@chista_yasrebi/داستان پستچی ؛ به عنوان پر مخاطب ترین نوشته مجازی سال ؛ در اینترنت شناخته شد.سایت سناریو بیست با نقد و تحلیل پستچی به دلایل این موفقیت و رکورد شکستن همه ی نوشته های دیگر میپردازد
دوستان عزیزم......
اطلاع دارید که من چند روز اول عید ؛ اصفهان بودم که عکسهایش را برایتان گذاشتم و بعد جزیره....که صمیمیها دلیلش را میدانند....سعی میکنم قبل از انتشار او ؛ یک زن باز گردم....تا ادمین من خیلی به زحمت نیفتد....سپاس که همراهید....
جایتان کنار آب؛ خالی....میدانید چرا! دوستتان دارم....
#چیستایثربی
@chista_yasrebi
اطلاع دارید که من چند روز اول عید ؛ اصفهان بودم که عکسهایش را برایتان گذاشتم و بعد جزیره....که صمیمیها دلیلش را میدانند....سعی میکنم قبل از انتشار او ؛ یک زن باز گردم....تا ادمین من خیلی به زحمت نیفتد....سپاس که همراهید....
جایتان کنار آب؛ خالی....میدانید چرا! دوستتان دارم....
#چیستایثربی
@chista_yasrebi
@chista_yasrebi /افسانه ای هست که میگوید؛ اگر چهل شب؛ کسی را که دوست داری؛ در قلعه ای زندانی و مراقبت کنی از آن تو میشود!.بخشی از نمایش شعبده و طلسم/برنده جایزه اول فجر/ با بازی شهره سلطانی/چیستایثربی
نقد روزنامه
#شهروند
بر
#داستان_پستچی
#چیستایثربی
خسته نباشی چیستا یثربی!
اسما روانخواه پژوهشگر اجتماعی
بعضیوقتها، بعضیآدمها کارهایی را انجام میدهند که لبخندی میزنی و توی دلت میگویی آفرین! همین است. باید همینطور بود. بعضیوقتها، بعضی آدمها کارهایی را انجام میدهند که خیلی از ما حتی دل و جرأت فکرکردن به آن را نداریم. نخستینباری که «پستچی» چیستا یثربی را خواندم، به دلم نشست. فکر میکنم آن زمان قرار نبود دنبالهدار باشد (یا حداقل من اینطور فکر میکردم). با خواندنش فکر میکردی یک داستانکوتاه همهچیتمام را خواندهای. آنروز قصه را از صفحه اینستاگرام یثربی خواندم، بعد گوشی را گذاشتم کنار و به بقیه کارها مشغول شدم. برایم یک زنگ تفریح بود. یک حس خوب که به اندازه ١٠دقیقه بیشتر زمان نمیبرد و تمام میشد. روزها گذشت و بعدتر دیدم که این قصه سر دراز دارد. قسمت دوم، قسمت سوم، قسمت دهم و... دلم نمیخواست هر شب منتظر بنشینم. با خودم گفتم به انتها که رسید همه را یکجا میخوانم، تا دیروز. دیروز که فهمیدم این داستان در قسمت بیستونهم تمام میشود گفتم چه خوب. پس همه را باهم میخوانم. دیروز نمیدانستم با خواندن این داستان چه اتفاقی خواهد افتاد. اما امروز خوب میدانم چه شده: چیزی در دلم تکان خورده است!
خیلیها گفتند این داستان عالی است و خیلیها گفتند یک داستان عاشقانه لطیف است. اما فکر میکنم که این ٢٩ قسمت، تنها یک داستان نیست که به همین راحتیها تمام شود. داستان پستچی چیستا یثربی که خیلیها را با خودش همراه کرد، تنها برای بغضکردن در مقابل سختیهای یک عشق صادقانه و همذاتپنداری ما با شخصیت چیستا یا حاجعلی نیست. حتی در زمانی که این داستان منتشر میشد، افرادی میآمدند و برای نویسنده کامنت میگذاشتند و میگفتند که تا چه حد از خواندن فراری بودند و با این داستانکهای یکدست و دنبالهدار به دنیای پر رمز و راز قصهها وارد شدند (که این امر هم اتفاق خوب و ارزشمندی است، آن هم در کسادی زمان مطالعه در میان ما). اما اعجاز کار یثربی در جای دیگری هم خود را نشان میدهد: این داستان یک روایت واقعی است. یک روایت از زندگی خود نویسنده. دل و جرأت نویسنده برای این خودافشایی کمنظیر و قابلتامل است.
تأکید نویسنده بر واقعیبودن این داستان و کامنتهای با محبت و بیمحبتی که خوانندگان برای او مینویسند؛ نشان میدهد خودافشایی و شرح روایتهای واقعی تا چه حد میتواند در جامعه ما محل توهین و آزار باشد و چیستا یثربی محکم و قاطع به حرفزدن ادامه میدهد بدون اینکه از قضاوتشدن بترسد. ما درمقابل نویسنده موردعلاقهمان نشستهایم و او به خوانندگانش اعتماد میکند و حرفهای دلش را میریزد روی دایره. چیستا یثربی اعتماد داشتن به دیگران را به ما نشان میدهد (هر چند که ما گاهیاوقات شنوندگان خوبی برای حرفهایش نبودهایم)، او قدرت داشتن در نمایان ساختن تصویر واقعی از خود - حتی اگر مورد قبول دیگران واقع نشود- را به ما نشان میدهد و اینجاست که چیزی در دلم تکان میخورد. او خودش را تمامقد و فارغ از نقابهای گوناگون به معرفی میکند. کاری که کمتر کسی از ما حاضر است انجام دهد. واقعیت این است که ما همیشه به دنبال تأیید دیگران هستیم و کمتر شجاعت روبهروشدن با خود واقعیمان را داریم و این امر تا کجاها که نمیتواند محل آسیب شود!
او داوطلب نشاندادن یک زندگی واقعی میشود، هر چند بهایش توهینها و بیمحبتیهای شنوندگان و خوانندگان قصههایش باشد. از دیشب که داستان پستچی را خواندم لبریز هیجان شدهام از این همه جسارت و قدرت؛ وقتی فکر میکنم که من در کوچکترین کارها هم خود واقعیام را نشان نمیدهم، چه برسد به اینکه روایتهای عاشقانه را بلند بلند بخوانم.
چیستا یثربی، داوطلب نمایش یک زندگی واقعی... خسته نباشی! «چهارده ساله که بودم؛ عاشق پستچی محل شدم. خیلی تصادفی رفتم در را باز کنم و نامه را بگیرم، او پشتش به من بود. وقتی برگشت قلبم مثل یک بستنی، آب شد و زمین ریخت! انگار انسان نبود، فرشته بود! قاصد و پیک الهی بود، از بس زیبا و معصوم بود!شاید هجده نوزده سالش بود. نامه را داد. با دست لرزان امضا کردم و آنقدر حالم بد بود که به زور خودکارش را از دستم بیرون کشید و رفت. از آن روز، کارم شد هر روز برای خودم نامه نوشتن و پست سفارشی! تمام خرجی هفتگیام، برای نامههای سفارشی میرفت. تمام روز گرسنگی میکشیدم، اما هر روز؛ یک نامه سفارشی برای خودم میفرستادم که او بیاید و زنگ بزند، امضا بخواهد، خودکارش را بدهد و من یک لحظه نگاهش کنم و برود...»
#داستان_پستجی
#روزنامه_شهروند
#آبان_نود_و_چهار
#اسما_روانخواه
#پژوهشگر_اجتماعی
#نقد
#پستچی
#کتاب
#شماره_718
#روزنامه_شهروند
@chista_yasrebi
#شهروند
بر
#داستان_پستچی
#چیستایثربی
خسته نباشی چیستا یثربی!
اسما روانخواه پژوهشگر اجتماعی
بعضیوقتها، بعضیآدمها کارهایی را انجام میدهند که لبخندی میزنی و توی دلت میگویی آفرین! همین است. باید همینطور بود. بعضیوقتها، بعضی آدمها کارهایی را انجام میدهند که خیلی از ما حتی دل و جرأت فکرکردن به آن را نداریم. نخستینباری که «پستچی» چیستا یثربی را خواندم، به دلم نشست. فکر میکنم آن زمان قرار نبود دنبالهدار باشد (یا حداقل من اینطور فکر میکردم). با خواندنش فکر میکردی یک داستانکوتاه همهچیتمام را خواندهای. آنروز قصه را از صفحه اینستاگرام یثربی خواندم، بعد گوشی را گذاشتم کنار و به بقیه کارها مشغول شدم. برایم یک زنگ تفریح بود. یک حس خوب که به اندازه ١٠دقیقه بیشتر زمان نمیبرد و تمام میشد. روزها گذشت و بعدتر دیدم که این قصه سر دراز دارد. قسمت دوم، قسمت سوم، قسمت دهم و... دلم نمیخواست هر شب منتظر بنشینم. با خودم گفتم به انتها که رسید همه را یکجا میخوانم، تا دیروز. دیروز که فهمیدم این داستان در قسمت بیستونهم تمام میشود گفتم چه خوب. پس همه را باهم میخوانم. دیروز نمیدانستم با خواندن این داستان چه اتفاقی خواهد افتاد. اما امروز خوب میدانم چه شده: چیزی در دلم تکان خورده است!
خیلیها گفتند این داستان عالی است و خیلیها گفتند یک داستان عاشقانه لطیف است. اما فکر میکنم که این ٢٩ قسمت، تنها یک داستان نیست که به همین راحتیها تمام شود. داستان پستچی چیستا یثربی که خیلیها را با خودش همراه کرد، تنها برای بغضکردن در مقابل سختیهای یک عشق صادقانه و همذاتپنداری ما با شخصیت چیستا یا حاجعلی نیست. حتی در زمانی که این داستان منتشر میشد، افرادی میآمدند و برای نویسنده کامنت میگذاشتند و میگفتند که تا چه حد از خواندن فراری بودند و با این داستانکهای یکدست و دنبالهدار به دنیای پر رمز و راز قصهها وارد شدند (که این امر هم اتفاق خوب و ارزشمندی است، آن هم در کسادی زمان مطالعه در میان ما). اما اعجاز کار یثربی در جای دیگری هم خود را نشان میدهد: این داستان یک روایت واقعی است. یک روایت از زندگی خود نویسنده. دل و جرأت نویسنده برای این خودافشایی کمنظیر و قابلتامل است.
تأکید نویسنده بر واقعیبودن این داستان و کامنتهای با محبت و بیمحبتی که خوانندگان برای او مینویسند؛ نشان میدهد خودافشایی و شرح روایتهای واقعی تا چه حد میتواند در جامعه ما محل توهین و آزار باشد و چیستا یثربی محکم و قاطع به حرفزدن ادامه میدهد بدون اینکه از قضاوتشدن بترسد. ما درمقابل نویسنده موردعلاقهمان نشستهایم و او به خوانندگانش اعتماد میکند و حرفهای دلش را میریزد روی دایره. چیستا یثربی اعتماد داشتن به دیگران را به ما نشان میدهد (هر چند که ما گاهیاوقات شنوندگان خوبی برای حرفهایش نبودهایم)، او قدرت داشتن در نمایان ساختن تصویر واقعی از خود - حتی اگر مورد قبول دیگران واقع نشود- را به ما نشان میدهد و اینجاست که چیزی در دلم تکان میخورد. او خودش را تمامقد و فارغ از نقابهای گوناگون به معرفی میکند. کاری که کمتر کسی از ما حاضر است انجام دهد. واقعیت این است که ما همیشه به دنبال تأیید دیگران هستیم و کمتر شجاعت روبهروشدن با خود واقعیمان را داریم و این امر تا کجاها که نمیتواند محل آسیب شود!
او داوطلب نشاندادن یک زندگی واقعی میشود، هر چند بهایش توهینها و بیمحبتیهای شنوندگان و خوانندگان قصههایش باشد. از دیشب که داستان پستچی را خواندم لبریز هیجان شدهام از این همه جسارت و قدرت؛ وقتی فکر میکنم که من در کوچکترین کارها هم خود واقعیام را نشان نمیدهم، چه برسد به اینکه روایتهای عاشقانه را بلند بلند بخوانم.
چیستا یثربی، داوطلب نمایش یک زندگی واقعی... خسته نباشی! «چهارده ساله که بودم؛ عاشق پستچی محل شدم. خیلی تصادفی رفتم در را باز کنم و نامه را بگیرم، او پشتش به من بود. وقتی برگشت قلبم مثل یک بستنی، آب شد و زمین ریخت! انگار انسان نبود، فرشته بود! قاصد و پیک الهی بود، از بس زیبا و معصوم بود!شاید هجده نوزده سالش بود. نامه را داد. با دست لرزان امضا کردم و آنقدر حالم بد بود که به زور خودکارش را از دستم بیرون کشید و رفت. از آن روز، کارم شد هر روز برای خودم نامه نوشتن و پست سفارشی! تمام خرجی هفتگیام، برای نامههای سفارشی میرفت. تمام روز گرسنگی میکشیدم، اما هر روز؛ یک نامه سفارشی برای خودم میفرستادم که او بیاید و زنگ بزند، امضا بخواهد، خودکارش را بدهد و من یک لحظه نگاهش کنم و برود...»
#داستان_پستجی
#روزنامه_شهروند
#آبان_نود_و_چهار
#اسما_روانخواه
#پژوهشگر_اجتماعی
#نقد
#پستچی
#کتاب
#شماره_718
#روزنامه_شهروند
@chista_yasrebi
کاش واقعا روشهایی کارآمد ؛ برای جلوگیری از فروش انسان ؛ و به خصوص فروش دختران جوان کشورهای توسعه نیافته به باندهای فحشاء ؛ پدید بیاید.....
تصورش هم تنم را میلرزاند....
#چیستایثربی
به یاد
#شیداوصوفی
@chista_yasrebi
تصورش هم تنم را میلرزاند....
#چیستایثربی
به یاد
#شیداوصوفی
@chista_yasrebi
@chista_yasrebi/یا عاشق شکلات هستی یا نیستی!اگر هستی باید بخوری؛نه اینکه فقط حرفش را بزنی و لب نزنی!/یا عاشق آدمی هستی یا نیستی؛اگر هستی بگذار مسخره ات کنند!/باید تا آخرش بروی!نه اینکه فقط حرفش رابزنی
#یکسال_با_دوستان_مجازی_و_واقعی
#یکسال_با_اینستاگرام
#چیستایثربی
#برشی از یکسال گذشته
#1394
#اولین_سال_ورود_من
بعداز 35 سال نوشتن.تدریس و
کارگردانی و ترجمه به
#فضای_مجازی
@chista_yasrebi
تنها کانال رسمی چیستایثربی در تلگرام
#یکسال_با_اینستاگرام
#چیستایثربی
#برشی از یکسال گذشته
#1394
#اولین_سال_ورود_من
بعداز 35 سال نوشتن.تدریس و
کارگردانی و ترجمه به
#فضای_مجازی
@chista_yasrebi
تنها کانال رسمی چیستایثربی در تلگرام
.
بخشی از رمان
#مادر من در اینستاگرام دوم من..هم اکنون....
ادرس اینستاگرام دوم :
Chista_yasrebi.2
#چیستایثربی
بخشی از رمان
#مادر من در اینستاگرام دوم من..هم اکنون....
ادرس اینستاگرام دوم :
Chista_yasrebi.2
#چیستایثربی
دوستان چون من اجازه تولید هیچ فایل صوتی را از داستانهایم به گروهی نداده ام وگرنه خودم ؛گروه تاتری خوبی دارم؛که کار رادیویی هم میکنند ؛..وکیلم از من خواهش کرد؛ پست اینترنت را پاک کنم.خودشان پیگیر قضیه هستند.ممنونم
@chista_yasrebi
@chista_yasrebi
خائنانه ترین خیانت ها آن هایی هستند که وقتی یک جلیقه ی نجات در کمدت آویزان است، به خودت دروغ می گویی که احتمالن اندازه ی کسی که دارد غرق می شود نیست. این جوری است که نزول می کنیم و همین طور که به قعر می رویم، تقصیر همه ی مشکلات دنیا را می اندازیم گردن استعمار و کاپیتالیسم و شرکت های چندملیتی و سفیدپوستِ احمق و امریکا، ولی لازم نیست برای تقصیر اسمِ خاص درست کرد. نفعِ شخصی: ریشه ی سقوطِ ما همین است و در اتاقِ هیئت مدیره و اتاقِ جنگ هم شروع نمی شود. در خانه آغاز می شود.
#استیو_تولتز
@chista_yasrebi
#استیو_تولتز
@chista_yasrebi