ㅤاگرچـه قرار به خواسـت جئـون جونگکـوک شـکل گرفـت، امـا تهیونـگ درسـت در همـان نـگاه اول، دل‌باخـته‌ی پسـر جـوان‌تر شـد و چـشم‌هایـش دیگر راهـی جز مانـدن بر او نمـی‌شناختنـد

𝖬𝖺𝗄𝖾 𝗍𝗁𝖾 𝗆𝗈𝗌𝗍 𝗈𝖿 𝗒𝗈𝗎𝗋 𝗅𝗂𝖿𝖾, 𝗐𝗁𝗂𝗅𝖾 𝗂𝗍 𝗂𝗌 𝗋𝗂𝖿𝖾
𝖶𝗁𝗂𝗅𝖾 𝗂𝗍 𝗂𝗌 𝗅𝗂𝗀𝗁𝗍
𝖶𝖾𝗅𝗅, 𝗒𝗈𝗎 𝖽𝗈 𝖾𝗇𝗈𝗎𝗀𝗁 𝗍𝖺𝗅𝗄
𝖬𝗒 𝗅𝗂𝗍𝗍𝗅𝖾 𝗁𝖺𝗐𝗄, 𝗐𝗁𝗒 𝖽𝗈 𝗒𝗈𝗎 𝖼𝗋𝗒?
𝖳𝖾𝗅𝗅 𝗆𝖾, 𝗐𝗁𝖺𝗍 𝖽𝗂𝖽 𝗒𝗈𝗎 𝗅𝖾𝖺𝗋𝗇 𝖿𝗋𝗈𝗆 𝗍𝗁𝖾 𝖳𝗂𝗅𝗅𝖺𝗆𝗈𝗈𝗄 𝖻𝗎𝗋𝗇?
𝖮𝗋 𝗍𝗁𝖾 𝖥𝗈𝗎𝗋𝗍𝗁 𝗈𝖿 𝖩𝗎𝗅𝗒?
𝖶𝖾'𝗋𝖾 𝖺𝗅𝗅 𝗀𝗈𝗇𝗇𝖺 𝖽𝗂𝖾

ㅤㅤ گـالاتئـایِ پیگمـالیـون

برای خودت زندگی کن، برای همون یک نفری که میدونی یه ذره هم شده باعث خوشحالیش میشی ... واسه آینده‌ت زندگی کن
برای مردن عجله نکن، بلاخره یه روز میمیری، تا زنده‌ای گند بزن به زندگیت، عشق کن، حال کن، برو هرکار دوست داری انجام بده و وقتی داشتی میمردی نگی کاش بیشتر زنده میموندم و کاری که دوست داشتم رو انجام میدادم ...
ــ رُوی

هه‌جو "الان که زندگیم داره به پایان میرسه وقتی تورو کنارم میبینم زندگی برام جالب شده و باعث میشه بخوام زنده بمونم"

ㅤㅤعطـر گُـل رُز سفیـد

در چشـم‌ـهایـش هـویــدا بـود
پسـرک میـ‌ترسیـد بیـ‌آنکـه بدانـد میـ‌ترسـد
غمگیـن بـود بیـ‌آنکه بدانـد از چـه
میـ‌خواسـت بـرود، بیـ‌آنکـه بدانـد به کجـا
دلتنـگ بـود، بیـ‌آنکـه بدانـد برای کـه

ㅤ

ㅤㅤروح گمشـده‌ی مـن

لرزش بدنش، افزایش سرعت جریان خون که باعث گرم شدن تن سردش شده بود و نفس‌های متعدد و شکسته‌ که از شدت شوک به زور راه‌شونو پیدا میکردن نشونه‌ این بود که بالاخره تلاشش نتیجه داده، باورش نمیشد بعد سالها درد کشیدن بالاخره قراره بخشیده شه. اون همه چیزو فهمیده بود، حتی با اولین نگاه فهمید که هم‌روحش دقیقا جلوش ایستاده، تیکه‌ گمشدش دقیقا رو‌به‌روش بود بدون اینکه از چیزی خبر داشته باشه. قرار بود هرچه زودتر این بازی رو تموم کنه نه؟ برای چندمین بار سوال رو از خودش پرسید و سعی کرد حسی که داشت رو مهار کنه اما همه چیز با برخورد نگاهش به چشمای کشیده و غمدار پسرک رو‌به‌روش براش تکرار شد، روزی که از بهشت رانده و برای مجازات تیکه‌‌ی روح پاکشو ازش گرفتن تا به نوادگان آدم بدن، صدای التماس‌ خودش باز طنین‌انداز مغزش شد، التماسهایی که بیجواب موند و تنها چیز باقی‌مونده از اون روز غم روح گمشده‌ بود که تمام این سالها مجبورش کرد گوشه‌ پرت آسمون بشینه به چشم هزاران نفر از نوادگان خیره شه مبادا روحش رو درونشون پیدا کنه؛ متنفر نبود، اما خستگی زندگی کردن با وجود سیاه‌تر از سیاه برای فرشته‌ که به چشم همه از شیطان‌ پست‌تر شده چیزی نبود که بشه راحت ازش گذشت. انقدر غرق افکارش شد که نفهمید به پسر نزدیک شده، انگار بدنش عجله داشت برای یکی شدن روح سرد و تاریکش با روح گمشده‌‌ و پاکی که قلب دیگه‌ برای زنده بودنش میتپید. میدونست که کسی توانایی دیدنشو نداره اما متوجه حس عجیبی که توی قلب پسر به وجود آورده شد. برخورد نوک انگشتش به گونه‌ گرم پسر مصادف با تلنگری که ایکاش هیچوقت اتفاق نمی‌افتاد، دوباره از خواب پرید. بازهم کابوس؟ باز همون صحنه و آدم؟ تمام حس‌ خوبش در ثانیه جاش رو به بیحسی مطلق داد که جونگکوک تا ابد بهش محکوم بود، محکوم به از دور نگاه کردن، به از دست دادن حتی وقتی به دست نیاورده، اما هیچ چیز مهم نبود تا وقتی قصد تبرئه کردن خودشو داشت نه؟ تنها چیزی که بیشترین نیاز رو بهش داشت که بازهم بخوابه و اینبار برای بیشتر دیدن هم‌روحش هیچوقت بیدار نشه...