ㅤدودِ سیگار از کنار لب‌های جونگکوک بالا می‌رفت و تهیونگ، نشسته و سر به عقب، خیره به او بود؛ انگار هر حلقه‌ی دود پلی می‌شد میان دلِ لرزانش و نگاهِ درخشان پسر

مدادش روی کاغذ حرکت میکرد، خط‌ها آرام آرام خم میشدن و دوباره به هم می‌رسیدن. جونگکوک برای لحظه‌ای دستش رو متوقف کرد و به طرح نیمه‌کاره نگاه انداخت. زمزمه‌وار گفت : "چشم‌های تهیونگ رو نمیشه فقط کشید... انگار دارم آسمون رو توی یه قاب کوچیک جا میدم. عمق نگاهش مثل دریا، ولی پر از گرمایی که بهت حس خونه میده. اون برق کوچیک گوشه‌ی چشمش... هیچ مدادی نمیتونه واقعی‌ترش کنه"
مداد دوباره روی کاغذ نشست "هر بار میخوام فقط شکل چشم‌هاش رو بکشم، اما آخرش میفهمم چیزی که منو متوقف میکنه، نوره. نوری که انگار چشم‌هاش خودشون خلقش کردن"

"𝓔𝓿𝓮𝓷 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘 𝓯𝓪𝓵𝓵, 𝓮𝓿𝓮𝓷 𝔀𝓱𝓮𝓷 𝓘’𝓶 𝓵𝓸𝓼𝓽,
𝔂𝓸𝓾 𝓱𝓸𝓵𝓭 𝓶𝓮 𝓺𝓾𝓲𝓮𝓽𝓵𝔂, 𝓪𝓼 𝓲𝓯 𝓲𝓽’𝓼 𝓽𝓱𝓮 𝓶𝓸𝓼𝓽 𝓷𝓪𝓽𝓾𝓻𝓪𝓵 𝓽𝓱𝓲𝓷𝓰.
𝓨𝓸𝓾 𝓪𝓻𝓮 𝓽𝓱𝓮 𝓭𝓪𝔀𝓷 𝓪𝓯𝓽𝓮𝓻 𝓶𝔂 𝓮𝓷𝓭𝓵𝓮𝓼𝓼 𝓷𝓲𝓰𝓱𝓽,
𝓽𝓱𝓮 𝓼𝓸𝓯𝓽 𝓿𝓸𝓲𝓬𝓮 𝓽𝓱𝓪𝓽 𝓽𝓮𝓵𝓵𝓼 𝓶𝓮 𝓘’𝓶 𝓮𝓷𝓸𝓾𝓰𝓱.
𝓘 𝓽𝓻𝓲𝓮𝓭 𝓽𝓸 𝓱𝓲𝓭𝓮 𝓶𝔂 𝓼𝓬𝓪𝓻𝓼, 𝓽𝓸 𝓫𝓾𝓻𝔂 𝓶𝔂 𝓽𝓻𝓾𝓽𝓱,
𝓫𝓾𝓽 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓵𝓲𝓰𝓱𝓽 𝓻𝓮𝓪𝓬𝓱𝓮𝓭 𝓶𝓮 𝓪𝓷𝔂𝔀𝓪𝔂.
𝓢𝓸 𝓮𝓿𝓮𝓷 𝓲𝓯 𝓘 𝓱𝓪𝓿𝓮 𝓷𝓸𝓽𝓱𝓲𝓷𝓰,
𝓵𝓮𝓽 𝓶𝓮 𝓼𝓽𝓪𝔂 𝓫𝔂 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓼𝓲𝓭𝓮,
𝓫𝓮𝓬𝓪𝓾𝓼𝓮 𝓲𝓷 𝔂𝓸𝓾𝓻 𝓼𝓶𝓲𝓵𝓮 𝓘 𝓯𝓲𝓷𝓪𝓵𝓵𝔂 𝓫𝓻𝓮𝓪𝓽𝓱𝓮"