نمیدونم شبیه کدوممونه

چرا هیچ آهنگی نمی‌آهنگه؟

چه قدیمی

اشک می‌ریزی و می‌گویی پس رویاهایمان چه؟
می‌بوسمت و می‌گویم، بخواب، در خاورمیانه رویا داشتن خودش رویاست.

الان میشینم گریه میکنم و کاش سیل اشک میتونست تو رو برگردونه.

‏تمام روز تو تختم. تکون نمی‌تونم بخورم. نمی‌تونم هیچی بگم. تصویرها و صداها روحمو پاره پاره می‌کنه. شکسته‌ام و سرشار از خشم.

کاش وصل نمیشد. کاش مرده بودم.

کلی آدم که اشتیاقشون برای زندگی کردن از ما بیشتر بود

حق با شماست آقای قربانی. ما گریه‌‌های چشم‌های انتظاریم، ما سرزمینی دور و تنها در غباریم

حتی مرگ هم در من مرده‌ است.

به عکس کشته‌شده‌ها نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم «تو خیلی بیشتر از من لایق زنده موندن بودی»

بریدم