چقدر دوستش داشتم

even eternity has an end.

نجات دهنده ی من تو آینه نیست، نجات دهنده ی من قهوه‌ست.

هیچ کاغذی بعد تو، کاغذ نشد. مچاله شد. سوخت. سفید و ساکت موند. خط خطی شد، ولی نامه نه. مقصد که مرد، نامه نویسی بی‌معنی شد.
تو تمام زندگیت برخلاف چیزی بودی که باید می‌بودی. الان هم همینطور. باید اینجا باشی ولی اونجایی.
ما دوریم، دور تر از چیزی که چندتا کلمه‌‌یِ پشت سرهم چیده شده توصیفش کنه.
امروز تولدته. هر سال روز شماری می‌کردم، اما امسال نه. تمام این مدت آرزو کردم که عقربه ساعت شمار به عقب برگرده. روزها به عقب برگردن. امروز نرسه.
نوشتن بی‌معنیه. باید کاغذ رو پس داد به تنه‌ی درخت. چیکار می‌شه کرد جز اینکه کنار ستاره‌ها نشست؟ پس منم می‌شینم کنار ستاره‌ها. با شمعی که هرگز فووت نمی‌شه. با فکر به چهره‌ای که رو به خاکه و نه رو به من. با سکوتی پر از حرف. آرزو می‌کنم؟ نه. قول می‌دم که یک روز نزدیک‌ترین ستاره به تو خواهم شد.

تولدت مبارک ستاره.

می‌خوام برم پیش همون پاک‌کن‌هایی که گم شدن.

راجع بهش فقط باید مهاجرت کنم.