‌ ‌ ‌‌‌ ‌
سوسک چه مزه‌ای بود؟

ترد و تلخ‌.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
چه شهری هست که دوست داری حتما ببینی؟ خارج ایران

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
پس چیزی که از یک دختر وادارت میکنه بنویسی، محدود به زییایی ای هست که خودش درش نقشی نداشته اساسا، کالبد و لایه هاش. و نه روح. چون چیزی غیراز این ،کمتر دیده شد تو نوشته هات.

من حدود پنج هزار پست توی این چنل دارم. حد اقل هزار پست من نوشته‌های قابل اعتناست و از آن هزار تا، نهایتن پنجاه پست راجع به دخترهاست.

متاسفم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
من مدت‌هاست که صحبت‌های تو رو دنبال کردم. همیشه حس آشنایی در محتویات چنلت دیده‌م و این حداقل برای من خیلی کم پیش اومده. این‌که بتونی کسی رو بدون این‌که بشناسی بفهمی. البته به هیچ‌وجه منظورم درک کردن نیست، صرفاً فهمیدنه. این‌‌که سلیقه‌ی موسیقایی نه چندان محبوبت با آهنگ‌هایی که به اشتراک گذاشته می‌شه هم‌خوانی داشته باشن. این‌که احساس آشنایی داشته باشی در عین غریبگی.
شاید کلاً ۴- ۵ نفر در زندگی معمولیِ من بوده باشن که چنین حسی بهشون پیدا کرده باشم و تا بحال این رو با هیچ‌کدوم از اون‌ها به اشتراک نذاشته بودم. اما نمی‌دونم چرا الآن تصمیم گرفتم که برایت تعریف کنم. شاید فکر کردم که دانستنش ممکن است حس عجیب و با کمی امید، از نوع مثبتش را منتقل کند. شاید برای تشکر از تمام ثانیه‌های خوبی که در تنهایی حرف‌هایت را خوانده‌م و از تنها بودنم کم شد.
ممنونم ازت.=))

مایلم با همین این بازی زشت، زننده و نه‌چندان آموزنده را تمام کنم.
موفق بودی و من حالا خوش‌حال‌ترم :*

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
موجودی تقریبا دوست داشتنی هستی.

اوکی. آخری:

این که تمامن دوست‌داشتنی باشی، هیجان را از شخصیتت حذف می‌کند. تلاشی برای دوست‌داشتنی بودن نمی‌کنم. به نظرم همین که سعی کنیم حال عده‌یی را بهتر کنیم، ارزشمند و زیباست و زیبایی محصول چیزهای مختلفی‌ست:
از دوست روان‌کاوی در بازی جرئت و حقیقت راجع به مفهوم زیبایی پرسیدم. اگر درست خاطرم باشد، گفت: جایی که ترس و امنیت، سیاهی و سپیدی، و شکوه و ذلت با هم مخلوط شوند.
شدیدن موافقم.


شب بر شما خوش.

چون شنیده‌ام که به زودی قرار است blue moon اتفاق بیفتد و تمام once in a blue moon‌هایی که گفته‌ایم، صورت بگیرند.

آن شب که در را باز کردی و پریدی روی میز، تمام دست‌هایم را گرفتم روی صورتم که نپاشی روم.
پا کوبیدی و پریدی که از چراغ آویزان شوی؛ البته که خیال من این بود. از چراغ گذشتی و سقف را لیسیدی. با دهانی پر از گچ خندیدی و دندان‌هات دانه‌دانه افتادند. پستانت را از یقه‌ی تنگ درآوردی و من که صورتم را گرفته بودم تا خیس نشوم، از لای انگشت‌هام دیدم که شیر می‌ریزی روی زمین وُ، زمان را سفید می‌کنی.
چنان چرخیدی که وامانده‌های هوا در اطرافت فشرده و مرئی شدند و انحنایی ملموس از چیزی ناملموس از تو باقی ماند. خودت کجا بودی؟ متّه‌یی در فضا که از لای انگشت‌هام گذشت و در مردمک چشمم فرو رفت.
آن‌جا چه دیدی؟
عده‌یی مست و عده‌یی آوازخوان که سر می‌گذاشتند روی گیوتین. خیاط‌ها سوزن در گلوی خود فرو می‌بردند و رقاص‌ها خود را به سقف و دیوار و کف می‌کوبیدند. مردمی را دیدی که من نمی‌بینم، تنها زندگی‌شان می‌کنم.
آدم‌ها را در رگ‌هایم به اندام‌ها هدایت می‌کنم و سوخته‌های تریاک را در بازدمم می‌دهم بیرون. شب‌ها روح ساخته از الکلم نگهبان جهان است و روزها تنها یکی از دیگرانم که کسی با نفسش می‌دهد بیرون.

And then, she said: it was a fever dream.

پس آن‌قدر بنویس تا اهریمن ظهور کند.


مادر می‌گوید بعد از کشیدن پُک اول، چنان گلویش سوخته که صدایم کرده تا بیایم و بقیه‌اش را ادامه بدهم. من اما نشسته بودم و مشغول خواندن شرایط سفارش دادن یک جوجه از جهنم. خردل و کاهو. دو بال نورَس.
چه طعم خوشی داشت و مادرم چه قدرندان است. تنها مشکلش این است که زود تمام می‌شود. پنکه و کولر را خاموش می‌کنم که مسیر جریان هوا باعث نشود خیلی زود تمام شود؛ اما وجود هوا خودش باعث می‌شود به خلق یک اتاقک خلأ در اتاقم فکر کنم. جایی که نسوزد. این‌طور می‌توانم وقتی خانه آتش می‌گیرد هم جایی برای امنیت ژنده‌ام داشته باشم.
گفته بودم می‌خواهم خانه را آتش بزنم؟
این را از پدرم یاد گرفته‌ام. یک بار که خیلی سردمان هم نبود، تصمیم گرفت خانه را آتش بزند.
اول دعای آتش خواند و بعد خودش را ریخت روی سرمان. ما چیزی نگفتیم، چون فکر می‌کردیم این یک شوخی تمیز است‌. حالا واقعن می‌سوزیم و اتاقک خلأ کاربردش را از دست داده است.
حالا که جوجه از جهنم نمی‌رسد، حالا که نخ خوش‌طعمم به پایان رسیده، حالا که وقت روشن کردن پنکه و کولر است، حالا که روی پیشانی‌یم جای بوسه‌ی شیطان مانده، کمی غلت می‌زنم و پتو را به شدت بغل می‌گیرم.
دوباره مرور می‌کنم: کمی غمگینم، تنها کمی.
چهار صبح است و می‌توانسته‌ام جاهای مختلفی باشم. چهار صبح است و دلم گربه می‌خواهد. چهار صبح است و مهندسان چند شرکت چینی مشغول کار روی فناوری نمایشگرهایی هستند که بتوانند دوربین سلفی را زیر نمایشگر جای بدهند. من اما تنها می‌خواهم یک اتاقک خلأ داشته باشم تا سیگار خوش‌طعمم در آن دیرتر بسوزد و مادرم دیرتر تمام شود.

نه. من نخواسته بودم که این باشم و بعد که می‌بینم هیچ چشم‌داشتی به آن هم نداشته‌ام، بیشتر دچار سوزش گلو می‌شوم.
دوست داشتم دست که می‌گذارم روی یک میز، از جای انگشتم گیاه بروید و وقتی تف می‌اندازم روی زمین، زمزم بجوشد. ولی حالا، می‌بینم که چرب و نخواستنی، ذرات قند را در بدنم می‌شکافم و می‌ریزم. ذره‌ذره، می‌ریزم. انسان می‌تواند به سقوط موهایش فکر کند و از سقوط هرات فراموش کند. غم، غم است. ماهیتش یک چیز است و کوچک و بزرگ ندارد.
نه عزیزم. راضی نیستم. من یک نارضایتیِ غرغروی دوپام که با این‌که امروز دو نفر گفته‌اند پاهای قشنگی دارم، علاقه‌اش به زندگی افزایش محسوسی نداشته.
از کجای خودم راضی باشم وقتی نمی‌توانم انگشتم را به تو بزنم و از حفره‌یی که گیاه می‌زند بیرون، نقب بزنم به شیراز؟ از کجای جهان راضی باشم وقتی نمی‌توانم حرارت خورشید را بغل کنم؟ پشت چه پنهان شوم وقتی همه می‌دانند چه حجمی از گه زیر پوستم پنهان است؟
همه می‌دانیم باید چه کنیم، اما دانستن چیزی مربوط به مغز است و کردنْ خانه در خایه دارد.

حدود یک ساعت گیتار الکتریک آرام.

جَزِ جگر، به حق پنج تن.

یادآوری به خودم:

ماتم گرفتن مال خوشبخت‌هاست.
وقتی سعادتی در کار نیست، باید به یاد داشته باشم از کوبش‌ها به سرعت بگذرم و شادی را در چیزهای کوچک پیدا کنم.
آن‌ها همین غم‌زدگی را از من می‌خواهند و من آخرین کسی هستم که به آن‌ها آن‌چه را که می‌خواهند، خواهم داد.

شریان‌بند.

حدود یازده دقیقه پست‌راک و بعد، مدتی پست‌متال.

آقای راننده‌ی اسنپ می‌پرسد چند بار کرونا گرفته‌ام:
- دو بار گمونم. از دومی خیلی مطمئن نیستم. علائمم ناقص بود؛ ولی من به همه گفتم گرفته‌م. به شمام همون‌و می‌گم.
- من نمی‌دونم چرا نمی‌گیرم. آدم وقتی می‌خواد بمیره، نمی‌میره. باورت می‌شه؟ من هر کاری کردم که بگیرم، نگرفتم.
می‌خندم: چرا می‌خواین بمیرین؟
- زنم بعد بیست سال، سرم‌و کلاه گذاشت. هر چی داشتم و نداشتم‌و برد. بعدش دیگه همه چی شد خستگی و بی‌حوصلگی. رمق زندگی ندارم. تا دیروز ماسک‌م نمی‌زدم. خواهرم دلتا گرفته بود. تا قوچان بردمش. همین بغل‌دست خودم نشسته بود. رسید قوچان، کل خانواده گرفتن‌. من؟ انگار نه انگار. می‌گم که؛ آدم وقتی می‌خواد بمیره، اجل بهش بی‌محل می‌شه.

_
مردی متوسط
با دستانی نسبتن کوتاه
آویخته به حبل‌ المتین فرمان
می‌خواهد و
نمی‌میرد

مردی متوسط
با دستانی کمی بلندتر
نمی‌داند چه می‌خواهد
نمی‌داند چه می‌تواند بخواهد
نمی‌تواند بخواهد

هر دو
زنده.

وَه!