۱۰- مایک جان،
من هم گاهی به این فکر می‌کنم که آن‌ها متوجه این مسائل نمی‌شوند و این نه برای آن‌ها خوب است و نه برای من. البته که می‌دانم و قبلن هم این‌جا نوشته‌ام که «هنر پست‌مدرن، همراه مخاطب نیست»؛ اما مخاطب‌ستیزی، مولف‌ستیزی هم در پی خواهد داشت.
نود درصد آن‌هایی که ازین‌جا می‌روند، حد اقل همچنان در یک چنل عضو هستند که یک پستش این باشد:

«حالم خوب نیست».

و آن‌ها هم همین را می‌خواهند! ساده و صریح همین را بگوید. این که من دقیقن همین را نمی‌گویم، دلیلش این نیست که حالم بد نمی‌شود؛ تنها، معتقدم که فرق نویسندگی با چنل داشتن همین است: بیان.
آیا راه جدیدی برای بیان احساسی مشترک دارید؟
اگر ندارید، بگردید و ببینید دیگران از آن حس چه گفته‌اند و با ذکر نام، از زبان خودشان بگویید. هرچند، همان‌طور که گفتم، مخاطب عام به دنبال چنین چیزی هم نیست. مخاطب عام، از مخاطب بودن هم شانه خالی می‌کند؛ چه برسد به کشف و نقش‌پذیری! مخاطب عام، اصلن دنبال چیزی نیست!

مایک لی عزیز،
از تو چه پنهان؟ من هم گاهی وسوسه می‌شوم.

سرودِ آهوان.

نوشته بود: صحبت کردن راجع به موسیقی مانند رقصیدن در وصف معماری‌ست.

دعوا سر این نیست که کدام شاعر شعر بهتری دارد؛ مسئله اصلن دیگر برای من شعر نیست. مسئله‌ی من، زندگی‌ست. باید ببینم کدام هنرمند در طول زندگی خود بیشتر توانسته من را ناامید کند. یعنی هنر باید به نحوی در زندگی یک نفر جریان داشته باشد تا بتواند ناامیدی اصیل و خالصی را به من تزریق کند.
بهرام اردبیلی را اصلن نمی‌خواهم بخوانم. از زندگی‌یش همان بس که برای زنش نوشته:

- خوش باشید. من دیگر نیستم.

و واقعن نبود!
بعد من این‌جا نشسته‌ام و بابت چیزی که وجود ندارد (منظورم آینده است) غصه می‌خورم!

«رقص در باب معماری»

اگر نوشتم «خوش باشید. من دیگر نیستم»، بدانید که جایی حوالی بوکان خودم را گم کرده‌ام.

من در برابر واکنش‌های مثبت یا منفی شما نسبت به این‌جا:

چه روز بدی. چه روز بدی.

درست همان لحظه که گفتی مستی، من احساس کردم اسهالم. درست همان لحظه به سمت دستشویی رفتم. چیزی بین قدم زدن و دویدن. کمی سریع‌تر از تصویری که با مصدر «رفتن» در ذهن تو شکل می‌گیرد. دمپایی‌ها را تابه‌تا به پا کردم و به این فکر کردم که علی را از فهرست کلوزفرند اینستاگرامم حذف کنم؛ چون خیلی ریپلای می‌دهد. بعد یاد تو افتادم که مستی و انگشت‌هات وقتی داخل سوراخ گوشَت را می‌خارانند، مستند. یاد تو افتادم که تور بخشی از پوستت را پوشانده بود؛ اما پوست برتر است. کلمات قبل از رسیدن به گوشم، روی پوستت سر می‌خوردند و من تعقیبشان می‌کردم تا دید جانبیم.

«آن‌قدر از زیبایی خواهد گفت که ابتدا با دیدن هر چیز زیبا یاد او بیفتید و بعدها، هیچ چیز را نازیبا نبینید»

گیتار الکتریک.

محب در مسیر مستراح بود که با تعجب و نگرانی داد زد:

جسد یه زنبور رو زمینه!

اما منطقی‌یش این بود که از معلق بودن جسد در هوا این‌طور شگفت‌زده شود.

موهایم در حال ریختنند و این نشان می‌دهد زمانم برای تبدیل شدن به یک نویسنده‌ی خوب با عکس روی جلد جذاب، رو به اتمام است.