برای من، دو چیز سم است: زندگی آرام و زن رام.
وقتی همه چیز خوب باشد، وقت مرگ است. زنی که سکوت می‌کند، قرار است چه موجی ایجاد کند؟ قرار است چه چیزی را تغییر دهد؟ قرار است کدام عضله‌ را تحریک کند؟
هیچ.
زن رام، فرقی با مبل ندارد.
زندگی آرام هم اتاق نشیمن است. برای زنده ماندن لازم است. اما برای مفرح شدنش، لازم است چیزی به آن اضافه کرد؛ مثلن، یک شیر گرسنه مثل بی‌پولی.

میان «خوردنی‌های موجود» و «خوردنی‌های قابل خوردن» خانه، فاصله‌یی در حدود فاصله‌ی خورشید تا نپتون برقرار است.

هوس چیز خوشمزه‌یی کرده‌ام که دقیقن نمی‌دانم چیست. در واقع فقط تا آنجا از هوسم اطلاع دارم که فانتای شاه‌توت نیست و می‌تواند هر چیز دیگری باشد.

با اتکا به میله‌های اتوبوس، استریپ دنس کنیم.

از نعوظ در مکان‌های عمومی شرمسار نشده و از عدم شرمساری خود لذت ببریم.

با یک لیوان چای هم می‌توان مست شد
اگر اویی که نباید باشد
نباشد.

(تقدیم به همکار خوبم که فعلن اینجا حضور ندارد❤️)

دو شب در وان‌نایت‌استند باشیم.

هفت نماینده‌ی مجلس لاغر، هفت وزیر چاق را می‌خورند.

تعداد دفعات بوسیدن تو تقسیم بر تعداد دفعات نیاز به بوسیدن تو، ضربدر صد، برابر است با درصد خوشبختی بشر؛

و من تقریبن چقدر بدبختم.

جهت جلوگیری از ایجاد ترافیک، با ذلت بمیریم.

یادم آمد دو ماه پیش یک متن ۶۵۰۰ کلمه‌یی ترجمه کرده بودم که گویا پولش را نگرفته‌ام.
(البته امیدوارم اینطور باشد).
سلام زندگی، سلام حدود 14 دلار، سلام گلایل نشکفته‌ی تَبّت.

البته من چنین توصیه‌یی ندارم؛ ولی توصیه‌ی من به شما عزیزان، پر کردن اطراف و اوقات خود با دوستانی‌ست که بدی‌هایتان را به خودتان و خوبی‌تان را به دیگران بگویند.
https://t.me/janerikhteh/93

یک گلایل باشیم و در این سرزمین شوم راهمان به سنگ قبر و گرانیت برسد.

دوستان عزادار توجه داشته باشید که خود امام عزیز و دشمنان ایشان هم در این ساعات خواب بودند.
شما مشخص کنید که با چه کسی مشکل دارید تا راجع به ساعت خواب آن‌ها هم اطلاعاتی در اختیارتان قرار بدهیم.

از نظر روانشناسی، انسان در ساعات انتهایی شب، کنترل کمتری روی احساسات خود دارد و راحت‌تر ممکن است گریه کند. اما کدام احمقی با صدای نخراشیده‌ی شما گریه خواهد کرد؟!