS) مراجعه می‌کند. این سرور هم جستجو را با تماس با یکی از روت سرور‌ها(سرورهای اصلی) آغاز می‌کند.

روت سروها نشانی‌های IP تمام DNS سرورها را که با دامنه‌‌های سطح بالا (.COM ،.NET ،.IR و... ) کار می‌کنند دارند. سرور DNS شما از روت‌ سرور www.hamshahrionline.ir را می‌خواهد. اگر روت سرور این IP را نداشته باشد می‌گوید:

«من IP درخواست شما (www.hamshahrionline.ir) را ندارم اما IP سرور دامنه‌‌های .IR را به شما می‌دهم».

آن وقت سرور نام دامنه شما، یک درخواست به سرور دی‌ان‌اس‌ .IR می‌فرستد و از آن می‌پرسد که آیا نشانی IP برای www.hamshahrionline.ir می‌شناسد یا نه. سرور DNS دامنه‌های IR، نشانی‌های IP سرور نامی را که با دامنه www.hamshahrionline.ir در ارتباط‌ هستند می‌شناسند، به همین خاطر درخواست شما را به آنها ارجاع می‌دهد.

سرور نام شما سپس به سرور دی‌ان‌اس www,hamshahrionline.ir مراجعه می‌کند و می‌پرسد که آیا این سرور DNS ، نشانی IP www.hamshahrionline.ir را می‌شناسد یا نه.

این سرور قطعا نشانی IP مورد درخواست ما را دارد بنابر این آن‌را به سرور DNS ما می‌‌دهد. این سرور هم آن را به مرورگر ما می‌دهد و مرورگر برای دریافت یک صفحه وب از www.hamshahrionline.ir به سرور مراجعه می‌کند.

یکی از کلیدهای موفقیت در انجام چنین کاری افزونگی تکرار و فراوانی است. در هر سطح چندین سرور DNS وجود دارد و هر گاه یک درخواست به جواب نرسد چندین سرور دیگر برای رسیدن به جواب وجود دارد. کلید دیگر cashing است.

وقتی که یک سرور DNS یک درخواست را به جواب می‌رساند، نشانی IP دریافت شده را ذخیره می‌کند. و وقتی که یک درخواست دامنه .IR را به یک روت سرور ارجاع می‌دهد، نشانی IP سروری را که IP دامنه‌های .IR را دارد ذخیره می‌کند تا دفعه بعد که دوباره درخواستی برای نشانیIP دامنه .IR دریافت کرد بدون واسطه روت سرور به همین سرور DNS مراجعه کند.

سرور DNS این کار را می‌تواند برای هر درخواست انجام دهد و cashing به آن این اجازه را می‌دهد که از جستجو‌های بی‌مورد دست بردارد.
سرورهای DNS روزانه به میلیاردها درخواست پاسخ می‌دهند و وجود آنها برای عملکرد روان اینترنت بسیار ضروری است.

این حقیقت که این مراکز اطلاعاتی بسیار گسترده و پراکنده به این خوبی و البت

ه به دور از چشم ما کار می‌کنند، گواه طراحی بی‌نظیر آنهاست.

کلاینت‌ها و سرورها

سرورها دسترسی یه اینترنت را برای ما میسر می‌کنند. تمام ماشین‌های موجود در اینترنت یا سرور هستند یا کلاینت. سرورها دستگاه هایی هستند که به دیگر ماشین‌ها سرویس ارائه می‌دهند و ماشین‌هایی که از آنها برای برقراری ارتباط با سرورها استفاده می‌شود کلاینت هستند.

در فضای اینترنت، این سرور‌های وب،‌ سرورهای ایمیل، سرورهای FTP و دیگر سرورها هستند که نیازهای ما برای ایجاد ارتباط را برطرف می‌کند.
وقتی که شما می‌خواهید به www.hamshahrionline.ir متصل می‌شوید تا یک صفحه را بخوانید، از یک کلاینت (کامپیوتری که پشت آن نشسته‌اید) استفاده می ‌کنید.

در واقع ابتدا به سرور وب www.hamshahri.ir دسترسی پیدا می‌کنید؛ ماشین سرور صفحه‌ای را که شما درخواست کرده‌اید پیدا می‌کند و برایتان می‌فرستد. کلاینت‌هایی هم که به یک ماشین سرور متصل می‌شوند همین کار را با یک منظور مشخص انجام می‌هند؛ یعنی درخواست‌هایشان را به یک نرم افزار مشخص سرور که در یک ماشین سرور فعال است هدایت می‌کنند.

هر سرور یک نشانی IP ثابت دارد که به ندرت تغییر پیدا می‌کند. در مقابل یک کامپیوتر خانگی که از طریق مودم شماره‌گیری می‌کند هر بار که به ISP متصل می‌شود یک نشانی IP دریافت می‌کند.
این IP تا هنگامی که شما به اینترنت وصل هستید منحصراً در اختیار شماست اما هر بار که به یک ISP متصل شوید، یک IP جدید دریافت خواهید کرد. بدین ترتیب ISP به جای این که هر مشتری را با یک IP بشناسد، هر مودم را با یک IP می‌شناسد.

پورت‌ها

وقتی‌ که یک کلاینت به وسیله یک پورت به یک سرویس متصل می‌شود، از یک پروتکل مشخص استفاده می‌کند. پروتکل‌ها معمولاً به صورت تکست هستند و به سادگی تعریف می‌کنند که چگونه کلاینت‌ها و سرورها با هم ارتباط برقرار می‌کنند. هر وب سرور در اینترنت پروتکل انتقال تکست‌های هایپر (HTTP) را می‌شناسد.

اجزایی که طرز کارشان در این گزارش معرفی شدند (شبکه‌ها، روتر‌ها [راهبان‌ها]، نقاط دسترسی شبکه[NAP]، سیستم نام‌‌های دامنه[DNS] و سرورهای پرقدرت)، جیزهایی هستند که ما برای دسترسی به اینترنت به آنها نیاز داریم.

نکته جالب در مورد آنها این است که این سیستم‌های عریض و طویل دسترسی ما به اینترنت را تنها در چند میلیونیوم ثانیه امکان‌پذیر می‌کنند.
این اجزا در دنیای مدرن بسیار مهم هستند چرا که بدون آنها دسترسی به اینترنت ممکن نیست و دنیای بدون اینترنت هم برای بسیاری از ما معنایی ندارد

پيشگفتار
در دنياي امروز اينترنت به سرعت در حال گسترش است هيچ وسيله ارتباطي تا به حال
گسترش سريعي به مانند اينترنت نداشته است . اينترنت امروزه مرزها را در نورديده و انسانها
را به هم متصل نموده است.
با گسترش اينترنت تغييرا تي در جوامع روي داده كه سبب تغييرات فرهنگي و اجتماعي در
زمينه هاي مختلف شده است . دامنه كاركرد اينترنت به قدري وسيع است كه از سرگرمي
گرفته تا پزشكي و فلسفه و خدمات شهري را شامل مي گردد.
در سال 2004 در حدود 50 ميليون وب سايت به ثبت رسيده بود در حالي كه اين م قدار به
100 ميليون در سال 2006 افزايش يافت.
اينترنت گرچه با گسترش روز افزون خود تاثيري مثبتي بر زندگي مردمان گذاشته است ليكن
بايد در نظر داشت كه پيشرفت تكنولوژي هميشه در جهت مثبت نيست و گاهي جنبه منفي
نيز پيدا مي كند . و در اين ميان مي توان سردرگمي مراجعان به وب را نام برد كه وقتي فردي
در جستجوي يافتن مطلبي مي باشد موتورهاي جستجو او را به هزاران سايت راهنمايي
مي كنند كه مطالب آن سايتها چه بسا با يكديگر متضاد باشد و فرد نتواند بدرستي به
موضوع دلخواه خود برسد اما بايد در نظر داشت كه جنبه مثبت اينترنت بسيار بيشتر از اثرات
منفي آن مي باشد.
گرچه تاثير اينترنت در جامعه ايران بسيار زياد بوده است اما تاكنون هيچ كتابي در مورد
جامعه شناسي اينترنت نگاشته نشده است . در اين كتاب سعي شده است كه به نگاهي جامعه
شناسان به مقوله اينترنت پرداخته شود.

کتاب فارسی جامعه شناسی اینترنت.....

شرکت IBM که سال گذشته شرکت عرضه ‏کننده خدمات پردازش ابری سافت‏ لایر را به قیمت ۲ میلیارد دلار خریداری کرد، در حال حاضر مشغول انتقال نرم ‏افزار‌ها و میان‏ افزارهای خود بر روی پایگاه‌های پردازش ابری این شرکت است. کاربران می‌‏توانند در این پایگاه از طریق یک معماری باز به خدمات IBM دسترسی داشته باشند.
IBM همچنین قصد دارد یک فروشگاه مجازی در این پایگاه ایجاد کند تا سازمان‏‌ها و توسعه‏ دهندگان نرم ‏افزاری بتوانند در آنجا اپلیکیشن‏‌ها و خدمات IBM را جست وجو کنند. این فروشگاه مجازی حدود ۲ هزار محصول را پوشش خواهد داد که از جمله آن‌ها می‌‏توان به اپلیکیشن‌هایی اشاره کرد که در قالب خدمات و از طریق رابط‌های برنامه‏ نویسی کاربردی (API) در دسترس کاربران قرار می‌‏گیرند. بر اساس این گزارش، شرکت IBM چندی است این طرح را با نام رمز بلومیکس (BlueMix) دنبال می‌‏کند. این شرکت قصد دارد اولین خدمات بلومیکس را در کنفرانس سالانه‌اش درباره فناوری‌های پردازش ابری در لاس وگاس که پلاس کلود (Plus Cloud) نام دارد، معرفی کند.

بر اساس گزارش موسسه SANS، سازمان های شرکت کننده در این بررسی، سیستم های ابر داده های خود را در زمینه هایی شامل اطلاعات شناسایی شخصی (PII، 73٪)، سوابق کارکنان (64٪)، مالکیت (59٪)، اطلاعات کارت پرداخت ( 53٪) و داده های اطلاعاتی امنیتی ملی (40٪) مدیریت می کنند.
علاوه بر این، نشان داده شد که این سازمان ها تحت فشارانطباق قرار دارند، 83٪ گزارش دادند که سیستم های ابر داده آنها باید با یک یا چند استاندارد نظارتی منطبق باشد.
امروز، در جهان امنیت داده ها، روش های امنیتی تمرکز بر مدیریت تلفن همراه و منابع ابر دارند. این بررسی SANS و گزارش پژوهش، تصویری روشن ایجاد کرده که چگونه سازمان ها از معماری ابر داده ها برای workload های تولید واقعی استفاده کنند و آنها باید بیشتر نگران چه مواردی باشند و مشاوره در مورد چگونگی کاهش خطر در محیط های ابر داده های موجود و آینده را ارائه می دهد."
از این منظر که چطور امنیت داده ها باید تامین شود، 54٪ گفتند که آنها به سادگی از سیستم های مدیریت دسترسی و سیستمهای تشخیص هویت موجود، برای مدیریت دسترسی به داده ها حساس استفاده می کنند. کمی کمتر از آن (45٪) اجازه دسترسی کاربر بر اساس قوانین متعدد میسر می سازند.
حدود 78٪ از کسانی که اثربخشی کنترل های امنیتی آنها قابل رتبه بندی بود بیان داشتند: فن آوری های امنیتی مبتنی بر host بیشترین کارایی را دارد، در حالی که یک سری گفتند که امنیت مبتنی بر شبکه مهم می باشد. یکی سری دیگر اظهار داشتند فن آوری های رمزنگاری بسیار موثر می باشد.
همچنین این گزارش نشان داد که مجموعه-C بصورت پایدار و محکم به نظر می رسد: یک چهارم بر این باورند که CIO و CTO مسئول خطرات ابر داده ها هستند، 18٪ دیگر گفتند که CSO و CISO مسوول می باشد.
کمتر از 5 درصد بیان داشتند: در این زمینه مدیران سیستم، مدیران امنیت و مدیران و توسعه دهندگان اپ مسئولیت دارند

هدف این است که اپلیکیشن های ابر هیبریدی برای تجارت، اینترنت اشیاء (IOT) و تجزیه و تحلیل داده ها برای مشتریان در صنایع مختلف خرده فروشی، بهداشت و درمان، حمل و نقل، انرژی و آب و برق به کارگرفته شود.
همکاری جدید از روابط موجود بین Sogeti و آی بی ام نشات گرفته است که در آن Sogeti دروازه smartEngine خود را برای مدیریت ساختمان ها با استفاده از Bluemix آی بی ام می سازد.
دروازه smartEngine وسیله ای برای استفاده Bluemix فراهم می آورد تا سنسور هایی که از پروتکل های متفاوت و فرمت های مختلف داده ها استفاده می کنند به هم متصل شوند، این اجازه می دهد Sogeti برای مشتریان بینشی در زمینه عملکرد گرمایش، تهویه و تهویهHVAC، روشنایی و دیگر فرایندهای تولید انرژی ارائه دهد. این بینش به مشتریان برای به حداقل رساندن هزینه های انرژی، بهینه سازی اثرات زیست محیطی و افزایش امنیت کمک خواهد کرد.
Sogeti قصد دارد با استفاده از Bluemixقابلیت های دروازه SmartEngine در IoT را گسترش دهد تا به مشتریان بینشی در رابطه با در دیگر قسمتها، از جمله تولید، کشاورزی و مدیریت آب و برق ارائه دهد.
 آندریاس سوستروم، معاون رئيس جهانی دیجیتال در Sogeti، در بیانیه ای در روز پنجشنبه گفت : "همچنان که رایانش ابری در تمام قسمتهای کار ما با فناوری تاثیر گذار شده است، بسیاری از مشتریان ما به دنبال ساخت بیشتر و بیشتر از اپ ها و سیستمهایی مبتنی بر فضای ابری هستند." "با Bluemix اختصاصی، ما قادر خواهیم بود با ارائه سرورهای اختصاصی و مراکز داده ابری که به راحتی به این ضروریات مطابقت دارند، این نگرانی ها را حل نموده و همزمان مزایای بسیار ارزشمند زیر ساخت های ابر را نیز ارائه دهیم."

در مقایسه، امنیت 42 درصد بیش از 500 سایت خرده فروشی، 46 درصد از 100 سایت بانکی و 58 درصد سایت های اجتماعی به تصویب و تایید رسیده است.
این اولین سال است که اتحادیه به سایتهای رده IoT نگاهی انداخته است، که متشکل از 25 سایت مربوط به فن آوری های پوشیدنی و 25 سایت مربوط به اتوماسیون خانگی است.
" کریگ اسپیزل، مدیر اجرایی و رئيس اتحادیه اعتماد آنلاین Bellevue بیان داشت: این شرکت ها در حال جمع آوری کوه عظیمی از داده ها در شیوه زندگی، داده های بهداشتی و سلامتی و رفاه شخصی شما هستند."
 "در مقایسه با بخشهای دیگر این شرکت ها به وضوح در امنیت و حریم خصوصی سرمایه گذاری نکرده اند."
او بیان داشت، یکی از دلایل می تواند این باشد که این شرکت ها تازه شروع به کار نموده اند و در حال تلاش برای گرفتن بازار با محصولات ابتکاری جدید می باشند.
" آنها هنوز امنیت و حریم خصوصی را بطور همه جانبه مد نظر قرار نداده اند. "
این دومین سال است که سایت های خبری، مورد بررسی قرار گرفته اند، و نرخ عبور از 4 درصد به 8 درصد افزایش یافته است، این یک بهبود را نشان می دهد، اما هنوز به طور قابل ملاحظه ای کمتر از تمام بخش های دیگر است.
طبق نظر اسپیزل، دلیل عمده اعتماد رسانه های خبری به تبلیغات است.
او بیان داشت:" این سایت ها به شدت در به اشتراک گذاری داده ها با شبکه های تبلیغاتی تکیه دارند." "در اغلب موارد، آن یکی از دلایلی است که چرا این سایتها در بررسی های امنیتی شکست خورده اند."
سایت ها از نظر سه منظر رتبه بندی می شوند: چقدر دامین آنها به خوبی محافظت شده است، چقدر سرورها و سایت های آنها محافظت شده اند و در سیاست های حفظ حریم خصوصی تا چه حد موفق بوده اند.
سایت های خبری بدترین درجه را در حفظ حریم خصوصی بدست آورده اند یعنی 50 درصد آنها در این زمینه رد شدند. آژانس های فدرال بهترین درجه را با تنها 10 درصد شکست به خود اختصاص دادند.
با این حال، زمانی که به سرورهای تامین امنیت و دامین ها توجه می شود، سایت های IoT بدترین درجه با میزان شکست به ترتیب 14 و 70 درصد در این حوزه ها را به خود اختصاص دادند.
بیش از 100 سایت خرده فروشی در این رتبه بندی امنیتی بهترین بودند با میزان شکست به ترتیب 3 و 9 درصد.
حفاظت دامین باید کاملا پیاده شود و نشان می دهد چقدر یک شرکت از دامین خود در برابر هک شدن آن و به سرقت رفتن ایمیل ها جلوگیری می کند.
اسپیزل گفت: شگفت انگیز ترین مساله در مورد گزارش امسال این است که، در حالی که اکثر شرکت ها هر ساله بهتر و بهتر عمل می کنند، برخی در حال افت بیشتر و بیشتر در این زمینه هستند - و شرکت های کمتری در حالت وسط قرار دارند.
" او بیان داشت مردم یا روی این موضوع سفت و سخت کار می کنند و یا به طور قابل توجهی آن را رها می کنند."
امسال تعدادی از سایت ها در این زمینه رکوردار شدند، با وجود اینکه معیارهای قضاوت امنیت سایتها سخت تر شده است.
او بیان داشت:"اما، برعکس، 45 تا 47 درصد سایتها در جلب منافع مصرف کنندگان و یا سهامداران خود شکست خورده اند و این جای نگرانی دارد."
توییتر برای سومین سال است که رتبه اول را دریافت می کند. در بخش خرده فروشی، American Greetings بالاترین رتبه بندی را به دست آورده است.
USAA Federal Savings Bank بهترین در میان بانک ها می باشد و شرکت Federal Deposit Insurance Corporation ، بالاترین امتیاز سازمان های دولتی را به خود اختصاص می دهد. Businessweek بالاترین نمره را در بخش خبری و Dropcam بالاترین امتیاز را در IoT بدست آورد.