خیلی وقت بود که محل کارم را ندیده بودید.

پس از این که همه رفتند، محل کارم به طبقه‌ی بالا منتقل شده. گوشه‌یی از دفتر مدیریت را به من داده‌اند و باید بیخ شکم رییس، مشغول به کار باشم‌. این مسئله بدون شک بهره‌وری را افزایش خواهد داد، اما دیگر وقتی برایم باقی نمی‌ماند که اینجا چیزی بنویسم. خلاصه که از امروز، احتمالن کمتر از پانزده پست در روز خواهم نوشت. این اتفاق میمون و مبارک را به تمام اعضای این چنل تبریک عرض می‌کنم. به امید روزی که هر ایرانی در حال جماع باشد.

به امراض صعب‌العلاج دچار شویم.

مرتکب اعمال منافی عفت و مغایر با حیثیت و شئون خانوادگی شویم.

عنان از کف بدهیم.

با نگاه به شکم رییسمان، دچار نعوظ نرم شویم.

صبح یک ویدیومسج از محل کارم اینجا فرستادم و پاک کردم؛ اما دارندگان گوشی آیفون، تا چهل و هشت ساعت بعد می‌توانند آن را ببینند. یکی پرسیده بود آهنگ داخل ویدیومسج چه بوده و در جواب باید بگویم «این».

در تمام هفته، بسیار گشاد و گسسته‌ کار کرده بودم؛ به طوری که در تمام پنج روز قبل، به زحمت هزار و پانصد کلمه نوشته بودم.
امروز و تنها در یک روز، زیر دست رییس و تا ساعت پنج، دو هزار و پانصد و اندی کلمه نوشتم؛ به طوری که خودش گفت «خب یه کم استراحت کن. بقیه رو بذار شنبه». این اتفاق در حالی رخ داد که تا ساعت دوازده و نیم یا یک، مشغول جابجایی به طبقه‌ی بالا بودیم.

برای من، دو چیز سم است: زندگی آرام و زن رام.
وقتی همه چیز خوب باشد، وقت مرگ است. زنی که سکوت می‌کند، قرار است چه موجی ایجاد کند؟ قرار است چه چیزی را تغییر دهد؟ قرار است کدام عضله‌ را تحریک کند؟
هیچ.
زن رام، فرقی با مبل ندارد.
زندگی آرام هم اتاق نشیمن است. برای زنده ماندن لازم است. اما برای مفرح شدنش، لازم است چیزی به آن اضافه کرد؛ مثلن، یک شیر گرسنه مثل بی‌پولی.

میان «خوردنی‌های موجود» و «خوردنی‌های قابل خوردن» خانه، فاصله‌یی در حدود فاصله‌ی خورشید تا نپتون برقرار است.

هوس چیز خوشمزه‌یی کرده‌ام که دقیقن نمی‌دانم چیست. در واقع فقط تا آنجا از هوسم اطلاع دارم که فانتای شاه‌توت نیست و می‌تواند هر چیز دیگری باشد.

با اتکا به میله‌های اتوبوس، استریپ دنس کنیم.

از نعوظ در مکان‌های عمومی شرمسار نشده و از عدم شرمساری خود لذت ببریم.

با یک لیوان چای هم می‌توان مست شد
اگر اویی که نباید باشد
نباشد.

(تقدیم به همکار خوبم که فعلن اینجا حضور ندارد❤️)