«رقص در باب معماری»

اگر نوشتم «خوش باشید. من دیگر نیستم»، بدانید که جایی حوالی بوکان خودم را گم کرده‌ام.

من در برابر واکنش‌های مثبت یا منفی شما نسبت به این‌جا:

چه روز بدی. چه روز بدی.

درست همان لحظه که گفتی مستی، من احساس کردم اسهالم. درست همان لحظه به سمت دستشویی رفتم. چیزی بین قدم زدن و دویدن. کمی سریع‌تر از تصویری که با مصدر «رفتن» در ذهن تو شکل می‌گیرد. دمپایی‌ها را تابه‌تا به پا کردم و به این فکر کردم که علی را از فهرست کلوزفرند اینستاگرامم حذف کنم؛ چون خیلی ریپلای می‌دهد. بعد یاد تو افتادم که مستی و انگشت‌هات وقتی داخل سوراخ گوشَت را می‌خارانند، مستند. یاد تو افتادم که تور بخشی از پوستت را پوشانده بود؛ اما پوست برتر است. کلمات قبل از رسیدن به گوشم، روی پوستت سر می‌خوردند و من تعقیبشان می‌کردم تا دید جانبیم.

«آن‌قدر از زیبایی خواهد گفت که ابتدا با دیدن هر چیز زیبا یاد او بیفتید و بعدها، هیچ چیز را نازیبا نبینید»

گیتار الکتریک.

محب در مسیر مستراح بود که با تعجب و نگرانی داد زد:

جسد یه زنبور رو زمینه!

اما منطقی‌یش این بود که از معلق بودن جسد در هوا این‌طور شگفت‌زده شود.

موهایم در حال ریختنند و این نشان می‌دهد زمانم برای تبدیل شدن به یک نویسنده‌ی خوب با عکس روی جلد جذاب، رو به اتمام است.

این‌ها البته جای شکایت ندارند. چیزی جای شکایت ندارد. هر چیزی نتیجه‌ی چیز دیگری‌ست و من اگر قدرت تغییرش را داشتم، تا به حال تغییرش داده بودم. برای فرار از تنبلی، زیادی تنبلم.

دوربین سلفی گوشی می‌گوید چهل و دو ساله‌ام.
(ادامه‌یی برای این گزاره متصور نیستم.)

نشسته‌ام تووی مستراح؛ پناهگاه دائمی‌یم که با زانوهام خیلی خوب نیست. این‌ها را تایپ می‌کنم؛ چون از تماشای کاشی توالت جذاب‌تر است.

من حتا به عنوان تماشاچی زندگی دیگران هم زیادی تنبلم. برنده‌ها را می‌بینم و آبی گرم نمی‌شود. بازنده‌ها را می‌بینم و برایشان دل نمی‌سوزانم. دلم سیگار کشیدن در مسیر خروج اضطراری می‌خواهد.