ㅤ
ㅤ؛ آن‌کس که پس از قتل‌عام زنده می‌ماندㅤ
ㅤبه جسم زنده است نه به جان
ㅤ

نمی‌تونم بخوابم. درد دارم. غم دارم. خشم دارم. یه سنگ بزرگ توی سینه‌ام دارم. یه سنگ بزرگ‌تر توی گلوم دارم. نمی‌تونم نفس بکشم. نمی‌تونم دنده‌های تیز رو از توی ریه‌هام بیرون بکشم. نمی‌تونم دستم رو بهت برسونم. نمی‌تونم کلمات رو برای تو، درست و کنار هم بچینم و جا بدم. نمی‌تونم به یه کالبد از نفس افتاده خیره نشم. نمی‌تونم به اون کیسه‌های مشکی و نازک چشم ندوزم. نمی‌تونم چشم‌های روشن تو رو از پشت پلک‌هات نبینم. نمی‌تونم. من هیچ وقت نمی‌تونم روزهای بعد از این رو همراه تو ببینم. نمی‌تونم ببینمت. نمی‌تونم دوباره بهت پیام بدم و منتظر جواب دادنت بمونم. نمی‌تونم این بغض رو بشکنم و به تو نفس بدم. من فقط نمی‌‌تونم. نمی‌تونم نگاه آخرت رو از یاد ببرم.

ㅤ
ㅤ       جوانها، پشت سر هم می‌میرند
ㅤ           اما انگار که اتفاقی نیفتاده

ㅤ
ㅤتنها کاری که برای توجیه تمام رنج‌ها و مردگان از دستمان برمی‌آید این است که امیدهایشان را در دلهایمان حفظ کنیم و کاری نکنیم که آن رنج‌ها بی‌ثمر شوند و آن مردگان تنها

ㅤ؛ آلبر کامو