هیچ چیز به اندازه‌ی شنیدن و یا خوندن حرف‌های طلبکارانه حالم رو بد نمی‌کنه. آیا من باید جوابی به تو پس بدم؟ زندگیِ من، حول محور قوانین خودم می‌چرخه. گاهی حتی برای خودم هم پاسخ چندان مناسبی ندارم و اگه هم داشته باشم؛ تنها برای منه. واقعا خسته می‌شم از این دست از سوالات و نگاه‌هایی که مدام دنبال مقصر می‌گردن. کفش‌های خودت رو بپوش. روی زمین خودت راه برو. چون چیزی که برای تو باشه رو، توی دست‌های من پیدا نمی‌کنی عزیزِ من.

ㅤ
ㅤ Мой маленький сын, я больше не могу тебя держать, но надеюсь, что в следующем мире ты снова будешь моим маленьким сыном и будешь рядом со мной, маленькая звездочка небесная !𖹭
ㅤ

ㅤ

”همه میخوان خوشحال و خوشبخت باشن ولی خب این کار خیلی سخته. چون مغز طوری ساخته شده که بیشتر دنبال حس کردن خطر و تهدیده، نه خوشحالی. واسه همین ما باید خیلی تلاش کنیم تا حس خوشبختی رو تجربه کنیم. این کل حرف امروزمونه.

تو همه فرهنگ ها و تاریخ، آدما شش تا حس اصلی دارن: شادی، غم، عصبانیت، تعجب، نفرت و ترس. فقط شادی حس خوبه. حس های بد خیلی قوی ترن. واسه همین خوشحال شدن سخته، ولی ناراحت شدن و از خودمون بدمون اومدن خیلی آسونه. مغز ما بیشتر حواسش به چیزای بد و خطرناکه، واسه همین چیزای خوب و خوشحال کننده اولویتش نیست. یه روانشناس به اسم جان کاچیوپو ۳۰ سال پیش فهمید که مغز بیشتر به چیزای منفی توجه میکنه و این موضوع بارها ثابت شده. پس گول مغز الانت رو نخور. این رفیقمون هفت میلیون ساله که فقط استرس داشته، مراقب بوده و تمام فکر و ذکرش زنده موندن بوده. اگه الان اوضاع سخته، مهم نیست، من میتونم با یه روش بهتر و جدیدتر راه رو باز کنم. امروز دو تا کار هست که میتونیم امتحان کنیم: مزه مزه کردن و لذت بردن.

لحظه رو دریاب. اولش ممکنه سخت باشه، ولی عادتش بده. مغز ما دو جور کار میکنه: یکی اینکه یه چیزی رو فقط از سر بگذرونه، یکی هم اینکه معنیش رو بفهمه و قدرش رو بدونه. وقتی این دو تا رو با هم پیش میبری، تو مغزت سیم کشی جدیدی انجام میشه. نورونایی که قبلاً ساز جدا میزدن، کم کم با هم همکار میشن. یه تیم میشن که کارش اینه: 'تجربه کردن + مزه مزه کردن و قدر دونستن'

اگه کنار آتیش گرم بودی، مزه مزه اش کن. اگه گرمای غذا حس خوبی داشت، اگه هوا صاف بود، از دستش نده و مزه مزه اش کن. اگه به لطف کسی یه روز بی دردسر داشتی، مزه مزه اش کن و ازش قدردانی کن. اینجوری حتی چند دقیقه در روز وارد مدیتیشن روزانه میشی، قدردانی میکنی، حواست رو جمع میکنی و تجربه کسب میکنی.

اگه بپرسین « چه زندگیه که یه آدم باید داشته باشه، مگه اصلا یه آدم باید اینجوری زندگی کنه؟»، جوابش دقیقا "آره" هست. چون زندگی بشر همینه. پر از درد و بلا، فقر و انزوا، همش دلشوره داریم، اگه بخت یار نباشه یهو کارمون به فنا میره. زندگی مثل یه امتحان سخته، اگه دنبال لحظه های خوشش نباشیم، یهو با یه دید بدبینانه و پر از اضطراب به زندگی نگاه می کنیم و آخرش کم میاریم. اگه به حال خودش رها بشه، مغز سوار موج افکار منفی میشه و آدمو به ورطه ی ناامیدی می کشونه. پس افسار مغزتو دستش نده. منم شبایی که خواب به چشمم نمیاد، با خودم میگم حتما خیلیای دیگه هم هستن که مثل من، با دلشوره و غصه هاشون خوابشون نمیبره. گاهی حس میکنم با یه عالمه آدم ناشناس، تو یه دریای غم بی کران غرق شدیم. با خودم میگم 'آخه همه آدمیم دیگه، زندگی واسه همه سخت میگذره!' بعدش دیگه این افکارو پس میزنم، به لطافت پتو رو دستم فکر میکنم و از صدای نفسای خونواده که همیشه بوده، یه حس شادی تازه میگیرم. اینجوری دوباره نه تو گذشته سیر میکنم نه تو آینده، فقط تو همین لحظه حال زندگی میکنم"
─ 𝑹𝖬

𝖨 𝖫𝗈𝗏𝖾 𝖸𝗈𝗎 𝖩𝖾𝗈𝗇

لازم نیست ازم مراقبت کنی، من پسرم؛ خودم از پس خودم بر میام

من ازت مراقبت می‌کنم؛ چون تو پسر منی!

ㅤ

𝒪𝓃 𝓉𝒽ℯ 𝓈𝓂𝒶𝓁𝓁 𝒷𝒶𝓁𝒸ℴ𝓃𝓎, 𝓃ℯ𝓈𝓉𝓁ℯ𝒹 𝒷ℯ𝓉𝓌ℯℯ𝓃 ℴ𝓁𝒹 𝒻𝓁ℴ𝓌ℯ𝓇𝓅ℴ𝓉𝓈 𝒶𝓃𝒹 𝓉𝒽ℯ ℊℴ𝓁𝒹ℯ𝓃 𝓁𝒾ℊ𝒽𝓉 ℴ𝒻 𝓈𝓊𝓃𝓈ℯ𝓉, 𝒯𝒶ℯ𝒽𝓎𝓊𝓃ℊ 𝓈𝒶𝓉 𝓆𝓊𝒾ℯ𝓉𝓁𝓎 𝓌𝒾𝓉𝒽 𝒶 𝒷ℴℴ𝓀 𝒾𝓃 𝒽𝒾𝓈 𝒽𝒶𝓃𝒹𝓈. ℬℯ𝓈𝒾𝒹ℯ 𝒽𝒾𝓂, 𝒥𝓊𝓃ℊ𝓀ℴℴ𝓀 𝓁𝒶𝓎 ℴ𝓃 𝓉𝒽ℯ 𝒻𝓁ℴℴ𝓇, 𝓅𝓇ℴ𝓅𝓅ℯ𝒹 𝓊𝓅 ℴ𝓃 𝒽𝒾𝓈 ℯ𝓁𝒷ℴ𝓌𝓈, 𝒽𝒾𝓈 𝒽ℯ𝒶𝒹 𝓉𝒾𝓁𝓉ℯ𝒹 𝒿𝓊𝓈𝓉 ℯ𝓃ℴ𝓊ℊ𝒽 𝓉ℴ 𝒻ℴ𝓁𝓁ℴ𝓌 𝓉𝒽ℯ 𝓁𝒾𝓃ℯ𝓈 𝒻𝓇ℴ𝓂 𝓉𝒽ℯ 𝓈𝒶𝓂ℯ 𝒶𝓃ℊ𝓁ℯ. 𝒜 ℊℯ𝓃𝓉𝓁ℯ 𝒷𝓇ℯℯ𝓏ℯ 𝓇𝓊𝓈𝓉𝓁ℯ𝒹 𝓉𝒽ℯ 𝓅𝒶ℊℯ𝓈, 𝒶𝓃𝒹 𝓉𝒽ℯ 𝓈𝒸ℯ𝓃𝓉 ℴ𝒻 𝒽𝒶𝓁𝒻-𝒸ℴℴ𝓁ℯ𝒹 𝒸ℴ𝒻𝒻ℯℯ ℴ𝓃 𝓉𝒽ℯ 𝓉𝒶𝒷𝓁ℯ 𝒷𝓁ℯ𝓃𝒹ℯ𝒹 𝓌𝒾𝓉𝒽 𝓉𝒽ℯ ℯ𝓋ℯ𝓃𝒾𝓃ℊ 𝒶𝒾𝓇. 𝒯𝒽ℯ𝓇ℯ 𝓌𝒶𝓈 𝓃ℴ 𝓈ℴ𝓊𝓃𝒹 ℯ𝓍𝒸ℯ𝓅𝓉 𝓉𝒽ℯ 𝒸𝒶𝓁𝓂 𝓇𝒽𝓎𝓉𝒽𝓂 ℴ𝒻 𝓉𝒽ℯ𝒾𝓇 𝒷𝓇ℯ𝒶𝓉𝒽𝒾𝓃ℊ 𝒶𝓃𝒹 𝓉𝒽ℯ 𝓈ℴ𝒻𝓉 𝓉𝓊𝓇𝓃 ℴ𝒻 𝓅𝒶ℊℯ𝓈—𝒶 𝓈𝒾𝓂𝓅𝓁ℯ 𝓈𝒸ℯ𝓃ℯ, 𝓎ℯ𝓉 ℴ𝓃ℯ 𝓉𝒽𝒶𝓉 𝒻ℯ𝓁𝓉 𝓁𝒾𝓀ℯ 𝒶 𝓋𝒾𝓃𝓉𝒶ℊℯ 𝓅𝒽ℴ𝓉ℴℊ𝓇𝒶𝓅𝒽 𝓌𝒽ℯ𝓇ℯ 𝓉𝒾𝓂ℯ 𝒾𝓉𝓈ℯ𝓁𝒻 𝒽𝒶𝒹 𝓁ℴ𝓈𝓉 𝒾𝓉𝓈 𝓂ℯ𝒶𝓃𝒾𝓃ℊ